"ค่ะ"
จี้ซีเหวินพยักหน้าอีกครั้ง
เดินตามจี้หรงเข้าไปในห้องของตัวเอง
เดิมทีห้องนี้เป็นห้องพักแขก ก่อนที่จี้ซีเหวินจะมา จี้หรงตั้งใจไปห้างซื้อของใช้ในชีวิตประจำวัน รวมถึงชุดเครื่องนอนสี่ชิ้นกับตุ๊กตากอดนอนอะไรพวกนั้น
"ถ้าขาดอะไรอีกบอกป้านะ" จี้หรงพูด
"ขอบคุณค่ะคุณป้า หนูไม่เกรงใจหรอก" จี้ซีเหวินยิ้มมุมปากโค้งขึ้น
หลังจากอธิบายง่ายๆ จบ จี้หรงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดอีกว่า "เดี๋ยวป้าเล่านิสัยคุณชายน้อยคนนี้ให้ฟังนะ หนูอย่าไปหาเรื่องใส่ตัวเชียว"
จี้ซีเหวินตั้งใจฟังอย่างดี
"คนนี้สมเป็นคุณชายน้อยจริงๆ นิสัยเอาใจยากอยู่ ไม่กินง่ายๆ แถมยังรักความสะอาดจัด เสื้อผ้าถูกๆ ไม่ใส่ น้ำหอมอบผ้าต้องห้ามเปลี่ยน ไม่ชอบให้ใครจับของของเขา อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ แถมปากยังร้ายอีก"
"ครั้งแรกที่ป้ากินข้าวกับเขา เขายังถามป้าว่าตาเป็นอะไรหรือเปล่าถึงไปชอบคนแก่ ทำให้พ่อเขาโกรธเกือบจะลงมือเชือดไก่ต่อหน้าลิงตายคาที่"
จี้หรงกัดฟันกรอด ดูออกว่าอึดอัดแค่ไหน
จี้ซีเหวินปลอบว่า "ขอแค่คุณลุงฉือดีกับคุณป้าก็พอแล้วค่ะ"
"ถ้าฉือไข่ไม่ดีด้วย ป้าคงหนีไปนานแล้ว"
หลังจากจี้หรงออกไป จี้ซีเหวินก็ทำความคุ้นเคยกับห้อง
เมื่อเช้านี้เธอเพิ่งออกจากสถานีรถไฟความเร็วสูงก็ถูกจี้หรงไปส่งที่โรงเรียนทันที ส่วนกระเป๋าเดินทางก็ให้พนักงานขับรถเอากลับมาส่ง
ผ่านวันอันวุ่นวายมาทั้งวัน เหงื่อออกไม่น้อย
เธอรื้อชุดนอนออกจากกระเป๋าเดินทางแล้วเข้าไปในห้องน้ำ ตั้งใจจะอาบน้ำก่อน
...
มื้อค่ำมีแค่จี้หรงกับจี้ซีเหวินเท่านั้น
จี้ซีเหวินทานข้าวไปคำเล็กๆ "คุณชายน้อยคนนั้นล่ะคะ"
"คงออกไปเที่ยวกับเพื่อนมั้ง" จี้หรงบอก "ตราบใดที่เขาไม่อยู่ ปกติเขาจะไม่ยอมนั่งโต๊ะเดียวกับป้าหรอก เรื่องนี้หนูสบายใจได้"
"ค่ะ" จี้ซีเหวินเบาใจลง
กินข้าวเสร็จ เธอตั้งใจจะเก็บชามตะเกียบตามความเคยชิน
เธอเป็นเด็กถูกทิ้งไว้ข้างหลัง พ่อแม่ทำงานอยู่ที่เมืองหลวง ก่อนหน้านี้เธออยู่กับปู่ย่ามาตลอด
ปู่ย่าอายุมากแล้ว มือเท้าไม่คล่อง งานบ้านส่วนใหญ่เธอเป็นคนทำ
จี้หรงกดมือเธอไว้ "หนูตั้งใจเรียนอยู่ที่นี่ก็พอ ที่บ้านมีคนใช้ งานพวกนี้หนูไม่ต้องทำ"
"...ค่ะ"
จี้ซีเหวินชะงักไปเล็กน้อย วางชามแล้วกลับเข้าห้อง
เธอไม่มีอะไรให้ทำ มือถือก็เป็นเครื่องมือสองที่จี้หรงเปลี่ยนให้ก่อนหน้านี้ ในวีแชทมีเพื่อนไม่มาก ปกติก็แค่ติดต่อกับจางเฉิงเพื่อนซี้บ่อยหน่อย
เธอกดวิดีโอคอลหาจางเฉิง
ทางนั้นรับเร็วมาก ในห้องดังเสียงเอะอะของจางเฉิง
"ซีซี!" จางเฉิงรวบผมเป็นจุกเล็กๆ นั่งขัดสมาธิบนเตียง โบกมือยิ้มแป้น
จี้ซีเหวินกับจางเฉิงเป็นเพื่อนซี้ที่โตมาด้วยกัน หมู่บ้านเองก็เล็ก เด็กวัยเดียวกันปกติก็เจอกันตั้งแต่สองสามขวบแล้ว
จี้ซีเหวินมีเพื่อนซี้หลายคน แต่ที่ยังติดต่อกันอยู่และสนิทกันมากถึงตอนนี้มีแค่จางเฉิง
จางเฉิงเป็นคนร่าเริงมีชีวิตชีวา ตอนนี้กำลังกอดแท็บเล็ตส่งข้อความสดคลั่งไอ้ดอลประจำตัวให้กับซีรีส์ใหม่ที่กำลังออกอากาศ
เธอส่งไปถามไป "โรงเรียนใหม่เป็นไงบ้าง"
"ดีมากเลย คุณครูสอนดีมาก ข้าวในโรงอาหารก็ดีมาก" จี้ซีเหวินเท้าคาง ยิ้มตาหยีเป็นเส้นโค้ง
"แล้วบรรยากาศในห้องใหม่เป็นไงบ้าง เพื่อนร่วมห้องนิสัยดีไหม โดยเฉพาะเพื่อนร่วมโต๊ะของเธอ"
"บรรยากาศในห้องเรียนดีค่ะ นิสัย... หนูไม่ค่อยสนิท ไม่รู้จักดี... เพื่อนร่วมโต๊ะ..."
จี้ซีเหวินเงียบไป
จางเฉิงสังเกตได้อย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็ยอมละสายตาจากแท็บเล็ตมาจ้อง
เธอหรี่ตามองจี้ซีเหวิน "เพื่อนร่วมโต๊ะใหม่เธอมันยังไง"
"ไม่ยังไงหรอก แค่รู้สึกว่าเขาแปลกๆ" จี้ซีเหวินเล่าสั้นๆ ถึงการพบเจอช่วงสั้นๆ วันนี้
จางเฉิงเบิกตากว้างอย่างไม่น่าเชื่อ
"รัก... รักกินลูกอมนมสตรอว์เบอร์รีแล้วยังเป็นนักเลงเร่ร่อนเนี่ยนะ โอ้วพระเจ้า หน้าตาเป็นยังไงวะ"
"หล่อดีนะ" จี้ซีเหวินพูดตามจริง
จางเฉิงหยุดไปสองวิ แล้วโบกมือ "พูดเปล่าๆ ไม่เห็นภาพ ฉันไม่เชื่อรสนิยมเธอหรอก"
จี้ซีเหวินปกติดูละครทีวีบ้างแต่ก็เป็นซีรีส์เกาหลี
แทบไม่ได้สนใจวงการบันเทิงในประเทศเลย กระทั่งไอ้ดอลที่จางเฉิงหลงใหลมาหลายปีก็ยังจำไม่ได้
ก่อนหน้านี้จางเฉิงเคยจงใจเอารูปการ์ดไอ้ดอลตัวเองกับของคู่แข่งมาให้จี้ซีเหวินเลือกว่าคนไหนหล่อกว่า
ชั่วขณะนั้น จี้ซีเหวินไม่ต่างจากถูกถามคำถามมรณะ "แม่กับเมียตกน้ำช่วยใครก่อน"
แข็งค้างอยู่นาน แล้วค่อยๆ เลือกออกมาใบหนึ่งอย่างระวัง
จางเฉิงพังทลายทันที เกือบช็อกสลบไป
จี้ซีเหวินพูดอย่างหงุดหงิด "แต่หล่อจริงๆ นะ"
ก็แค่ไม่เอาไหน
"ผู้บังคับบัญชาไม่รับฟังความเห็นของแก"
จางเฉิงโบกมือ กลอกตาปริบๆ แล้วถามต่อ "แกเจอคุณป้าสุดที่รักของแกกับลูกชายเขาแล้วรึยัง"
"ยังเลย ยังไม่กลับมาเลย"
จี้ซีเหวินมองไปทางหน้าต่างโดยไม่รู้ตัว ในใจหวั่นๆ เล็กน้อย "คุณป้าบอกว่า ลูกชายของเขาไม่ต้อนรับป้า แล้วก็คงไม่ต้อนรับหนูด้วย"
"ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง..."
จางเฉิงหยุดไปชั่วขณะ "นิสัยแกดีขนาดนี้ แถมยังสวยอีก เขาอยู่กับแกไม่กี่วันก็ต้องไม่มีอคติแล้วล่ะ"
"ค่ะ"
จี้ซีเหวินยิ้ม
ตอนอาบน้ำเธอสระผมไปด้วย หน้าม้าที่เคยยาวถูกหนีบขึ้นไปด้วยที่คีบสองอัน ใบหน้าเล็กๆ เผยออกมาหมด
คิ้วเรียวบางและยาว ขนตาชัดเรียงเส้น ตามาตรฐานสวยทรงเมล็ดอัลมอนด์ เส้นโค้งมนอ่อนโยน ไม่มีความแหลมคมเลย ดวงตาฉ่ำชื้นใสดุจสระน้ำในคืนเดือนมืด
ทั้งใสบริสุทธิ์และเยือกเย็นกำลังดี ราวกับดอกบัวเด่นเป็นสง่าท่ามกลางหมอกฝนพร่างพราวแห่งเมืองเจียงหนาน
สวยสะกดใจแฝงความอ่อนหวานน่าทะนุถนอม
จางเฉิงจ้องหน้าจอแล้วอุทาน "ซีซี ถ้าเธอเรียนไม่เก่งขนาดนี้ ไปเป็นเน็ตไอดอลได้เลยนะ จะเข้าวงการบันเทิงก็ได้ นานแล้วนะที่ฉันไม่เห็นสาวสวยใสๆ แบบเธอ"
"พูดพล่อยๆ"
จี้ซีเหวินกลั้นไม่อยู่ หยิบข้อสอบออกมา พูดพึมพำ "ฉันทำโจทย์แล้วนะ"
"ไปเลย ฉันจะจ้องดาราหนุ่มต่อแล้ว จะฟินให้สุดๆ กับสุดสัปดาห์แสนวิเศษนี้" จางเฉิงว่า
จี้ซีเหวิน "ได้ บาย"
...
สามทุ่ม
บนโต๊ะหนังสือมีกระดาษทดกับข้อสอบกองระเกะระกะ กับกล่องดินสอสีชมพูอ่อนอีกหนึ่ง
หลังจากคิดเลขข้อสอบข้อสุดท้ายจบ จี้ซีเหวินยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม
ตอนเข้าปากถึงรู้ว่ามันว่างเปล่า
เธอตั้งใจทำโจทย์เกินไป กระทั่งน้ำหมดก็ไม่ทันสังเกต
จี้ซีเหวินถือแก้วน้ำลุกขึ้น เดินออกจากห้องนอน
ทางเดินมีไฟกลางคืนนวลตาส่องสว่าง คดเคี้ยวไปมา ไม่สว่างจ้าจนแสบตา แต่มองเห็นทางชัด
เธอไม่คุ้นกับบันไดที่นี่ จึงค่อยๆ จับราวบันไดลงไปอย่างระวัง
ชั้นล่างไม่มีไฟกลางคืน มีแต่ไฟสวนด้านนอกส่องผ่านหน้าต่างสองบานเข้ามา จี้ซีเหวินก็ไม่คุ้นกับบ้านหลังนี้ รู้สึกไม่ค่อยสบายใจเล็กน้อย