ผู้อาวุโสสูงสุดฟังคำพึมพำของโม่หยางแล้วก็อึ้งไป
ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยเชื่อว่าโม่หยางจะวางยา แต่ตอนนี้เป็นโม่หยางพูดออกจากปากเอง
ที่แท้ก็เป็นโม่หยางวางยาจริง ๆ!
แถมยังถึงสองขวด!
“เดรัจฉาน เจ้าทำเรื่องเช่นนี้ลงไปได้อย่างไร สองขวด เจ้า... เจ้าช่างเป็นเดรัจฉานจริง ๆ!” ผู้อาวุโสสองเกือบยกมือตบปากโม่หยางแล้ว
“ไอ้สารเลว ช่วงนี้เจ้าเอาแต่ตำยาปรุงสมุนไพร รีบหาวิธีเดี๋ยวนี้!”
ผู้อาวุโสสูงสุดแม้จะรู้สึกว่าตนมองโม่หยางผิดไปบ้าง แต่ตอนนี้สมองยังค่อนข้างปลอดโปร่ง
แม้วิธีการของโม่หยางจะรุนแรงเกินไป แต่หากสุดวิสัยก็ให้พวกเขาทำ... นั่น ตราบใดที่ซูเฟยเอ๋อร์ไม่มีอันตรายถึงชีวิต ผลลัพธ์เขาก็ยอมรับได้
โม่หยางเองสีหน้าก็เคร่งเครียดเช่นกัน นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เมื่อดูจากสภาพของซูเฟยเอ๋อร์ตอนนี้ หากไม่สามารถบรรเทาได้ ย่อมมีภัยถึงชีวิตแน่
เขาไม่สนใจคำตวาดของเหล่าผู้อาวุโส ค้นคว้าอยู่ในสมองไม่หยุด วิธีแก้ปัญหาคือต้องขับฤทธิ์ยาในร่างซูเฟยเอ๋อร์ออกมาเท่านั้น แต่วิธีทั่วไปไม่มีผลเลยสักนิด
แถมเหล่าผู้อาวุโสดูเหมือนจะเร่งปราณไปกดขี่ แต่กลับให้ผลตรงกันข้าม ยิ่งทำเช่นนั้นยิ่งทำให้ฤทธิ์ยาพลุ่งพล่านหนักขึ้น
เมื่อถูกแรงจากภายนอกกระตุ้น ฤทธิ์ของโอสถก็ยิ่งแผ่ซ่านเร็วขึ้น
“ไอ้เฒ่า หยุดมือเสียที หรือพวกเจ้าจะส่งนางตรงไปปรโลกถึงจะพอใจ” โม่หยางขมวดคิ้วตวาดเย็น
“โม่หยาง ตอนนี้ข้าไม่สนเรื่องอื่นแล้ว ขอเพียงรักษาชีวิตเฟยเอ๋อร์ไว้!”
“เจ้ารีบพาเฟยเอ๋อร์เข้าไปในเรือนเถิด!” เจ้าสำนักเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงขรึม แม้สีหน้าจะดำทะมึนนัก แต่เขารู้ว่าตอนนี้ยิ่งร้อนรนก็ยิ่งวุ่นวาย ไม่อาจแก้ปัญหาได้เลย