ในเลนส์ หลีเสี่ยวหยาพลันหันหลังกลับ ยกมือขึ้นรัดผ้าที่คลุมหน้าเขาให้แน่นขึ้นอีกนิด
"นายไปพักเถอะ" หลีเสี่ยวหยาเอ่ยเสียงแผ่วเบา
เชิ่งอวี้เซียวบ่นก็บ่นไป ถึงตอนนี้กลับว่าง่ายก่ออิฐต่อ พลางว่า "ทิ้งให้เด็กอย่างนายซ่อมคอกหมูอยู่คนเดียวมันจะดีหรือ"
เพื่อฆ่าเวลาอันน่าเบื่อหน่ายนี้ เชิ่งอวี้เซียวกลั้นใจถามขึ้นว่า "เมื่อก่อนทำไมไม่เรียกฉันเวลาให้อาหารหมูล่ะ ฉันยังไม่รู้เลยว่าบ้านนายเลี้ยงหมู"
หลีเสี่ยวหยาเอ่ยเสียงค่อย "เพราะมันสกปรกมาก นายเห็นแล้วต้องอ้วกแน่"
เชิ่งอวี้เซียวอยากบอกว่าลูกผู้ชายจะขี้แยขนาดนั้นเชียว
แต่ตอนนี้จมูกยังอบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่าระลอก ๆ
เออ ก็ดี
ค่อนข้างอยากอ้วกอยู่หรอก
คืนนี้ข้าวคงกินไม่ลงแล้ว
ทั้งสองกว่าจะซ่อมคอกหมูเสร็จก็เล่นเอาเหนื่อย
เชิ่งอวี้เซียวว่า "ต้องแข็งแรงแน่นหนาแล้วใช่ไหม"
หลีเสี่ยวหยาพยักหน้าทีหนึ่ง แล้วส่ายหน้า "อีกสักพักอาจจะวิ่งออกมาอีก"
เชิ่งอวี้เซียวงง "วัสดุไม่แข็งแรงพอหรือ"
หลีเสี่ยวหยาพยักหน้า
"แล้วทำไมไม่เปลี่ยนวัสดุที่แข็งแรงหน่อย" พูดจบ เชิ่งอวี้เซียวก็คิดออกว่าทำไม ใช่สิ ไม่มีเงิน
เชิ่งอวี้เซียวแหงนหน้าถอนหายใจ
เวลาอยู่ในร้านเขารูดบัตรไม่เคยดูตัวเลข ทำให้เขาไม่เคยคิดเลยว่า คำว่า 'เงินเพียงนิดเดียวก็กล้ำกรายวีรบุรุษ' ของโบราณจะมีอยู่จริง
"นายหิวแล้ว" หลีเสี่ยวหยาฟันธง
เชิ่งอวี้เซียวได้ยินแล้วลูบท้อง ก็หิวอยู่นิดหน่อย