สิ่งที่เรียกว่า "สลับชีวิต" ก็คือให้ลูกคนรวยไปอยู่บ้านเด็กชนบท แล้วให้เด็กชนบทมาอยู่บ้านลูกคนรวย
ให้พวกเขาได้สัมผัสชีวิตของอีกฝ่าย
หลีจิงจิงก็ถูกพามาส่งที่คฤหาสน์ของตระกูลเชิ่งโดยรถของทีมงานแบบนี้
คฤหาสน์ตระกูลเชิ่งล้อมด้วยภูเขาสามด้าน สะสมพลังชี่ กินพื้นที่กว่าหมื่นตารางเมตร วิลล่าสูงสามชั้นสามารถมองเห็นสนามกอล์ฟและวิวทะเลได้ง่ายดาย
พอหลีจิงจิงลงจากรถ กลิ่นอายความหรูหราก็พัดมาโอบล้อมเธอทันที
ไม่ใช่แค่เธอหรอก คอมเมนต์สดก็ตะลึงเหมือนกัน
[ว้าว สมกับเป็นตระกูลเชิ่ง! คฤหาสน์นี้อลังการมาก]
[อ๊ายยย เด็กผู้หญิงที่ถูกเลือกนี่ไม่รู้ต้องสร้างบุญมากี่ชาติถึงได้โอกาสแบบนี้ อิจฉาจัง]
ตอนนั้นเอง ชายวัยกลางคนใส่ชุดสูทสีดำก็เดินเนิบ ๆ เข้ามา "สวัสดีครับ คุณหลี เรียกผมว่าอาฟางก็ได้ครับ คุณท่านกับคุณผู้หญิงไม่อยู่บ้าน เชิญพักผ่อนก่อนนะครับ"
[นี่คือพ่อบ้านใช่มั้ย? ในที่สุดก็ได้เห็นพ่อบ้านจริง ๆ ในชีวิตจริงนอกเหนือนิยายแล้ว!]
[นิยายกลายเป็นความจริง นี่แค่กล้าฝันเอาเองเลย]
หลีจิงจิงในจอกลับรู้สึกผิดหวังนิด ๆ
คุณท่านกับคุณผู้หญิงไม่อยู่บ้าน... ก่อนมาเธอคิดแล้วว่าจะเอาใจพวกท่านยังไงดี
"นี่คือของขวัญต้อนรับที่คุณท่านกับคุณผู้หญิงเตรียมไว้ให้คุณหลีครับ" อาฟางพูดพลางยื่นถุงกระดาษที่มีโลโก้ CHANEL อยู่
หลีจิงจิงกลั้นหายใจเฮือก ฝืนทำใจเย็นรับมาแล้วพูดว่า "ขอบคุณคุณลุงคุณป้าค่ะ"
[เด็กคนนี้ดูมั่นคงดีนะเนี่ย ไม่ตื่นเต้นเลยเหรอ?]
คอมเมนต์สดเริ่มชมแล้ว
อาฟางไม่มีสีหน้าอะไร คิดในใจว่าคงเพราะเด็กชนบทไม่รู้จักแบรนด์หรูหรา
เขาให้คนใช้พาหลีจิงจิงเดินเข้าไปข้างใน ความหรูหราภายในบ้านก็ปรากฏต่อสายตาคนดู
[อยู่ที่นี่นี่ก็เหมือนเจ้าหญิงเลยนะ อยากรู้จัง คุณชายใหญ่เชิ่งย้ายจากที่นี่ไปอยู่ชนบท นั่นเรียกว่าเอาตัวรอดระดับโหดเลยมั้ย]
ภาพก็ตัดไปมุมของเชิ่งอวี้เซียวพอดิบพอดี
ภาพสั่นเล็กน้อย แล้วจับนิ่ง เล็งไปที่บ้านหลังหนึ่งที่พังโทรม
จนแทบไม่ควรเรียกว่าบ้านแล้ว ครึ่งหนึ่งพังลงมา ใช้แต่คานไม้ค้ำไว้ พอลมฝนกระหน่ำก็ดูโยกคลอนมาก
[เอาตัวรอดจริง ๆ...]
[บ้านหลีจิงจิงจนขนาดนี้เลย? น่าสงสารจัง]
ตอนนั้นภาพก็เปลี่ยนไป ตัดมาที่ตัวเชิ่งอวี้เซียวก่อน
เชิ่งอวี้เซียวอ้าปากค้าง "...โทรมขนาดนี้? ก็แค่ที่โทรม ๆ เนี่ยนะ?"
[คุณชายใหญ่เชิ่งไม่ไหวแน่]
ทันใดนั้น เชิ่งอวี้เซียวก็ย่อตัวลง ให้สายตาอยู่ระดับเดียวกับหลีเสี่ยวหยา
ด้านบนมีร่มของทีมงานกันสายฝนให้
"นี่บ้านเธอเหรอ? เธออยู่ที่แบบนี้เหรอ?" เชิ่งอวี้เซียวขมวดคิ้วแน่นจนหนีบยุงได้
[คุณชายใหญ่เชิ่งพูดกับใคร?]
กล้องเลื่อนลง คนดูก็เห็นแล้ว—
เด็กตัวน้อยที่ยืนสั่นอยู่ตรงหน้าเชิ่งอวี้เซียว ห่มด้วยเสื้อคลุมสั่งตัดราคาแพง เธอผงกหัวเล็กน้อย หน้าตาที่ชุ่มด้วยละอองฝนเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ
สายตาคนดูชะงัก
[เด็กน้อยสวยมากนะเนี่ย นี่ใคร? คุณชายใหญ่เชิ่งมาบ้านเธอได้ไง?]
[นี่ไม่ใช่หลีเสี่ยวหยาคนที่ชอบโกหก ไร้มารยาท แล้วยังขโมยของอีกเหรอ?]
[ที่คลุมอยู่คือเสื้อคลุมของเชิ่งอวี้เซียวเหรอ?]
[อ๊าา คุณชายใหญ่เชิ่งอย่าคุยกับมันเลย! นี่มันเด็กขี้โกหก! ระวังมันขโมยของ!]
"จะเข้ามาดื่มน้ำสักแก้วไหม?" หลีเสี่ยวหยาเงยหน้าขึ้นถาม เสียงเธอเล็ก พูดช้า ฟังดูนุ่มนวล
เชิ่งอวี้เซียวกระตุกมุมปาก อย่าว่าแต่น้ำเลย เขาไม่อยากเข้าไปในบ้านโทรม ๆ นั่นสักนิด
แต่พอจะพูดออกมา เจอแววตาสุกใสของหลีเสี่ยวหยาก็กลับพูดไม่ออก
"คนก็ถึงบ้านแล้ว เราไปกันเลยดีมั้ย?" ทีมงานห้าม
ไม่ได้พูดก็ดีอยู่แล้ว แต่พอพูดปุ๊บ ความดื้อแบบคุณชายใหญ่เชิ่งก็ขึ้นมาปั๊บ
เชิ่งอวี้เซียวกดมือไว้หลังหลีเสี่ยวหยา ผลักเธอเดินไปข้างหน้า "ไป เข้าไป"
หลีเสี่ยวหยาเดินท่ามกลางพายุฝนอย่างระมัดระวัง ส่วนเชิ่งอวี้เซียวก้าวเดียวก็เหยียบธรณีประตูบ้านหลีเสี่ยวหยาแตกพัง
บ้านที่พังโทรมอยู่แล้วยิ่งโทรมหนักกว่าเดิม
เชิ่งอวี้เซียว "……"
เชิ่งอวี้เซียว "สบายใจได้ เดี๋ยวชดใช้ให้"
สิ้นเสียงเขา ก็มีเสียงด่าด้วยความโกรธดังขึ้นจากข้างใน เป็นภาษาถิ่น "อีนางโจร กลับมาแล้วเหรอ? จะปล่อยให้ฉันหนาวตายเหรอ?"
คนพูดสำเนียงหนัก แถมเหมือนมีเสมหะในคอ ฟังไม่ชัด
เชิ่งอวี้เซียวได้ยินแวบแรก ฟังไม่ออก
หลีเสี่ยวหยาเข้าใจ แต่เธอแค่สูดจมูกเบา ๆ แล้วเข้าไปก่อไฟด้วยไม้
แล้วก็ตักน้ำจากตุ่มใหญ่เทลงหม้อ ขณะน้ำเดือด ก็วางมันฝรั่งสองลูกไว้ด้านบน พอน้ำเดือด ได้น้ำร้อนดื่ม มันฝรั่งก็ได้กินด้วย
เชิ่งอวี้เซียวตามเข้าไปถาม "นั่นใคร?"
หลีเสี่ยวหยาพูดว่า "เป็นอากง"
เชิ่งอวี้เซียวขมวดคิ้ว ทำไมฟังดูเสียงดุ?
"นี่อะไร?" เชิ่งอวี้เซียวเปลี่ยนสายตามาถาม
หลีเสี่ยวหยาตอบระหว่างทำ "ก่อไฟให้เดือดไง"
เชิ่งอวี้เซียวชี้กองดินไร้รูปทรง "ผมถามว่านี่คืออะไร?"
"เตา"
เชิ่งอวี้เซียว "……"
นี่มันเรียกว่าเตาได้ด้วย?
เขารีบหันไปสำรวจรอบ ๆ
กำแพงดิน กระเบื้องแตกกับมุงจากประกอบกันเป็นบ้าน
ในบ้านไม่มีไฟ สว่างจากช่องกำแพงที่ทะลุเท่านั้น ทีวี โซฟา โต๊ะเตี้ยไม่มีเลยสักอย่าง!
ไม่ไกลออกไปมีผ้าใบน้ำมันห้อยอยู่ มองลาง ๆ เห็นเงานอนอยู่หลังผ้านั่น คนที่พูดเมื่อกี้น่าจะเป็นเขานั่นแหละ
โทรมเกินไป
โทรมสุด ๆ ไปเลย!
ระหว่างที่เชิ่งอวี้เซียวตกตะลึงจนอ้าปากค้าง หลีเสี่ยวหยาก็ต้มน้ำเสร็จแล้ว เธอเอาชามขาวอย่างดี เทน้ำร้อนใส่ให้เชิ่งอวี้เซียว
"ให้คุณดื่ม" หลีเสี่ยวหยาประคองสองมือ นิ้วแดงเพราะไอร้อน แต่ข้อมือต่ำลงไปอีกกลับขาวซีด นั่นเพราะหนาวจนแข็ง
[เด็กคนนี้รู้งานนะ! เอาใจคุณชายใหญ่เชิ่งอยู่มั้ง?]
[อย่าดื่มงับ สกปรก! บ้านนี้สกปรกมาก]
ต่างจากปฏิกิริยารุนแรงในคอมเมนต์สดโดยสิ้นเชิง เชิ่งอวี้เซียวแค่หนังตากระตุกแรง แล้วแย่งชามจากมือหลีเสี่ยวหยา วางกระแทกลงบนเตาดินแรง ๆ พูดเสียงเย็นว่า "ดื่มน้ำอะไร?"
[ดีจัง คุณชายใหญ่เชิ่งไม่ได้ดื่ม]
[ก็นะ เด็กชนบท วิธีเอาใจมีจำกัด ใครจะไปสนของที่มือสกปรกนั่นถือมา]
วินาทีต่อมา
เชิ่งอวี้เซียวดึงหลีเสี่ยวหยาติดมือขึ้นมาหนีบไว้ข้างตัว หันไปถามทีมงานด้วยสีหน้าเย็นชา "ที่ไหนอาบน้ำร้อนได้? ให้เธอไปอาบก่อน เดี๋ยวคนก็แข็งตายหรอก"
แข็งแทบตายยังเทน้ำร้อนให้เขาก่อนอีก
เชิ่งอวี้เซียวชะงัก ก่อนจะด่าอย่างไม่พอใจ "ฉันนึกว่าเธอจะได้อาบน้ำที่บ้านซะอีก นี่มันบ้านบ้าอะไร ของพรรค์อะไร ก็แค่กระท่อมฟางไม่ใช่เหรอ? กระท่อมฟางยังดีกว่านี้อีก"
[……หา?]
คนคอมเมนต์ปากร้ายเหมือนถูกตบหน้า ชะงักไปทันที