“เธอกลับไปแล้วน่ะ เมื่อวานบ่ายกินข้าวเสร็จก็กลับไปแล้ว” ป้าหลี่หย่าตบขาตัวเองดังเผียะ “เกิดอะไรขึ้น? คนหายเหรอ? เรื่องแบบนี้ก็เคยเกิดบ่อยนี่ เธอขึ้นภูเขาไปเก็บเห็ดหรือเปล่า? พวกคุณอย่าเพิ่งร้อนใจนะ”
ฉินสุ้ยแค่สบตากันชั่วแวบเดียว พยักหน้าน้อย ๆ แล้วพูดว่า "เธอกำลังโกหก"
คำว่า "หรือพวกเราจะขึ้นภูเขาหาดี" ที่เจ้าหน้าที่เกือบจะหลุดออกจากลำคอ ก็เลยถูกอุดปากเอาไว้ดื้อ ๆ
หา?
โกหก?
"คุณชายฉินดูออกได้ไงฮะ?" เจ้าหน้าที่ถามด้วยความตะลึงงัน
ป้าหลี่ดูซีรีส์บ่อย จะไม่เข้าใจภาษาจีนกลางได้ยังไง?
พอได้ยินแบบนั้นก็เรื่องใหญ่เลยทีเดียว ชี้หน้าฉินสุ้ยแล้วตะโกน: "พูดบ้า! คุณมาด่าฉันแบบนี้เมฆ! คุณ..."
บอดี้การ์ดสองคนที่สูงใหญ่เดินก้าวไปข้างหน้า ก็แยกป้าและย่าออกไป
ป้าทวดถึงได้รู้ตัวว่าเด็กหนุ่มที่มานี่ไม่ใช่คนธรรมดา
เธอถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความกลัว แล้วพูดว่า "พวกคุณไม่เชื่อก็เข้ามาหาเองสิ จะให้ฉันซ่อนตัวหลีเสี่ยวหยาไว้ได้ยังไง? เธอเดินบนภูเขาคนเดียวบ่อย ๆ ใครจะรู้ว่าถูกหมาป่าคาบไปหรือหมีกินแล้ว..."
ฟังแล้วแม้แต่เจ้าหน้าที่ยังทนฟังไม่ไหว
ข้อความไลฟ์สดก็ด่ากันเละ:
[เวร นี่มันคนแก่พันธุ์ไหนวะ?]
[ยังไง อยากให้หลีเสี่ยวหยาตายหรือไง?]
[พวกพวกนี้มันอะไรกันวะ โกรธแทนชะมัด]
ตอนนี้แทบไม่มีใครจำหลีจิงจิงได้แล้ว ความรู้สึกของผู้ชมทั้งหมดผูกติดอยู่กับหลีเสี่ยวหยาเพียงคนเดียว
คนในที่ที่จนแบบนี้ มีจุดเด่นชัดอยู่อย่างหนึ่ง