วันหยุดสุดสัปดาห์
วันหยุดสุดสัปดาห์ควรเอาไว้ใช้คบกันหรือเปล่านะ? จางรั่วสุ่ยคิดอย่างไม่ค่อยแน่ใจ
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมโทรหาเชิ่งอวี้เซียว แต่เขากลับโทรเข้ามาก่อน
เขาถามว่า “วันหยุดยุ่งไหม?”
“ต้องทำการบ้านวิชาเลือกค่ะ” จางรั่วสุ่ยหยุดไปครู่หนึ่ง “แต่ไม่เยอะ”
เธอถามเชิ่งอวี้เซียวกลับว่า “นายล่ะ ยุ่งไหม?”
เชิ่งอวี้เซียวตอบว่า “มีประชุมด่วนประชุมหนึ่ง” เขาพูดต่อ “แต่ไม่นาน”
โลกไม่ได้เปลี่ยนไปเพียงเพราะคนสองคนเริ่มคบกัน เรื่องที่ต้องทำก็ยังต้องทำ ส่วนเรื่องที่ต้องยุ่งก็ยังคงยุ่งเหมือนเดิม
พวกเขามีเวลาเหลือไว้ให้กันเสมอ
เพียงแต่ตอนนี้ เวลาที่แบ่งไว้ให้กันกลับทำอะไรได้หลากหลายขึ้นอย่างฉับพลัน
ควรไปดูหนังดี หรือไปสวนสนุกดีนะ?
เกมสืบสวนฆาตกรรมเป็นยังไงนะ? หางเมิ่งบอกว่าอันนี้ก็สนุกดี
ระหว่างทางไปบริษัท จางรั่วสุ่ยครุ่นคิดเรื่องนี้อย่างจริงจัง
พอไปถึงบริษัท คนที่มาต้อนรับเธอยังคงเป็นเลขานุการคนเดิม แต่คราวนี้เมื่อเดินผ่านห้องเลขานุการ ใบหน้าหลายคนในนั้นกลับเปลี่ยนไปแล้ว
แม้แต่คนที่ยกน้ำชามาเสิร์ฟก็เปลี่ยนเป็นชายหนุ่มอีกคน
“เลขาฯ สวี่ที่อยู่คราวก่อน...”
“ย้ายตำแหน่งแล้วครับ”
จางรั่วสุ่ยนึกย้อนดู เธอก็ไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจออกมาสักหน่อยนี่นา
คราวนี้เชิ่งอวี้เซียวมาถึงเร็วกว่าเดิม
บทสนทนายังไม่ทันจบ เขาก็ผลักประตูเข้ามาแล้ว “รอนานหรือยัง?”
จางรั่วสุ่ยส่ายหน้า ชี้ไปยังสมุดที่เพิ่งวางลงบนโต๊ะ “กำลังจะทำการบ้านวิชาเลือกพอดี นายก็มาถึงแล้ว”
“เลขาฯ สวี่ย้ายตำแหน่งแล้วเหรอ?” จางรั่วสุ่ยถาม
เชิ่งอวี้เซียวพยักหน้าเล็กน้อย “วันนั้นเธอไม่สบายใจ”
จางรั่วสุ่ยสงสัย “นายดูออกได้ยังไง?”
เชิ่งอวี้เซียวชี้ไปที่มุมโต๊ะ
จางรั่วสุ่ยมองตาม ตรงที่เธอแกะหนังหุ้มออก ตอนนี้ก็ยังแหว่งเป็นหย่อมอยู่เลย
จู่ ๆ เธอก็กางแขนโอบเอวเชิ่งอวี้เซียว
“เป็นอะไร?” เชิ่งอวี้เซียวถามเสียงเบา
จางรั่วสุ่ยเอาหน้าผากพิงหน้าท้องเขาแล้วพูดว่า “อืม รู้สึกว่าเชิ่งอวี้เซียวชอบฉันมาก ถึงได้สังเกตเห็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ อืม รู้สึกมีความสุขจัง”
ลูกกระเดือกของเชิ่งอวี้เซียวขยับ เขาก้มหน้าพูดว่า “ฉันก็รู้สึกมีความสุขเหมือนกัน”