“แผ่นดินใหญ่ทั้งหมดแบ่งออกเป็นห้าเขตใหญ่ คือสี่แดนล้อมรอบกับแห่งกลางจื่อโจว”
“แดนตะวันตกห่างไกลนี้ขาดแคลนพลังวิญญาณยิ่งกว่าที่ใด ชาวโลกจึงเรียกขานกันว่าแดนตะวันตกร้างไร้”
“ส่วนเทือกเขาที่ทั้งสองยืนอยู่ ณ บัดนี้ พร้อมดินแดนโดยรอบ ตั้งอยู่ ณ มุมทิศตะวันตกเฉียงเหนือของแดนตะวันตก”
“อะไรนะ? ที่นี่กันแน่ว่าอยู่แค่มุมตะวันตกเฉียงเหนือของแดนตะวันตก?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หยางฟานก็ไม่อาจกลั้นความประหลาดใจให้ปรากฏบนใบหน้าได้
“ถึงกับห่างไกลถึงเพียงนี้หรือ?”
หยางฟานมาตลอดเคยคิดว่าถิ่นที่ตนใช้ชีวิตอยู่นั้นพลังวิญญาณชุกชุม เป็นพื้นแดนชั้นเลิศแห่งการบำเพ็ญ
คิดไม่ถึงเลยว่าที่แห่งนี้จะแห้งแล้งขาดแคลนถึงเพียงไร
“ถูกต้อง”
“ถิ่นแห่งนี้ตั้งอยู่ ณ มุมตะวันตกเฉียงเหนือของแดนตะวันตก ย่อมนับได้ว่าเป็นหนึ่งในดินแดนที่แห้งแล้งที่สุดของทั้งหมู่แผ่นดิน”
เมื่อฟังถึงตรงนั้น หยางฟานก็ขยี้ศีรษะตัวเอง
“แล้วสามอาณาจักรอย่างต้าเหลียง ต้าเซี่ย และต้าเฉียน พวกมันตั้งอยู่ตรงไหนของแผ่นดินใหญ่กัน?”
หยางฟานไม่เคยได้รู้จักโลกกว้างแบบนี้มาก่อน ใจเต็มไปด้วยความอยากรู้ จึงรีบเปิดปากถาม
เมื่อได้ยินเช่นนั้น นักบวชหญิงก็ยิ้มอ่อนโยนแล้วอธิบายต่อไป
“วางสามอาณาจักรนี้ไว้ในถิ่นห่างไกลแห่งนี้ ย่อมนับได้ว่าเป็นอาณาจักรใหญ่ทีเดียว”
“แต่ถ้ามองไปทั่วทั้งหมู่แผ่นดิน ต้องถึงบางอ้อว่าไม่ควรกล่าวถึงเลยสักนิด”
“ต้าเหลียง ต้าเซี่ย ต้าเฉียนทั้งสาม บวกกับอาณาจักรเล็กใหญ่โดยรอบอีกราวห้าสิบกว่าแห่ง ล้วนอยู่ใต้อาณาเขตการปกครองของสำนักดาบเฮ่าหรานทั้งสิ้น”