จากนั้น เชียนซวีก็พุ่งทะยานไปยังเบื้องไกลทันที
เห็นดังนั้น หยางฟานจึงส่งสายตาเป็นสัญญาณให้โจวเผิงที่อยู่ข้างกาย โจวเผิงจึงพาหุ่นเชิดเหล่าอื่นตามขึ้นไปทันที
หยางฟานไตร่ตรองชั่วครู่แล้วก็ตามขึ้นไปด้วย โดยเดินทอดน้อยอยู่ท้ายสุด
ยังไม่รู้ว่าคนนี้กำลังคิดแผนการใดอยู่ เพื่อความปลอดภัยจึงควรอยู่ท้ายสุด ย่อมปลอดภัยที่สุด
ระหว่างมุ่งหน้า หยางฟานก็ส่งเสียงใจถามเชียนซวีไปด้วย
“เล่าให้ข้าฟังอีกครั้งเถิด ว่าผู้ช่วยที่เหลือที่เจ้ามาด้วยครั้งนี้เป็นใครมาจากไหนบ้าง”
ได้ยินดังนั้น เชียนซวีก็เม้มฟันแน่น แล้วสารภาพอย่างตรงไปตรงมา
“ครั้งนี้พวกเรามีผู้บำเพ็ญสำเร็จแก่นทองลงมือร่วมกันถึงสี่คน ที่เก่งกาจที่สุดคือมิตรสหายของข้า ผู้เป็นทั้งผู้ริเริ่มแผนการครั้งนี้ นามว่าหลงชิง ข่าวเรื่องงูเหยี่ยวน้ำแข็งลึกพิศวงเขาหมึกก็เป็นเขาที่ค้นพบเอง”
หยางฟานพยักหน้า มังกรเป็นแซ่แห่งจอมราชัน ผู้กล้าใช้แซ่นี้ได้ คงมิใช่ผู้ใดไร้วรยุทธ์
ท้ายสุดแล้ว หยางฟานก็เอ่ยถามต่อไป
“งั้นก็เล่าให้ฟังซิว่า พลังบำเพ็ญ อาวุธ และวิชาบำเพ็ญของเขาเป็นเช่นไร”
ได้ยินดังนั้น เชียนซวีก็เม้มฟันแน่น
“หลงชิงเป็นผู้บำเพ็ญสำเร็จแก่นทองตอนกลาง ถนัดมหาศาลในวิชาสายน้ำแข็ง กำลังรบเกรียงไกรยิ่งนัก”
“ในมือเขามีดาบน้ำค้างแข็งเพียงหนึ่ง ใสสะอาดประดุจน้ำแข็งบริสุทธิ์ เมื่อใช้ย่อมบังคับพลังวิญญาณสายน้ำทั่วหยกแผนได้ อำนาจมหาศาลนัก”
ฟังถึงตรงนี้ สีหน้าหยางฟานก็มืดมนลง
บังคับพลังวิญญาณแห่งสวรรค์ปฐพีได้ คงไม่ต้องสงสัยว่าอาวุธนั้นอยู่ในระดับฝ่าเป่าเสียแล้ว บางทีอาจเป็นถึงฝ่าเป่าชั้นเลิศก็เป็นได้