ในวันนั้น ยามอาทิตย์อัสดง แสงสุดท้ายของดวงตะวันแผ่ปกคลุมทั่วขอบฟ้า โม่หยางถือเหล้าสองไหพร้อมกับกับข้าวเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เขาลงมือปรุงเองเดินออกจากยอดเขาไม้
หลังจากลงจากยอดเขาไม้ เขาก็มุ่งตรงไปยังแนวเขาด้านหลังของสำนักหลิงซวี
ในเขตเขาด้านหลัง ที่นี่มีสุสานแห่งหนึ่ง!
ณ ส่วนลึกของสุสาน มีหลุมศพที่เพิ่งสร้างขึ้นใหม่ ภายในบรรจุเพียงอาภรณ์และหมวก บนเนินดินปรากฏวัชพืชขึ้นมากมาย...
สายลมยามพลบค่ำพัดโชย ทั่วทั้งสุสานดังเสียงต้นไม้ใบหญ้าสั่นไหว แผ่กลิ่นอายแห่งความอ้างว้าง
โม่หยางเดินตรงมายังหน้าหลุมศพนั้น จัดวางสุราและอาหารเรียงรายหน้าเนินดิน ก้มศีรษะคำนับหลายครั้ง จากนั้นจึงนั่งลงตรงหน้าหลุมศพที่บรรจุอาภรณ์นั้น
"ท่านอาจารย์... ศิษย์มาเยี่ยมท่านแล้ว!"
"ท่านอย่าได้ตำหนิที่ศิษย์ไม่มาหาท่านหลายวันนี้ ช่วงนี้ข้ายุ่งอยู่กับการฝึกฝน ข้าต้องการแข็งแกร่งขึ้นโดยเร็ว เพื่อล้างแค้นให้ท่านอาจารย์ให้จงได้!"
"พลังฝึกปรือของข้าไม่ด้อยแล้ว แข็งแกร่งกว่าศิษย์คนใดในสำนัก ท่านดูสิ ข้าฝึกฝนถึงขั้นขอบเขตปราณปฐพีระดับสามขั้นกลางแล้ว..."
"ท่านอาจารย์ ข้ายังเรียนรู้วิชาหลอมโอสถ ตอนนี้ก็ค่อย ๆ ชำนาญขึ้นแล้ว ข้าหลอมโอสถได้หลายชนิดแล้ว..."
"..."
เมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบเขา โม่หยางนั่งเพียงลำพังตรงหน้าหลุมศพของผู้อาวุโสสี่ เอ่ยพึมพำเสียงเบา
เพียงแต่ยิ่งพูด น้ำเสียงก็ค่อย ๆ สะอื้น
บางครั้งก็ยิ้มโง่งมราวกับเด็กน้อย พูดไม่หยุดต่อหน้าหลุมศพ จากคัมภีร์ซิงหวงกล่าวถึงเตาหลอมสร้างสรรค์ ยังหยิบโอสถออกมาเปรียบเทียบให้ดูหน้าหลุม