โม่หยางจ้องมองผู้อาวุโสสูงสุดด้วยสีหน้าเหม่อลอย หน้าผากเต็มไปด้วยเส้นสีดำ
ในใจยิ่งรู้สึกจนปัญญาถึงขีดสุด อารมณ์ประมาณว่าเฒ่านี่แอบจับตาดูเขาอยู่ตลอดเวลา
ขณะเดียวกันในใจก็ตื่นตระหนก เพราะตอนนั้นเขาไม่ทันได้รู้สึกถึงความผิดปกติเลย หากอีกฝ่ายคือศัตรู ผลลัพธ์ที่ตามมาสำหรับเขาคงไม่อาจจินตนาการได้
"เฒ่าบ้า เจ้าแอบจับตาดูข้าอยู่หรือ?" โม่หยางมองผู้อาวุโสสูงสุดด้วยสายตาเย็นชา
"เจ้าหนู เจ้าล่อให้เฟยเอ๋อร์ไปที่ยอดเขาไม้ตอนกลางดึก ข้าจะมาดูหน่อยไม่ได้หรือ?" ผู้อาวุโสสูงสุดเบิกตากว้างทันที
จากนั้นเขาก็ส่งเสียงเย็นชา "ไอ้เด็กสารเลว อย่าคิดว่าแค่ทำตัวใสซื่อไร้พิษภัยบนผิวเผินจะหลอกสายตาข้าได้ เจ้ากินเสร็จเช็ดปากแล้วไม่ยอมรับทุกครั้ง ถ้าข้าไม่ใส่ใจมากหน่อย นางถูกเจ้าหลอกขายไปตอนไหนก็ไม่รู้!"
ด้านข้าง ซูเฟยเอ๋อร์มองผู้อาวุโสสูงสุดด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความอับอายและโกรธ แล้วหันหลังวิ่งออกจากลานบ้านไปทันที
เมื่อเห็นซูเฟยเอ๋อร์ไปแล้ว สีหน้าผู้อาวุโสสูงสุดก็เปลี่ยนไปในพริบตา
เขากดเสียงต่ำเอ่ยขึ้น "เจ้าหนู เจ้าเห็นไหม ถ้าเป็นแต่ก่อน นางต้องดึงเคราข้าออกไปครึ่งหนึ่งถึงจะยอมเลิก แต่ดูนางตอนนี้ เจ้าเคยเห็นท่าทางเขินอายแบบนี้ของนางไหม? เฟยเอ๋อร์ต้องชอบเจ้าแน่"
"เฟยเอ๋อร์ถึงนิสัยจะดื้อรั้นไปบ้าง แต่จริงๆ แล้วจิตใจดีงามและบริสุทธิ์..."
"เจ้าหนู เจ้านี่มันคนหัวทึ่มจริงๆ จะมีเหตุผลอะไรที่เนื้อมันมาอยู่ตรงปากแล้วไม่กิน!"
"ข้าจะ... เฒ่า เจ้านี่มันคนเหี้ยมจริง!" โม่หยางไม่รู้จะพูดอะไรอีกแล้ว