ร่างของชายคนนั้นสั่นเทา แล้วจึงหันไปมองทางหลีเสี่ยวหยาด้วยสัญชาตญาณ
แต่เขากลับส่ายหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว
เชิ่งอวี้เซียวขมวดคิ้ว: "ไม่เชื่อหรือ? นายเห็นเธอตั้งแต่แรกเห็นไม่ใช่รึไง? ทำไมยังสงสัยตาตัวเองอีก?"
เชิ่งอวี้เซียวก้าวเข้ามา: "ก็เพราะคิดว่ามันไม่ควรจะเจอง่ายขนาดนี้ใช่ไหม?"
ชายคนนั้นยกมือทำท่าสื่อสาร
เชิ่งอวี้เซียวรีบบอกสตาฟฟ์ทันที: "ปากกา กระดาษ เอามาให้ใหม่!"
พวกสตาฟฟ์แม้จะไม่เข้าใจ แต่ก็ยื่นกระดาษกับปากกาไปให้ตรงหน้า
ชายคนนั้นรับไป สีหน้าหม่นหมองไม่ชัดเจน มองเชิ่งอวี้เซียวปราดหนึ่ง แล้วค่อยเขียนอย่างรวดเร็ว:
พวกคุณ หลอกผม เธอเป็นคนที่พวกคุณจงใจหามา?
เชิ่งอวี้เซียวทั้งขำทั้งโมโห: "จงใจหามา? จะไปหาที่ไหนได้เด็กผู้หญิงแบบนี้ มาหลอกนาย! ที่เจอกันวันนี้ก็แค่เรื่องบังเอิญไม่ใช่หรือไง?"
ชายคนนั้นลังเลนิดหนึ่ง ก่อนเขียนบนกระดาษอีก:
ผมไม่เชื่อใจใครทั้งนั้น
เชิ่งอวี้เซียวว่า: "งั้นตามใจนาย"
แล้วเขาก็หมุนตัวกลับมาทางหลีเสี่ยวหยา
หลีเสี่ยวหยารีบถาม: "เขาเขียนชื่อตัวเองหรือยัง?"
เชิ่งอวี้เซียวส่ายหน้า: "เขาบอกว่าเขาไม่เชื่อใครทั้งนั้น"
หลีเสี่ยวหยายกมือเท้าคาง: "เพราะหลายคนเคยหลอกเขาหรอ?"
เชิ่งอวี้เซียวตะลึงนิด: "อาจจะ"
"ทำไมคนมากมายถึงหลอกเขาล่ะ?" หลีเสี่ยวหยาถามอย่างสงสัย
เชิ่งอวี้เซียวไม่เคยแยแสเรื่องของตระกูลเว่ยเลยสักนิด
พอหลีเสี่ยวหยาเอ่ยถึงตอนนี้ เขาถึงได้ทำเป็นคิดขึ้นมาจริงจัง พูดว่า: "ทำให้ผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำลายความตั้งใจและความปรารถนาของคนรึเปล่า?"