เพิ่งก้าวไปได้สองสามก้าว ชายร่างกำยำก็เริ่มอ้อยอิ่งไม่ยอมเดินต่อ
หยางฟานรู้ดีว่าคนนี้ไม่อยากพาพวกเขาไปที่ก๊กหมาป่าฟ้าเพื่อพบประมุขก๊ก จึงสั่นเสียงจมูกเย็นชา แล้วส่งสายตาสัญญาณให้โจวเผิง
โจวเผิงเข้าใจทันที มันกำแน่นเข้าที่ข้อมือของชายร่างกำยำ แล้วบิดออกแรง ๆ อีกครั้ง
"กร๊วก!" เสียงกระดูกแตกหักดังก้องขึ้น ชายร่างกำยำถึงกับส่งเสียงร้องลั่น
"ไ ไว้ชีวิตข้าเถิด!"
หยางฟานเดินเข้าไปเคาะหัวของชายร่างกำยำเบา ๆ
"เจ้าควรรู้หน้าที่ตัวเองเสียบ้าง นำพวกเราไปพบประมุขของเจ้าเดี๋ยวนี้"
"ข้ายังอาจให้อภัยโทษถึงตายแก่เจ้าได้ แต่ถ้าเจ้ายังอวดดีขัดขืนอีก ข้าก็ตัดสินใจสังหารเจ้าเสีย แล้วไปขู่เข็นคำสารภาพจากที่อื่นแทนก็ได้"
"ก๊กหมาป่าฟ้าของพวกเจ้ากล้าข่มเหงรังแกราษฎรเช่นนี้ ความชั่วที่ทำไว้ย่อมไม่น้อย ข้าเพียงถามรอบตัวสักรอบ ย่อมมีผู้เต็มใจนำทางพวกเราไปยังก๊กหมาป่าฟ้า"
ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของชายร่างกำยำกลับดำเมืองไปทั้งใบ
มันรู้ดีถึงกฎของก๊กหมาป่าฟ้า ถ้ามันพาคนสองคนนี้ไปถึงก๊กจริง ๆ แม้ทั้งสองจะไว้ชีวิตมัน ประมุขก๊กก็จะแทงมันจนพรุนทั้งตัวอยู่ดี
คิดถึงตรงนี้ มันจึงได้แต่กัดฟันข่มใจ
"ท่านผู้เชิดชู ครอบครัวเซวียทั้งปู่หลานเราก๊กหมาป่าฟ้าจะไม่ติดค้างอะไรอีก ขอเพียงท่านปล่อยข้าไป เราก็ถือว่าไม่กวนกันและกัน"
"หากท่านบีบบังคับให้ข้าพาไปก๊กหมาป่าฟ้าจริง ๆ เมื่อถึงตอนนั้น ประมุขของเราคงไม่ปรานีต่อท่านเท่าข้าหรอก"