เซียวหลิงกัดฟันแน่น ก้าวเดินตรงเข้าหาหยางฟานทีละก้าว ระหว่างนั้นนางยกมือขึ้นจะถอดฉลององค์ของตนเอง
หยางฟานรู้สึกเหมือนสมองมึนตึงทั้งหมด เขาไม่คิดเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะเพื่อรักษาชื่อเสียงของตน ไม่ให้เซียวไป่ฮวาและลั่วฉางเหอรู้ความลับของตน ถึงกับลงมือถึงขั้นนี้
เขาส่ายหัวปฏิเสธรัว ๆ
“ท่านประมุขไม่จำเป็นต้องถึงกับเช่นนี้ การกระทำเช่นนี้มีแต่จะทำให้ผิดซ้ำผิดซ้อน”
เซียวหลิงส่งเสียงหึหึเย็นชา
“ผิด? บรรจงประมุขไม่เคยคิดว่าตนเองทำผิด ขยะขี้แพ้ผู้นั้นไม่สมควรได้รับความเคารพจากบรรจงประมุข”
“เพียงแต่เรื่องนี้เกี่ยวกับชื่อเสียงของบรรจงประมุขเท่านั้น บรรจงประมุขไม่อาจปล่อยให้ชื่อเสียงของตนพังทลาย ดังนั้นเจ้าจงเข้ามาข้างกายเดี๋ยวนี้”
ไม่ทันให้หยางฟานได้ขัดขืน เซียวหลิงชำเลืองมือจากระยะไกล มือของหยางฟานกลับถูกดึงมาอยู่ข้างกายนางทันที
จากนั้นนางกุดั่นไหล่ของหยางฟานไว้มั่น ลมหายใจอบอุ่นซ่านมาแตะแก้ม
“บรรจงประมุขให้โอกาสเจ้าเช่นนี้ หากเจ้าสามารถทำให้บรรจงประมุขพอใจได้ หลังจากเรื่องนี้จบสิ้น บรรจงประมุขไม่เพียงจะไม่ฆ่าเจ้า”
“บางทีอาจให้เจ้าอยู่ที่วังร้อยดอก ถึงตอนนั้นก็ได้เป็นชายในสนมของบรรจงประมุขจริง ๆ ก็เป็นได้”
แท้จริงแล้วเซียวหลิงย่อมไม่ได้ตั้งใจทำเช่นนั้นจริง นางเพียงต้องการใช้ทางออกชั่วคราวนี้ให้หยางฟานสงบลงไปก่อนเท่านั้น
เมื่อเข้าสู่สำนักเทียนจีได้แล้ว ได้สิ่งที่ต้องการเมื่อนั้นจึงค่อยจัดการหยางฟาน
พูดตามตรง หากไม่ใช่เพราะบัญชาเทียนจีสามารถตรวจจับจิตสำนึกของเจ้าของร่างเดิมได้ บางทีนางอาจถึงกับเปลี่ยนหยางฟานให้เป็นผีดิบไปแล้วก็เป็นได้