ทีมงานอยากจะบอกว่าคุณชายมาเพื่อออกรายการ ไม่ใช่มาบำเพ็ญบุญ เรื่องไม่ใช่กงการอะไรของคุณชาย ทำไมต้องกระตือรือร้นขนาดนี้ด้วยนะ?
แต่พอจะเอ่ยปากก็นึกขึ้นมาได้ว่าคนโดนรถของทีมงานตกใจเลยตกลงไปในคู จึงได้แต่กล้ำกลืนไว้
เชิ่งอวี้เซียวพูดแล้วทำเลย รวดเร็วทันใจ
หนีบหลีเสี่ยวหยาไว้ใต้รักแร้แล้วพุ่งกลับขึ้นรถ
รองเท้าของหลีเสี่ยวหยาหลุดไปข้างหนึ่งแล้ว
เธอเงยหน้าขึ้นอย่างงง ๆ แต่ก็เห็นเพียงแนวกรามที่คมสันของเด็กหนุ่ม เขาเม้มปากแน่น ดูเป็นคนไม่น่ามีเรื่องด้วย
แต่หลีเสี่ยวหยาก็ยังดิ้นรนตะโกนว่า "อากงของหนู อากงยังไม่ได้กินน้ำเลย..."
เชิ่งอวี้เซียวแค่สนใจหลีเสี่ยวหยา ที่ไหนจะสนคนอื่น เม้มปากพูดว่า "ก็มีมือมีเท้า ทำเองไม่ได้รึไง? จะให้เด็กอย่างแกไปรับใช้ทำไม?"
หลีเสี่ยวหยาพูดว่า "ใช่แล้วค่ะ เขาไม่มีเท้า"
เชิ่งอวี้เซียว "..."
เขาเช็ดหน้าอย่างเหนื่อยหน่าย แล้วมองเด็กที่ตัวเองจับไว้ ในหน้าเธอไม่มีความเศร้าเจ็บปวดมากนัก ดวงตาใสซื่อไร้เดียงสา บนหน้ายังแฝงความอดทนนิดหน่อย
...เวร แล้วยิ่งสงสาร!
เชิ่งอวี้เซียวยกมือกดกระจกรถลง ตะโกนบอกทีมงานข้างนอกว่า "ตาของเด็กนี่ไม่มีเท้า พวกนายช่วยไปป้อนน้ำร้อนให้หน่อย!"
ทีมงาน: หืม?
กลายเป็นงานอาสาสมัครจริงแล้วเหรอ?
ไม่ใช่สิ ที่ตกลงกันไว้คือคุณชายใหญ่ตระกูลเชิ่งจอมป่วนโลกไม่ใช่เหรอ?
คอมเมนต์สดก็เงียบไปครู่หนึ่ง:
[...หลีเสี่ยวหยานี่น่าสงสารจริง ๆ นะ อยู่แต่บ้านพัง ๆ ยังมีปู่ที่หมดแรงงานต้องดูแลอีก คนอื่นในบ้านเธอไปไหนหมด?]
[ไม่ใช่ พวกนายเชื่อจริงเหรอ? นี่ไม่ใช่บทของรายการอย่างชัดเจนเหรอ?]
ในรถ
เชิ่งอวี้เซียววางเธอลง แล้วโน้มตัวคาดเข็มขัดนิรภัยให้
น้ำตาร้อนหยดหนึ่ง จู่ ๆ ก็หยดลงบนหลังมือเชิ่งอวี้เซียว
เชิ่งอวี้เซียวเหมือนโดนลวก สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบมองดูสีหน้าหลีเสี่ยวหยา เขาคิดว่าเธอถูกแตะต้องเรื่องเจ็บปวด
แต่หลีเสี่ยวหยากลับมีน้ำตาคลอเบ้า ขยับปาก สั่นเทิ้มเสียงเบาพูดว่า "รองเท้าหาย รองเท้าหายไปข้างหนึ่ง"
"รองเท้าหนู" หลีเสี่ยวหยาเศร้ามาก เศร้ากว่าตอนที่อากงไม่มีเท้าซะอีก
คงเป็นเพราะอย่างแรกเป็นความเจ็บปวดยาวนานที่จมดิ่งในกาลเวลา
อย่างหลังต่างหากที่นี่และตอนนี้ในชีวิตที่คับแคบ คือความยากจนที่ถูกมองข้ามไม่ได้
[เฮ้ย นี่ถ้าเป็นบทของรายการจริง ต้องบอกว่าบทเขียนไม่เลวเลย...]
ทางด้านเชิ่งอวี้เซียวสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง พูดว่า "รองเท้ามันก็แค่นั้น ไม่เป็นไร อันนี้ก็ชดใช้ให้แก"
หลีเสี่ยวหยาพยักหน้าทั้งน้ำตา
หมู่บ้านหลีเจียนี่จนจริง ทีมงานจนปัญญา ได้แต่พาหลีเสี่ยวหยาไปบ้านผู้ใหญ่บ้านเพื่ออาบน้ำอุ่น
บ้านผู้ใหญ่บ้านสร้างเป็นตึกปูนสองชั้น ผนังไม่ได้ติดกระเบื้อง ถึงอยู่ในชนบทก็ไม่ได้สะดุดตา
แต่พอเทียบกับบ้านหลีเสี่ยวหยา ที่นี่ถูกขับเน้นให้ร่ำรวยขึ้นมาทันตา
ผู้ใหญ่บ้านได้รู้ว่าในที่สุดคุณชายเชิ่งก็มา จึงถูมือต้อนรับออกมาอย่างกระตือรือร้น "มาแล้วเหรอครับ? เตียงปูเตรียมไว้หมดแล้ว..."
เสียงผู้ใหญ่บ้านหยุดกึก
เขามองดูเด็กหนุ่มตรงหน้าสูงร้อยแปดสิบ อุ้มเด็กผู้หญิงหลีเสี่ยวหยาไว้ข้างตัว
ผู้ใหญ่บ้านขึ้นเสียงสูง "หลีเสี่ยวหยา! ทำอะไรของแก?"
ถ้าไม่ได้นึกถึงว่ามีกล้อง ผู้ใหญ่บ้านคงด่าไปแล้ว
[เอ่อ บ้านผู้ใหญ่บ้านก็รวยดีนี่]
[ใครสังเกตบ้าง? ในบ้านผู้ใหญ่บ้านมีทีมงานรออยู่หลายคน แล้วก็มีกล้องที่ติดไว้ล่วงหน้าด้วย]
[ฉันเข้าใจแล้ว! ที่นี่ต่างหากคือบ้านของหลีจิงจิง!]
"อย่าพูดเลย คุณชายเชิ่งเจอเด็กคนนี้ระหว่างทางน่าสงสารมาก ก็เลยพามาอาบน้ำ" ทีมงานตัดสินใจผลักผู้ใหญ่บ้านไปข้างหนึ่ง
เชิ่งอวี้เซียวก็พาหลีเสี่ยวหยาเข้าบ้าน ขึ้นชั้นบน ไม่เหมือนแขก เหมือนเจ้าของมากกว่า ยังไงคุณชายคนนี้ก็เอาแต่ใจจนชิน
ผู้ใหญ่บ้านเพื่อประจบเชิ่งอวี้เซียว จึงยกห้องนอนใหญ่ให้เป็นพิเศษ ห้องนอนใหญ่มีห้องน้ำในตัว เชิ่งอวี้เซียวผลักคนเข้าไป "อาบเถอะ"
หลีเสี่ยวหยายืนในห้องน้ำ ดูบอบบางและน่าสงสาร
เธอหมุนไปรอบ ๆ อย่างงุ่มง่าม ควานหาสวิตช์อย่างไม่เป็นท่า คลำไปคลำมา น้ำพุ่งใส่หน้าเต็ม ๆ
เชิ่งอวี้เซียวข้างนอกก็ได้ยินน้ำเปิดบ้าง ปิดบ้าง
จากนั้นประตูก็เปิดออก มีหัวเปียก ๆ โผล่ออกมา หลีเสี่ยวหยาพูดเบา ๆ ว่า "หนู หนูใช้ไม่เป็น"
เชิ่งอวี้เซียวถอนหายใจยาว นึกขึ้นได้ว่าเด็กคนนี้คงจะไม่เคยเห็นฝักบัวแบบนี้มาก่อน
เขากดลูกบิดประตูค้างไว้ ฝีเท้าชะงัก ถามก่อนว่า "ใส่เสื้ออยู่ไหม?"
หลีเสี่ยวหยาพยักหน้า
เชิ่งอวี้เซียวถึงได้เข้าประตูไป สอนวิธีใช้ฝักบัวให้หลีเสี่ยวหยาอย่างอดทนเป็นพิเศษ
หลังจากวุ่นวายอยู่นาน หลีเสี่ยวหยาอาบน้ำตั้งครึ่งชั่วโมง
ผู้ใหญ่บ้านโดนทีมงานบังคับ ให้ไปหาเสื้อผ้าของหลีจิงจิงมาให้หลีเสี่ยวหยาเปลี่ยน เขาถือเสื้อผ้าไว้แล้วเดินขึ้นชั้นบน
"คุณชายเชิ่งครับ คุณชายเชิ่ง ผมเป็นผู้ใหญ่บ้านนะครับ ผมมาเอาเสื้อผ้าให้เสี่ยวหย่า" น้ำเสียงผู้ใหญ่บ้านมีความประจบสอพลอไม่ปิดบัง
ประตูเปิด แต่เชิ่งอวี้เซียวพูดว่า "ไม่ต้องแล้ว"
เขาพูดพลางเบี่ยงตัวไปข้างหนึ่ง "ใส่เรียบร้อยแล้ว"
ตอนนี้หลีเสี่ยวหยาเพิ่งออกจากห้องน้ำ ใส่เสื้อฮู้ดตัวใหญ่ไม่รู้กี่เบอร์ทับตัว เหมือนใส่กระโปรงหลวม ๆ โผล่ข้อเท้าเรียวออกมาข้างล่าง
มองดูแขนเสื้อยาวอีก เธอทำได้แค่ยกมือทั้งสอง ยืนอยู่ตรงนั้น ดูซื่อ ๆ แต่มีความน่ารักอธิบายไม่ถูกยิ่งกว่า
เชิ่งอวี้เซียวเอาเสื้อผ้าของเขาให้เธอ
"นี่ นี่..." เสียงผู้ใหญ่บ้านถูกตัดบทกลางคอทันที
นี่มันได้ยังไงกัน?
หลีเสี่ยวหยา หลีเสี่ยวหยาบ้าเอ๊ย!
ตอนนี้กล้องก็จับภาพของหลีเสี่ยวหยาได้ คอมเมนต์สดก็ระเบิดขึ้นทันที
[อ๊าก เสื้อฮู้ดแบรนด์ ACRONYM นี่นา บ้าไปแล้ว ตัวละหมื่นกว่า ทำไมถึงเอามาให้เธอใส่?]
[เชิ่งอวี้เซียว นายจะยกเสื้อผ้าทั้งหมดให้นายเลยไหม? เสื้อนอกก็ให้ออกไปแล้ว...]
[ฉันกลับไม่อิจฉาหลีจิงจิงแล้ว]
"มานี่ เป่าผม" เชิ่งอวี้เซียวยื่นมือไปหาหลีเสี่ยวหยา
หลีเสี่ยวหยายังเป็นหวัดนิดหน่อย จมูกเธอไม่ค่อยโล่ง จึงตอบเขาด้วยเสียงขึ้นจมูก "ผึ่งเดี๋ยวก็แห้งค่ะ"
เชิ่งอวี้เซียวขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ "ผึ่ง? งั้นก็ต้องเป็นหวัดหนักแน่ มานี่... โอ้ ไม่เคยเห็นไดร์เป่าผมมาก่อนใช่ไหม?" "ฉันเป่าให้เอง" เชิ่งอวี้เซียวรู้สึกว่าเรื่องนี้ให้คนอื่นทำแทนไม่ได้
หลีเสี่ยวหยาเงยหน้ามอง เกร็ง ๆ แอบเหลือบมองผู้ใหญ่บ้านแวบหนึ่ง ถึงได้เดินไปตรงหน้าเชิ่งอวี้เซียว
เชิ่งอวี้เซียวกดไหล่เธอไว้ด้วยมือเดียว หยิบไดร์เป่าผมเลียนแบบยี่ห้อดังขึ้นมา ขมวดคิ้วรังเกียจนิด ๆ แต่ก็เปิดสวิตช์ เป่าไปที่หัวหลีเสี่ยวหยา
หลีเสี่ยวหยายืนนิ่ง รู้สึกเพียงมือใหญ่คู่หนึ่งลอดผ่านเส้นผมเธอไปมา พร้อมกับลมอุ่น ๆ
อบอุ่นจังเลย
เธอไม่เคยอบอุ่นแบบนี้มาก่อน
เชิ่งอวี้เซียวเป่าไปบ่นไป "ผมแกนี่หมากัดเหรอ? ปลายผมไม่เท่ากัน"
หลีเสี่ยวหยาพูดว่า "คุณครูตัดให้ค่ะ"
เชิ่งอวี้เซียวอึ้ง "ฝีมืออะไรกันเนี่ย?"
พอเป่าผมเสร็จ เชิ่งอวี้เซียวก็พับแขนเสื้อยาว ๆ ให้เธออีก แล้วกดหมวกฮู้ดลง "อย่างนี้ก็ไม่หนาว..." เชิ่งอวี้เซียวมองดูท่าทางเธอ จู่ ๆ ก็ชะงักเสียง
หมวกฮู้ดตัวใหญ่เกินไปสำหรับเธอ พอกดลงไปก็กลืนไปทั้งหัวเลย เห็นแค่คางขาว ๆ นิดเดียว
เชิ่งอวี้เซียวงอนิ้วมือ อดบ่นในใจไม่ได้ว่า โคตรน่ารักเลย
ไม่นานทีมงานก็เอายาแก้หวัดมาให้ หลีเสี่ยวหยาไม่กลัวขมเลย ดื่มยาผงหมดรวดเดียว เช็ดปากพูดว่า "หนูควรกลับแล้วค่ะ"
เชิ่งอวี้เซียวรู้สึกใจหายนิด ๆ โดยไม่รู้สาเหตุ แต่ปากก็พูดว่า "ได้ พวกนายใครไปส่งเธอ"
ทีมงานฟังแล้วถอนหายใจยาว ดีมาก คุณหนูคนนี้จะตั้งใจอัดรายการซะที
"เดี๋ยวก่อน รองเท้า... แกรองเท้าหายไปข้างหนึ่ง" เชิ่งอวี้เซียวนึกขึ้นได้
หลีเสี่ยวหยาเคยร้องไห้ให้กับรองเท้าไปแล้ว ถึงตอนนี้กลับดูเข้มแข็งและใจกว้างขึ้นมา เธอพูดว่า "ไม่เป็นไรค่ะ"
เขาให้หลายอย่างกับเธอแล้ว
บางทีรองเท้ายังรอเธออยู่ที่เดิม
ไม่อยู่ที่เดิมก็ไม่เป็นไร เธอยังไปรื้อกองขยะหาได้
ผู้ใหญ่บ้านรีบพูดแทรกอย่างทนไม่ไหว "หรือว่า เอารองเท้าของจิงจิงมาให้เธอใส่ดีไหม?"
เขาหมายจะรีบกำจัดหลีเสี่ยวหยาไปซะ กับยังจะเอาอกเอาใจเชิ่งอวี้เซียวด้วย
เชิ่งอวี้เซียวกลับไม่พอใจอย่างมาก "จะเอาของเก่าคนอื่นมาทำไม? เป็นโรคน้ำกัดเท้าขึ้นมาจะทำไง?"
ผู้ใหญ่บ้าน "..."
คอมเมนต์สดก็เป็นระลอก [...]
[ฉันเถียงไม่ออกเลย]