ท่ามกลางการไล่ต้อนของทีมงานรายการ และการไล่ตามไม่ลดละของเชิ่งอวี้เซียว สุดท้ายหมูก็ถูกจับได้
เชิ่งอวี้เซียวถอนหายใจยาว วิ่งจนเหงื่อท่วมตัว
"หลีเสี่ยวหยา เธอนี่บ้าบิ่นมาก" เชิ่งอวี้เซียวทำหน้าดุ ดึงหลังคอเด็กสาวเหมือนจับแมว
หลีเสี่ยวหยาเอนตัวไปข้างหลังตามแรง มองสบตาเชิ่งอวี้เซียวพอดี
ใบหน้าของเธอแสดงความไร้เดียงสาและความแข็งแกร่ง ราวกับเคยชินกับการรับมือเรื่องแบบนี้มาหลายครั้ง... จะมีสักนิดที่กลัวได้ยังไง?
เชิ่งอวี้เซียวถอนหายใจ ฉวยโอกาสที่ทีมงานคนอื่นเข้ามาช่วย อุ้มหลีเสี่ยวหยาลงมา
"ถ้าตกลงมาแล้วถูกเหยียบสักที ชีวิตหนูก็จบเห่ รู้ตัวไหม?" เชิ่งอวี้เซียวอบรมเธอด้วยน้ำเสียงดุดัน
หลีเสี่ยวหยาไม่หวั่น เธอเงยหน้าขึ้นพูดว่า "ไม่เป็นไรค่ะ ชีวิตหนูมันต่ำต้อย จะตายก็ไม่เห็นมีค่า"
เชิ่งอวี้เซียวหน้าเปลี่ยนสีทันที "ใครสอนให้หนูพูดแบบนี้?"
หลีเสี่ยวหยาเพิ่งสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายจากเขา จึงพูดเบา ๆ ว่า "พวกเขา... พูดกันแบบนี้ทั้งนั้น..."
เชิ่งอวี้เซียวสูดลมหายใจลึก พยายามระงับความโกรธที่พลุ่งพล่านในใจ
หมู่บ้านหลีเจียนี่มันอะไรกัน?
ไม่มีผู้ใหญ่ที่น่าเชื่อถือสักคนเลยหรือไง?
เขาตัดสินใจพาหลีเสี่ยวหยาหลบไปอีกทาง ทั้งสองนั่งลงบนคันนา ดูทีมงานช่วยกันหามหมูออกไป
เชิ่งอวี้เซียวถามหลีเสี่ยวหยา "หนูมีความฝันอะไรไหม?"
หลีเสี่ยวหยาส่ายหน้าอย่างงง ๆ
เชิ่งอวี้เซียวก็รู้สึกว่าคำถามนี้มันยิ่งใหญ่เกินไป เด็กน้อยคงไม่เข้าใจ
เขาเปลี่ยนคำถามใหม่ "หนูอยากเรียนต่อชั้น ป.4 ไหม?"
หลีเสี่ยวหยาพยักหน้า