มู้หรงเฟิงอยู่ที่ตระกูลจางนานถึงครึ่งชั่วโมงเต็ม
“เอาละ ฉันรู้แล้ว คุณกลับไปได้” คุณปู่จางพูดเรียบ ๆ
มู้หรงเฟิงมองสีหน้าของเขา
ใบหน้าเย็นชาจริง ๆ
แต่กลับมองอารมณ์อื่นไม่ออกเลยแม้แต่น้อย
“คุณปู่จาง...”
“คุณมู้พูดมามากพอแล้ว เชิญกลับเถอะ”
มู้หรงเฟิงอดทอดถอนใจในใจไม่ได้ คนที่แก่จนเจนโลกอย่างเขา จะให้แสดงจุดยืนตรง ๆ น่ะหรือ ไหนเลยจะง่ายขนาดนั้น
แต่เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงหลานสาวเพียงคนเดียวของเขาแท้ ๆ เขายังใจเย็นได้ขนาดนี้...
มู้หรงเฟิงส่ายหน้าเงียบ ๆ ทำได้เพียงหันหลังเดินออกไป
“เอาของขวัญของคุณกลับไปด้วย” คุณปู่จางก้มมองของฝากที่กองอยู่ข้างเท้า
มู้หรงเฟิงเริ่มไม่แน่ใจ “คุณปู่ครับ นี่เป็นของขวัญสำหรับคุณกับเสี่ยวหยา...”
“แต่เดิมเราก็ไม่ได้เป็นญาติกัน จะส่งของขวัญอะไรล่ะ เอากลับไป” คุณปู่จางยืนกรานอย่างแข็งกร้าว
มู้หรงเฟิงไม่มีทางเลือก
คนอย่างพวกเขา ต่อให้ทำธุรกิจได้ดีแค่ไหน ก็ยังต้องเกรงใจคนอย่างคุณปู่จางอยู่ดี
เขาก้มลงยกของขึ้นมา แล้วก็ได้ยินคุณปู่จางพูดว่า “ฉันไม่อยากให้เรื่องนี้ถูกคุณเอาไปพูดแพร่กระจายข้างนอก”
แววตาของมู้หรงเฟิงไหววูบ
ฟังจากคำพูดแล้ว คุณปู่จางยังโกรธอยู่
และยังรู้ด้วยว่า “ความรู้สึก” แบบนี้เป็นสิ่งที่ไม่ควรยอมรับ
มู้หรงเฟิงพยักหน้า ก่อนจะได้ยินคุณปู่จางพูดว่า “เพราะเรื่องนี้เป็นการใส่ร้ายตระกูลเชิ่ง”
ใส่ร้ายงั้นหรือ?
คุณปู่จางนิยามเรื่องนี้แบบนั้นเลยหรือ?
สีหน้าของมู้หรงเฟิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็รู้ว่าตอนนี้พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์ จึงทำได้เพียงรีบเดินออกไป