"เว่ยหลิน... เว่ยหลิน!" คุณชายรองจ้องเขาอย่างโกรธแค้น
"บอกฉันที พ่อ... พ่อรู้เรื่องนี้หรือเปล่า? พ่อรู้ไหม?" เขาตะโกนถามเสียงแหบแห้ง พร้อมกับกำผ้าปูที่นอนแน่น พยายามพยุงตัวลุกขึ้น
"ท่านผู้เฒ่าสุขภาพไม่ค่อยดี พวกเราไม่กล้าเอาเรื่องจุกจิกไปรบกวนแล้ว" เว่ยหลินพูดอย่างนอบน้อม
"เรื่องจุกจิก? นั่นมันเรื่องของน้องสาวฉัน นั่นมันเรื่องของน้องสาวฉัน! เรียกเรื่องจุกจิกได้ยังไง? เรียกเรื่องจุกจิกได้ยังไง! ตอนนี้ใครอยู่ข้างพ่อฉัน? ยังเป็นอัครบาทหลวงนั่นอีกหรือเปล่า? ไอ้พวกหลอกลวงนั่นใช่ไหม?"
"คุณชายรอง ท่านพูดแบบนี้ไม่ได้นะ ท่านผู้เฒ่าได้ยินเข้าจะโกรธเอา"
"งั้นก็ให้ท่านได้ยินสิ! ให้ท่านมาที่นี่!"
เว่ยหลินส่ายหน้าอย่างจนใจ "ท่านตื่นเต้นเกินไปแล้ว มันไม่ดีต่อการพักฟื้นนะขอรับ ผมขอตัวไปหาท่านผู้เฒ่าก่อนแล้ว"
เขาพูดพลางหันหลังเดินออกไป
คุณชายรองโกรธจนตะโกนด่าลั่น "พักฟื้น? พักฟื้นอะไรของแก? หลายปีขนาดนี้แล้ว ถ้าจะหายมันก็หายไปนานแล้ว! โรคนี้มันหายได้หรือไง?"
สาวใช้ฟิลิปปินส์หลายคนรีบวิ่งเข้ามาในห้อง ประคองคุณชายรองจากพื้นกลับขึ้นเตียง กำลังจะห่มผ้าให้
คุณชายรองผลักไสออก แล้วทุบขาตัวเองไม่หยุด "ไอ้ไร้ประโยชน์! แกมันไอ้ไร้ประโยชน์!"
"คุณชายรอง คุณชายรอง อย่าทำแบบนี้เลย..." สาวใช้ฟิลิปปินส์พูดด้วยผิวสีคล้ำ แต่ที่พูดออกมากลับเป็นภาษาจีน
แต่ไม่พูดก็ยังดี พอพูด คุณชายรองยิ่งรู้สึกรังเกียจ เขาตะคอกว่า "ออกไปให้พ้น!"
จนกระทั่งบอดี้การ์ดหน้าตาจีนคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา ถามด้วยความเป็นห่วง "คุณชายเป็นอะไรครับ? ทำไมถึงโกรธขนาดนี้?"
"เว่ยหลินบอกว่าเจอลูกของน้องสาวฉันแล้ว เขาบอกว่าเธอลำบากมาก..."
"คุณชายยังเชื่อคำพูดของเว่ยหลินอีกหรือครับ? ตั้งแต่หลายปีก่อน เขาก็บอกว่าเจอตัวคนแล้ว แล้วผลเป็นยังไง? เขาก็แค่คอยบั่นทอนกำลังใจสุดท้ายของพวกท่านครั้งแล้วครั้งเล่า!"