"เชี่ย ลืมสั่งให้หลีเสี่ยวหยาเอาผ้าห่มกับเสื้อผ้ากลับไปก่อนเลย" เชิ่งอวี้เซียวนั่งอยู่ในห้องผู้ป่วย อดขมวดคิ้วไม่ได้
"ช่างเถอะ รอฉันกลับไปเอาไปให้เธอแล้วกัน"
หลังจากหลีเสี่ยวหยากลับไปที่หมู่บ้านหลีเจีย เชิ่งอวี้เซียวก็กระวนกระวายใจอยู่ในห้องผู้ป่วย แถมยังกังวลว่าฉินสุ้ยจะดึงตัวหลีเสี่ยวหยาไปเข้าพวก
เขาเลื่อนหน้าจอมือถือ ไม่มีความสนใจแม้แต่น้อยที่จะเปิดไอคอนเกมบนนั้น
เมื่อไม่มีอะไรทำ คุณชายใหญ่จึงโทรศัพท์ "ฮัลโหล พี่หยาง เอาบอร์ติดต่อฝ่ายดึงดูดการลงทุนของที่นี่ให้ผมหน่อย"
ข้อความไลฟ์สดยังเดากันต่อ: [คุณชายใหญ่จะลงทุนแล้วเหรอ?]
[รวยเป็นบ้า ลงทุนง่ายเหมือนกินข้าวดื่มน้ำ อิจฉาจัง]
[ถ้ามาอัดรายการที่บ้านฉันบ้างคงดี บ้านเกิดฉันก็จนเหมือนกัน]
ข้อความไลฟ์สดยังคุยกันอยู่ แต่กลับพบว่าจอกล้องดับ
นั่นเป็นเพราะเชิ่งอวี้เซียวถอดกล้องและไมค์ออกชั่วคราว
ไม่นานห้องผู้ป่วยเล็ก ๆ ก็คึกคักขึ้นมา เชิ่งอวี้เซียวพบปะผู้คนที่นี่
คนเหล่านี้ก็ตกใจไม่น้อย ปกติการลงทุนต้องดึงกันบนโต๊ะเหล้า แต่วันนี้มาดึงกันในห้องผู้ป่วย ช่างแปลกใหม่จริง ๆ แถมไม่เคยเห็นนายทุนใหญ่กระตือรือร้นขนาดนี้มาก่อน!
"นั่งสิ นั่งเลย ไม่ต้องเกรงใจ"
เชิ่งอวี้เซียวเก็บอาการหยิ่งยโสโอหังนั่นลงไป ทำเอาอีกฝ่ายรู้สึกเป็นเกียรติจนเกร็ง
"นี่เป็นความต้องการของคุณชายเซิ่งเหรอครับ?" มีคนถามอย่างระมัดระวัง
เชิ่งอวี้เซียวส่ายนิ้ว "พูดตามตรงนะ พ่อผมไม่สนใจโปรเจกต์แบบนี้หรอก พวกคุณเสียแรงเปล่า"
คนตรงข้ามร้อนใจ "ถ้าอย่างนั้น..."
เชิ่งอวี้เซียวบอก "ผมลงทุนให้พวกคุณได้"
"คุณ..."
"ผมจะเอาเงินซื้อรถสปอร์ตปีหน้ามาลงทุนให้ มีหกล้านนะ"
แววตาคนตรงข้ามร้อนแรงขึ้นทันที เร่งผู้ช่วยข้าง ๆ "มา เอาแผนงานให้คุณท่านนี้..."