ทีมงานอยากจะบอกว่าคุณชายมาเพื่อออกรายการ ไม่ใช่มาบำเพ็ญบุญ เรื่องไม่ใช่กงการอะไรของคุณชาย ทำไมต้องกระตือรือร้นขนาดนี้ด้วยนะ?
แต่พอจะเอ่ยปากก็นึกขึ้นมาได้ว่าคนโดนรถของทีมงานตกใจเลยตกลงไปในคู จึงได้แต่กล้ำกลืนไว้
เชิ่งอวี้เซียวพูดแล้วทำเลย รวดเร็วทันใจ
หนีบหลีเสี่ยวหย่าไว้ใต้รักแร้แล้วพุ่งกลับขึ้นรถ
รองเท้าของหลีเสี่ยวหย่าหลุดไปข้างหนึ่งแล้ว
เธอเงยหน้าขึ้นอย่างงง ๆ แต่ก็เห็นเพียงแนวกรามที่คมสันของเด็กหนุ่ม เขาเม้มปากแน่น ดูเป็นคนไม่น่ามีเรื่องด้วย
แต่หลีเสี่ยวหย่าก็ยังดิ้นรนตะโกนว่า "อากงของหนู อากงยังไม่ได้กินน้ำเลย..."
เชิ่งอวี้เซียวแค่สนใจหลีเสี่ยวหย่า ที่ไหนจะสนคนอื่น เม้มปากพูดว่า "ก็มีมือมีเท้า ทำเองไม่ได้รึไง? จะให้เด็กอย่างแกไปรับใช้ทำไม?"
หลีเสี่ยวหย่าพูดว่า "ใช่แล้วค่ะ เขาไม่มีเท้า"
เชิ่งอวี้เซียว "..."
เขาเช็ดหน้าอย่างเหนื่อยหน่าย แล้วมองเด็กที่ตัวเองจับไว้ ในหน้าเธอไม่มีความเศร้าเจ็บปวดมากนัก ดวงตาใสซื่อไร้เดียงสา บนหน้ายังแฝงความอดทนนิดหน่อย
...เวร แล้วยิ่งสงสาร!
เชิ่งอวี้เซียวยกมือกดกระจกรถลง ตะโกนบอกทีมงานข้างนอกว่า "ตาของเด็กนี่ไม่มีเท้า พวกนายช่วยไปป้อนน้ำร้อนให้หน่อย!"
ทีมงาน: หืม?
กลายเป็นงานอาสาสมัครจริงแล้วเหรอ?
ไม่ใช่สิ ที่ตกลงกันไว้คือคุณชายใหญ่ตระกูลเชิ่งจอมป่วนโลกไม่ใช่เหรอ?
คอมเมนต์สดก็เงียบไปครู่หนึ่ง:
【...หลีเสี่ยวหย่านี่น่าสงสารจริง ๆ นะ อยู่แต่บ้านพัง ๆ ยังมีปู่ที่หมดแรงงานต้องดูแลอีก คนอื่นในบ้านเธอไปไหนหมด?】
【ไม่ใช่ พวกนายเชื่อจริงเหรอ? นี่ไม่ใช่บทของรายการอย่างชัดเจนเหรอ?】
ในรถ
เชิ่งอวี้เซียววางเธอลง แล้วโน้มตัวคาดเข็มขัดนิรภัยให้
น้ำตาร้อนหยดหนึ่ง จู่ ๆ ก็หยดลงบนหลังมือเชิ่งอวี้เซียว
เชิ่งอวี้เซียวเหมือนโดนลวก สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบมองดูสีหน้าหลีเสี่ยวหย่า เขาคิดว่าเธอถูกแตะต้องเรื่องเจ็บปวด
แต่หลีเสี่ยวหย่ากลับมีน้ำตาคลอเบ้า ขยับปาก สั่นเทิ้มเสียงเบาพูดว่า "รองเท้าหาย รองเท้าหายไปข้างหนึ่ง"
"รองเท้าหนู" หลีเสี่ยวหย่าเศร้ามาก เศร้ากว่าตอนที่อากงไม่มีเท้าซะอีก
คงเป็นเพราะอย่างแรกเป็นความเจ็บปวดยาวนานที่จมดิ่งในกาลเวลา
อย่างหลังต่างหากที่นี่และตอนนี้ในชีวิตที่คับแคบ คือความยากจนที่ถูกมองข้ามไม่ได้
【เฮ้ย นี่ถ้าเป็นบทของรายการจริง ต้องบอกว่าบทเขียนไม่เลวเลย...】
ทางด้านเชิ่งอวี้เซียวสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง พูดว่า "รองเท้ามันก็แค่นั้น ไม่เป็นไร อันนี้ก็ชดใช้ให้แก"
หลีเสี่ยวหย่าพยักหน้าทั้งน้ำตา
หมู่บ้านหลีเจียนี่จนจริง ทีมงานจนปัญญา ได้แต่พาหลีเสี่ยวหย่าไปบ้านผู้ใหญ่บ้านเพื่ออาบน้ำอุ่น
บ้านผู้ใหญ่บ้านสร้างเป็นตึกปูนสองชั้น ผนังไม่ได้ติดกระเบื้อง ถึงอยู่ในชนบทก็ไม่ได้สะดุดตา
แต่พอเทียบกับบ้านหลีเสี่ยวหย่า ที่นี่ถูกขับเน้นให้ร่ำรวยขึ้นมาทันตา
ผู้ใหญ่บ้านได้รู้ว่าในที่สุดคุณชายเชิ่งก็มา จึงถูมือต้อนรับออกมาอย่างกระตือรือร้น "มาแล้วเหรอครับ? เตียงปูเตรียมไว้หมดแล้ว..."
เสียงผู้ใหญ่บ้านหยุดกึก
เขามองดูเด็กหนุ่มตรงหน้าสูงร้อยแปดสิบ อุ้มเด็กผู้หญิงหลีเสี่ยวหย่าไว้ข้างตัว
ผู้ใหญ่บ้านขึ้นเสียงสูง "หลีเสี่ยวหย่า! ทำอะไรของแก?"
ถ้าไม่ได้นึกถึงว่ามีกล้อง ผู้ใหญ่บ้านคงด่าไปแล้ว
【เอ่อ บ้านผู้ใหญ่บ้านก็รวยดีนี่】
【ใครสังเกตบ้าง? ในบ้านผู้ใหญ่บ้านมีทีมงานรออยู่หลายคน แล้วก็มีกล้องที่ติดไว้ล่วงหน้าด้วย】
【ฉันเข้าใจแล้ว! ที่นี่ต่างหากคือบ้านของหลีจิงจิง!】
"อย่าพูดเลย คุณชายเชิ่งเจอเด็กคนนี้ระหว่างทางน่าสงสารมาก ก็เลยพามาอาบน้ำ" ทีมงานตัดสินใจผลักผู้ใหญ่บ้านไปข้างหนึ่ง
เชิ่งอวี้เซียวก็พาหลีเสี่ยวหย่าเข้าบ้าน ขึ้นชั้นบน ไม่เหมือนแขก เหมือนเจ้าของมากกว่า ยังไงคุณชายคนนี้ก็เอาแต่ใจจนชิน
ผู้ใหญ่บ้านเพื่อประจบเชิ่งอวี้เซียว จึงยกห้องนอนใหญ่ให้เป็นพิเศษ ห้องนอนใหญ่มีห้องน้ำในตัว เชิ่งอวี้เซียวผลักคนเข้าไป "อาบเถอะ"
หลีเสี่ยวหย่ายืนในห้องน้ำ ดูบอบบางและน่าสงสาร
เธอหมุนไปรอบ ๆ อย่างงุ่มง่าม ควานหาสวิตช์อย่างไม่เป็นท่า คลำไปคลำมา น้ำพุ่งใส่หน้าเต็ม ๆ
เชิ่งอวี้เซียวข้างนอกก็ได้ยินน้ำเปิดบ้าง ปิดบ้าง
จากนั้นประตูก็เปิดออก มีหัวเปียก ๆ โผล่ออกมา หลีเสี่ยวหย่าพูดเบา ๆ ว่า "หนู หนูใช้ไม่เป็น"
เชิ่งอวี้เซียวถอนหายใจยาว นึกขึ้นได้ว่าเด็กคนนี้คงจะไม่เคยเห็นฝักบัวแบบนี้มาก่อน
เขากดลูกบิดประตูค้างไว้ ฝีเท้าชะงัก ถามก่อนว่า "ใส่เสื้ออยู่ไหม?"
หลีเสี่ยวหย่าพยักหน้า
เชิ่งอวี้เซียวถึงได้เข้าประตูไป สอนวิธีใช้ฝักบัวให้หลีเสี่ยวหย่าอย่างอดทนเป็นพิเศษ
หลังจากวุ่นวายอยู่นาน หลีเสี่ยวหย่าอาบน้ำตั้งครึ่งชั่วโมง
ผู้ใหญ่บ้านโดนทีมงานบังคับ ให้ไปหาเสื้อผ้าของหลีจิงจิงมาให้หลีเสี่ยวหย่าเปลี่ยน เขาถือเสื้อผ้าไว้แล้วเดินขึ้นชั้นบน
"คุณชายเชิ่งครับ คุณชายเชิ่ง ผมเป็นผู้ใหญ่บ้านนะครับ ผมมาเอาเสื้อผ้าให้เสี่ยวหย่า" น้ำเสียงผู้ใหญ่บ้านมีความประจบสอพลอไม่ปิดบัง
ประตูเปิด แต่เชิ่งอวี้เซียวพูดว่า "ไม่ต้องแล้ว"
เขาพูดพลางเบี่ยงตัวไปข้างหนึ่ง "ใส่เรียบร้อยแล้ว"
ตอนนี้หลีเสี่ยวหย่าเพิ่งออกจากห้องน้ำ ใส่เสื้อฮู้ดตัวใหญ่ไม่รู้กี่เบอร์ทับตัว เหมือนใส่กระโปรงหลวม ๆ โผล่ข้อเท้าเรียวออกมาข้างล่าง
มองดูแขนเสื้อยาวอีก เธอทำได้แค่ยกมือทั้งสอง ยืนอยู่ตรงนั้น ดูซื่อ ๆ แต่มีความน่ารักอธิบายไม่ถูกยิ่งกว่า
เชิ่งอวี้เซียวเอาเสื้อผ้าของเขาให้เธอ
"นี่ นี่..." เสียงผู้ใหญ่บ้านถูกตัดบทกลางคอทันที
นี่มันได้ยังไงกัน?
หลีเสี่ยวหย่า หลีเสี่ยวหย่าบ้าเอ๊ย!
ตอนนี้กล้องก็จับภาพของหลีเสี่ยวหย่าได้ คอมเมนต์สดก็ระเบิดขึ้นทันที
【อ๊าก เสื้อฮู้ดแบรนด์ ACRONYM นี่นา บ้าไปแล้ว ตัวละหมื่นกว่า ทำไมถึงเอามาให้เธอใส่?】
【เชิ่งอวี้เซียว นายจะยกเสื้อผ้าทั้งหมดให้นายเลยไหม? เสื้อนอกก็ให้ออกไปแล้ว...】
【ฉันกลับไม่อิจฉาหลีจิงจิงแล้ว】
"มานี่ เป่าผม" เชิ่งอวี้เซียวยื่นมือไปหาหลีเสี่ยวหย่า
หลีเสี่ยวหย่ายังเป็นหวัดนิดหน่อย จมูกเธอไม่ค่อยโล่ง จึงตอบเขาด้วยเสียงขึ้นจมูก "ผึ่งเดี๋ยวก็แห้งค่ะ"
เชิ่งอวี้เซียวขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ "ผึ่ง? งั้นก็ต้องเป็นหวัดหนักแน่ มานี่... โอ้ ไม่เคยเห็นไดร์เป่าผมมาก่อนใช่ไหม?" "ฉันเป่าให้เอง" เชิ่งอวี้เซียวรู้สึกว่าเรื่องนี้ให้คนอื่นทำแทนไม่ได้
หลีเสี่ยวหย่าเงยหน้ามอง เกร็ง ๆ แอบเหลือบมองผู้ใหญ่บ้านแวบหนึ่ง ถึงได้เดินไปตรงหน้าเชิ่งอวี้เซียว
เชิ่งอวี้เซียวกดไหล่เธอไว้ด้วยมือเดียว หยิบไดร์เป่าผมเลียนแบบยี่ห้อดังขึ้นมา ขมวดคิ้วรังเกียจนิด ๆ แต่ก็เปิดสวิตช์ เป่าไปที่หัวหลีเสี่ยวหย่า
หลีเสี่ยวหย่ายืนนิ่ง รู้สึกเพียงมือใหญ่คู่หนึ่งลอดผ่านเส้นผมเธอไปมา พร้อมกับลมอุ่น ๆ
อบอุ่นจังเลย
เธอไม่เคยอบอุ่นแบบนี้มาก่อน
เชิ่งอวี้เซียวเป่าไปบ่นไป "ผมแกนี่หมากัดเหรอ? ปลายผมไม่เท่ากัน"
หลีเสี่ยวหย่าพูดว่า "คุณครูตัดให้ค่ะ"
เชิ่งอวี้เซียวอึ้ง "ฝีมืออะไรกันเนี่ย?"
พอเป่าผมเสร็จ เชิ่งอวี้เซียวก็พับแขนเสื้อยาว ๆ ให้เธออีก แล้วกดหมวกฮู้ดลง "อย่างนี้ก็ไม่หนาว..." เชิ่งอวี้เซียวมองดูท่าทางเธอ จู่ ๆ ก็ชะงักเสียง
หมวกฮู้ดตัวใหญ่เกินไปสำหรับเธอ พอกดลงไปก็กลืนไปทั้งหัวเลย เห็นแค่คางขาว ๆ นิดเดียว
เชิ่งอวี้เซียวงอนิ้วมือ อดบ่นในใจไม่ได้ว่า โคตรน่ารักเลย
ไม่นานทีมงานก็เอายาแก้หวัดมาให้ หลีเสี่ยวหย่าไม่กลัวขมเลย ดื่มยาผงหมดรวดเดียว เช็ดปากพูดว่า "หนูควรกลับแล้วค่ะ"
เชิ่งอวี้เซียวรู้สึกใจหายนิด ๆ โดยไม่รู้สาเหตุ แต่ปากก็พูดว่า "ได้ พวกนายใครไปส่งเธอ"
ทีมงานฟังแล้วถอนหายใจยาว ดีมาก คุณหนูคนนี้จะตั้งใจอัดรายการซะที
"เดี๋ยวก่อน รองเท้า... แกรองเท้าหายไปข้างหนึ่ง" เชิ่งอวี้เซียวนึกขึ้นได้
หลีเสี่ยวหย่าเคยร้องไห้ให้กับรองเท้าไปแล้ว ถึงตอนนี้กลับดูเข้มแข็งและใจกว้างขึ้นมา เธอพูดว่า "ไม่เป็นไรค่ะ"
เขาให้หลายอย่างกับเธอแล้ว
บางทีรองเท้ายังรอเธออยู่ที่เดิม
ไม่อยู่ที่เดิมก็ไม่เป็นไร เธอยังไปรื้อกองขยะหาได้
ผู้ใหญ่บ้านรีบพูดแทรกอย่างทนไม่ไหว "หรือว่า เอารองเท้าของจิงจิงมาให้เธอใส่ดีไหม?"
เขาหมายจะรีบกำจัดหลีเสี่ยวหย่าไปซะ กับยังจะเอาอกเอาใจเชิ่งอวี้เซียวด้วย
เชิ่งอวี้เซียวกลับไม่พอใจอย่างมาก "จะเอาของเก่าคนอื่นมาทำไม? เป็นโรคน้ำกัดเท้าขึ้นมาจะทำไง?"
ผู้ใหญ่บ้าน "..."
คอมเมนต์สดก็เป็นระลอก 【...】
【ฉันเถียงไม่ออกเลย】