การเดินทางกลับหลังจากนั้นราบรื่นยิ่ง นกเฝิงเผิงบินด้วยความเร็วสูงสุดเกือบสองชั่วยามก็มาถึงสำนักหลิงซวี
เหล่าผู้อาวุโสในสำนักรู้ว่าวันนี้โม่หยางและคณะจะกลับมา เจ้าสำนัก ผู้อาวุโสทั้งหลาย และศิษย์จำนวนมากจึงมารออยู่ที่ลานประลองก่อนแล้ว
เมื่อเห็นนกเฝิงเผิงสามตัวพุ่งเข้าสู่สำนักหลิงซวี ศิษย์มากมายก็พากันโห่ร้องขึ้น
"ดูเร็วเข้า ผู้อาวุโสสามกลับมาแล้ว!"
"ข้าเห็นศิษย์พี่สวี!"
"มาแล้ว มาแล้ว เขามาแล้ว!"
……
โม่หยางนั่งอยู่บนหลังนกเฝิงเผิง มองเห็นแววตาที่เปี่ยมด้วยความคาดหวังของผู้อาวุโสสูงสุดได้ในพริบตาเดียว
"แหม ไอ้เฒ่าแก่นี่ นับถือข้าถึงเพียงนี้เชียว... แฟนคลับตัวยงเลยนี่..." โม่หยางอดบ่นพึมพำออกมาไม่ได้
ซูเฟยเอ๋อร์เห็นผู้คน ได้ยินเสียงโห่ร้อง ก็ตื่นเต้นยิ่งนัก เอ่ยว่า "ข้าก็นับถือพี่โม่หยาง พี่โม่หยางเก่งที่สุด!"
โม่หยาง: "……"
สวีซิน: "……"
นกเฝิงเผิงทั้งสามลดความเร็วลง บินร่อนเป็นวงกลมช้า ๆ แล้วจึงบินลงจอดบนลานประลองอย่างมั่นคง
เหล่าผู้อาวุโสกรูกันเข้ามาล้อมทันที เจ้าสำนักและผู้อาวุโสสูงสุดต่างมองไปที่โม่หยางก่อนเป็นอันดับแรก
ในงานชุมนุมสี่สำนักครั้งนี้ พวกเขารู้ว่าตัวแปรเดียวอยู่ที่โม่หยาง ดังนั้นสายตาจึงตกอยู่ที่โม่หยางก่อน
"เอ่อ พวกท่านอย่ามองข้าด้วยสายตานับถือแบบนั้น ข้าไม่ชอบผู้ชาย!" โม่หยางชะงักไปเล็กน้อยแล้วพูดประโยคนี้ออกมาตรง ๆ
หน้าผากของเจ้าสำนักปรากฏเส้นดำเต็มไปหมดทันที ถูกคำพูดของโม่หยางทำเอาจนไม่รู้จะถามอย่างไรออกมา