เห็นดังนั้น หยางฟานจึงกวาดสายตามองบรรดาหญิงสาวทั้งหลายหนึ่งครั้ง แล้วเบ้มยิ้ม
“เอาล่ะ ดูท่าเจ้าทั้งหลายคงถูกผู้ชายคนนี้จับตัวมาด้วยสิน่า”
ได้ยินดังนั้น บรรดาหญิงสาวจึงรีบพยักหน้ารัว ๆ
“ท่านท่านขุนนาง พวกเราถูกเขาจับมา ขอท่านช่วยชีวิตพวกเราด้วยเถิด”
หญิงสาวคนนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้มีการศึกษา องอาจกว่าคนอื่นเป็นไหน ๆ
เห็นดังนั้น หยางฟานจึงโบกมือเบา ๆ
“เจ้าวางใจเถิด ข้าย่อมช่วยเจ้าทั้งหลายไว้ แต่ท่านนางทั้งหลายยังอย่ารีบออกไป ใจเย็น ๆ รออยู่ที่นี่เถิด”
ว่าแล้ว หยางฟานจึงทำท่าเชิญ ส่งสัญญาณให้พวกเธอไปยังส่วนลึกของศาลาเทพารักษ์ภูเขา
เห็นดังนั้น บรรดาหญิงสาวที่ถูกจับมาแม้ใจจะรีบออกไปเสียวันนี้ แต่ก็ทำได้เพียงจำใจถอยไปยืนริมข้าง
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้แสงสว่างย่ำค่ำแล้ว หากระหว่างทางกลับไปเจอผู้ร้ายอีกคนก็ยุ่งยากเป็นแน่
จากนั้น หยางฟานจึงให้โจวเผิงยืนเฝ้าอยู่ที่ประตูต่อไป
ไม่นานนัก ก็มีพวกชายฉกรรจ์ของก๊กหมาป่าฟ้าเดินเข้ามารอบ ๆ
พวกนี้ต่างพาเหยื่อที่จับมาได้กันคนละไม่กี่คน
เห็นภาพเช่นนั้น ใบหน้าของหยางฟานก็เสียโทษขึ้นมา
เขาเคยคิดว่าพวกนี้โหดเหี้ยมอยู่แล้ว แต่ก็ไม่คิดว่าพวกก๊กหมาป่าฟ้าจะโหดเหี้ยมได้ถึงเพียงนี้
ชายฉกรรจ์ของก๊กหมาป่าฟ้าแทบทุกคนต่างจับคนมาเป็นกลุ่มก้อน
ครู่ใหญ่นั้น ชายฉกรรจ์เหล่านี้ไม่มีข้อยกเว้น ถูกโจวเผิงจับกุมจนหมดสิ้น
ส่วนเหยื่อที่ถูกพาเข้ามานั้น หยางฟานจัดการพาไปพักอย่างเหมาะสมยังบริเวณข้างศาลาเจ้าที่
สำหรับคนเหล่านี้ หยางฟานตวาดเตือนเสียงเข้มว่าห้ามแสดงแม้แต่เสียงใดทั้งสิ้น