ที่ค่ายชั่วคราวของหน่วยกู้ภัย งานเลี้ยงรอบกองไฟเพื่อฉลองการกลับมาอย่างปลอดภัยเริ่มขึ้นแล้ว
“มีการส่งเฮลิคอปเตอร์ค้นหาและกู้ภัยออกปฏิบัติการรวม 3,840 เที่ยว และส่งเจ้าหน้าที่ค้นหาและกู้ภัยลงพื้นที่รวม 65,233 ครั้ง บ่อยครั้งที่มีเฮลิคอปเตอร์กว่าร้อยลำบินค้นหาไปยังทิศทางต่าง ๆ พร้อมกันภายในวันเดียว...”
เหล่าผู้โดยสารพึมพำทวนเนื้อหาจากข่าว
“นี่มันลงทุนมหาศาลจริง ๆ”
“พวกเขายังจัดทีมผสมระหว่างเฮลิคอปเตอร์กับเจ้าหน้าที่ค้นหาที่เดินเท้าด้วย”
“เพราะป่าทึบมาก คนบนเฮลิคอปเตอร์จึงมักมองไม่เห็นคนที่อยู่ในป่าโดยตรง แต่เสียงใบพัดช่วยเตือนคนในป่าได้ว่ามีคนกำลังมา...”
“งั้นถ้าคนที่ติดอยู่หาทางส่งเสียงได้ เจ้าหน้าที่เดินเท้าที่อยู่ไม่ไกลก็จะจับสัญญาณได้ใช่ไหม?”
“จัดการแบบนี้ นักบินเฮลิคอปเตอร์ต้องมีฝีมือสูงมากแน่ ๆ ใช่ไหม?”
“ได้ยินมาว่าทุกคนเป็นนักบินเครื่องบินรบทั้งนั้น”
“ให้ตายเถอะ!”
“เจ้าหน้าที่กู้ภัยที่เดินเท้าก็น่าจะต้องมีความรู้เฉพาะทางสูงมากเหมือนกัน”
“นี่ต้องใช้เงินเท่าไหร่กันนะ?”
จางรั่วสุ่ยเองก็สงสัยเรื่องนี้เหมือนกัน เธอลูบผมของตัวเอง ซึ่งเชิ่งอวี้เซียวเป่าจนแห้งสนิทแล้ว
เธอถามเชิ่งอวี้เซียวว่า “อุบัติเหตุครั้งนี้ เราใช้เงินไปเท่าไหร่?”
เชิ่งอวี้เซียวพลางค้นกระเป๋าเดินทาง พลางพูดว่า “เงินไม่ใช่ปัญหาอะไรหรอก”
“พวกเราออกเงินอยู่ข้างหน้า ส่วนคุณน้าเล็กไม่สะดวกออกหน้า ก็ไปรีดเงินจากบริษัทสายการบินอยู่เบื้องหลัง เงินเข้าเงินออกแล้ว เรายังเหลืออีกด้วย”