ชั่วแลบหนึ่งผ่านไป เซียวรั่วหลานเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดสะอาดเรียบร้อย แล้วนั่งรอหยางฟานอยู่อย่างเงียบงัน
อีกด้านหนึ่ง หยางฟานเดินมายืนข้างร่างของสัตว์วิญญาณสองตัวที่แผ่อยู่กับพื้นตั้งแต่แล้ว
เมื่อครู่ยุ่งอยู่กับการเก็บยาและหลอมยาอมฤทธิ์ จึงไม่มีเวลาจัดการร่างเหล่านี้เสียที
บัดนี้เมื่อมองลงไปเห็นร่างของสัตว์วิญญาณบนพื้น หยางฟานก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขยุ้มขยิ้ม
ทั้งสองตัวล้วนเป็นสัตว์วิญญาณชั้นสูง
หนังเนื้อ เส้นเอ็น กระดูก เกล็ดเกราะ รวมทั้งเขา ทุกส่วนล้วนเป็นวัสดุชั้นเลิศสำหรับการหลอมอาวุธวิเศษ
ห้ามปล่อยให้สูญเปล่าโดยเด็ดขาด
เมื่อแยกหนังเนื้อ เส้นเอ็น กระดูก เกล็ดเกราะ และเขาของสัตว์วิญญาณทั้งสองออกมาเสร็จ เขาชั่งน้ำหนักวัสดุในมือแล้วพึงพอใจใจยิ่ง จึงกวาดมือเก็บทั้งหมดลงถุงมนต์เก็บของ
ขณะกำลังจะหันหลังกลับไปยังถ้ำ โจวเผิงก็ใช้ญาณเตือนเขาขึ้นมาเสียก่อน
“เจ้านาย เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ว่าจะก้าวไปอีกขั้น?”
หยางฟานงุนงงใจ จึงยกธงราชันมนุษย์ขึ้นมาแล้วถาม
“ก้าวไปอีกขั้น หมายความว่าอย่างไร?”
โจวเผิงเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“หมายถึงการทำให้หญิงผู้นั้นอยู่ใต้การควบคุมของเจ้าอย่างสมบูรณ์ไง”
“เจ้านายลองคิดดูสิ สตรีผู้นี้พลังบำเพ็ญรังเริงนัก ถ้าทำให้นางยอมตามเจ้าโดยสมัครใจ ต่อไปข้างตัวเจ้าก็จะมีผู้ช่วยทรงพลังอีกหนึ่งคน มิใช่หรือ?”
“บัดนี้เจ้าเพิ่งเข้าสู่ช่วงหลอมพลังเพียงแค่นั้นเอง หากมีนักบำเพ็ญหญิงแห่งขั้นหยวนอิงพึ่งพิงเจ้า ต่อไปเส้นทางบำเพ็ญของเจ้าจะหักเลี้ยวได้น้อยลงเพียงใด ชีวิตก็จะสบายขึ้นมากมาย”