เมื่อเห็นปฏิกิริยาของซูเฟยเอ๋อร์เช่นนั้น ทุกคนต่างพูดไม่ออก...
โดยเฉพาะเจ้าสำนัก ตอนนี้ใบหน้าดำคล้ำ ขมวดคิ้วมองบุตรสาวสุดที่รักของตน อยากจะพูดอะไรแต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไร
ตอนนี้แววตาที่ซูเฟยเอ๋อร์มองโม่หยาง มีประกายที่ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้เลย นี่นางตกหลุมรักเข้าอย่างเต็มเปาแล้ว
"เช่นนี้ก็ดี รักษาอาการบาดเจ็บของนางให้หายก่อน!" ผู้อาวุโสใหญ่เพราะเรื่องก่อนหน้านี้ที่ให้โม่หยางหลอมโอสถ จึงไม่มีความลำเอียงต่อโม่หยางอีกต่อไป
หลังจากนั้นทุกคนก็ไม่กล้ารอช้า สวีซินแบกศิษย์หญิงจากแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเทียนคนนั้นรีบมุ่งหน้าไปยังยอดเขาไม้
ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ก็รีบตามไปติดๆ
เหล่าศิษย์มองคนกลุ่มนั้นเดินลับไป จึงเริ่มถกเถียงกันขึ้นมา
"ศิษย์จากแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเทียน สวรรค์ ไม่แปลกใจเลยที่งดงามถึงเพียงนั้น บุคลิกเช่นนั้น... เป็นเทพเซียนมาจุติเลยจริงๆ..."
"ศิษย์น้องโม่หยางมีบุญตาเสียแล้วนะจิ๊ด... น่าอิจฉาตาร้อนจริงๆ..."
"เชอะ... เก่งนักก็ลองเข้าไปสิ ถ้าเจ้าหลอมโอสถเป็น เผลอๆ เจ้าก็มีโอกาส!"
...
เมื่อมาถึงยอดเขาไม้ ศิษย์หญิงจากแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเทียนผู้นั้นถูกจัดให้พักในเรือนเล็กด้านใน
หลังจากนั้นโม่หยางก็ออกคำสั่งขับไล่แขกทันที
"ข้าต้องหลอมโอสถ ไม่อาจให้ผู้ใดรบกวน พวกท่านกลับไปเถิด!" ตอนนี้โม่หยางกลับมีสีหน้าจริงจัง
"เจ้า..." สวีซินขมวดคิ้ว พวกเขาเพิ่งวางคุณหนูลง โม่หยางก็รีบร้อนให้ทุกคนจากไปเช่นนี้ ดูยังไงก็ไม่ใช่เจตนาดี
"เจ้าหนู ข้าเตือนเจ้าอีกครั้ง จำเอาไว้ อย่าได้ทำเรื่องเกินเลยใดๆ ทั้งสิ้น!" ผู้อาวุโสสูงสุดตอนนี้ก็จริงจังมาก สีหน้าเคร่งขรึมกำชับ