พยาบาลพับแขนเสื้อของหลีเสี่ยวหยาขึ้นเพื่อให้น้ำเกลือ เมื่อเห็นข้อมือเล็กเรียวของเด็กหญิงก็ถลึงตาใส่คุณอาโต้ลม
"พ่อแม่เลี้ยงลูกยังไงกัน!"
เด็กผู้ชายเลี้ยงตัวสูงใหญ่แข็งแรง ส่วนเด็กผู้หญิงกลับตัวเล็กผอมแห้ง ตามมือเต็มไปด้วยรอยแผล...
คุณอาโต้ลมยิ้มแหย ๆ
"ก่อนหน้านี้... ก่อนหน้านี้เลี้ยงไว้ที่บ้านยายมาตลอด พวกผู้ใหญ่ที่บ้านไม่ค่อยเอาใจใส่"
พยาบาลก้มหน้านิ่งเงียบ แต่ในใจดูถูกยิ่งนัก ดูก็รู้ว่ารักลูกชายมากกว่าลูกสาว... อาจจะถึงขั้นทำร้ายเด็กด้วยซ้ำ
ดูสิ ไข้ขึ้นสูงขนาดนี้ หน้าซีดเป็นไก่ต้ม เพิ่งพามาส่งโรงพยาบาล...
พยาบาลตั้งสติ ผูกสายรัดบนข้อมือเล็กบาง ฆ่าเชื้อ แทงเข็ม... วินาทีที่ปลายเข็มจิ้มลงไป ร่างกายซูบผอมของหลีเสี่ยวหยาสั่นสะท้าน มีเสียงครางต่ำ ๆ เล็ดลอดออกมาจากลำคอ
พยาบาลสูดลมหายใจอย่างเวทนา ก่อนจะลุกเดินออกไป
คุณอาโต้ลมมองตามหลังนาง แล้วสบถออกมา
"ยัยตัวดี ยุ่งเรื่องของคนอื่น"
พยาบาลออกไปข้างนอก ยังเล่าเรื่องหลีเสี่ยวหยาให้เพื่อนร่วมงานฟัง
เพื่อนร่วมงานถอนหายใจ
"พอเถอะ อย่าไปยุ่งเลย ในโรงพยาบาลนี่สิ่งที่ฟุ่มเฟือยที่สุดก็คือความเห็นใจ เพราะยังไงก็ช่วยไม่ไหว ระวังเถอะ เดี๋ยวเขาหาว่าเราไปฟ้อง"
นางพยาบาลน้อยพยักหน้ารับ หมุนตัวยังเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ชนเข้ากับโต้วต้าเหว่ยที่เดินลับ ๆ ล่อ ๆ
"เฮ้ย! ทำอะไรน่ะ?"
"ฉัน ฉัน... ฉันเป็นอาเล็กของเด็กผู้หญิงข้างในน่ะ" โต้วต้าเหว่ยโกหก
"แล้วทำไมไม่เข้าไปล่ะ?"
"ฉัน... เอาล่ะ จะบอกความจริงให้ ฉันสงสัยว่าผู้ชายคนนั้นมีพิรุธ"
นางพยาบาลน้อยเบ้ปาก
"ฉันก็ว่าเขาไม่ใช่พ่อที่ดี"
"พ่อ? เขาบอกว่าเขาเป็นพ่อเธอเหรอ? เป็นไปไม่ได้! กับผมเขาไม่ได้พูดแบบนี้ ผู้ชายคนนี้ต้องมีปัญหาจริง ๆ!" โต้วต้าเหว่ยกดเสียงที่ตื่นเต้นลง "ผมสงสัยว่า... เขาเป็นพวกค้ามนุษย์"
นางพยาบาลน้อยสีหน้าเปลี่ยนไป พลันจิตสำนึกแห่งความยุติธรรมก็พวยพุ่งขึ้นมา