ชุดดำมาถึงบ้านของหลีเสี่ยวหยาก่อน แน่นอนว่ามาเก้อ
เพราะหลีเสี่ยวหยาไปโรงเรียนตั้งแต่เช้าแล้ว
เขาได้แต่เดินไปโรงเรียนประถมหิน ระหว่างทางก็ล้มที่คันนาสองครั้ง
แต่ดูเหมือนชุดดำจะผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก เขาไม่แม้แต่จะกะพริบตา หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดคราบสกปรก แล้วรออยู่หน้าโรงเรียน
“หน้าโรงเรียนมีคนประหลาดมา”
“เหมือนสัตว์ประหลาดในภาพวาดเลย!”
“ต้องเป็นพ่อของใครสักคนแน่”
เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น ท่ามกลางเสียงซุบซิบด้วยความหวาดกลัวของเพื่อน ๆ หลีเสี่ยวหยาแบกกระเป๋านักเรียนใบเล็กเดินมาถึงหน้าโรงเรียน
ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนนักเรียนหรือผู้ปกครองที่มารับ ต่างก็หลีกเลี่ยงชุดดำโดยสัญชาตญาณ
ชั่วขณะนั้น เส้นแบ่งชัดเจนราวกับลากเส้นไว้
ดังนั้นหลีเสี่ยวหยาก็เห็นเขาตั้งแต่แรกเห็น!
วันนี้หลีเสี่ยวหยาไม่มีเชิ่งอวี้เซียวและคนอื่น ๆ อยู่ด้วย ในโรงเรียนเธอก็ไม่ค่อยมีเพื่อน จึงดูโดดเดี่ยว
ชุดดำก็เลยเห็นเธอตั้งแต่แรกเห็นเช่นกัน!
สายตาของคนตัวเล็กกับคนตัวใหญ่สบกันชั่วขณะ
แล้วหลีเสี่ยวหยาก็เดินตรงไปหยุดตรงหน้าเขา
“ดูเหมือนเธอจะรู้ว่าฉันเป็นใคร” ชุดดำพูด
หลีเสี่ยวหยาเงยหน้ามองเขา “ฉันไม่รู้ คุณชื่ออะไรคะ?”
ชุดดำขยับปากเหมือนจะพูด “เว่ยเจิ้น”
เพิ่งพูดจบ จู่ ๆ เขาก็สังเกตเห็นแสงสะท้อนจากกล้อง พนักงานสองสามคนแบกกล้องวีดีโอเดินเข้ามาใกล้
สีหน้าเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก้าวถอยหลังครึ่งก้าว แต่ก็หยุดชะงัก คงรู้ว่าหลบตอนนี้ไม่ทันแล้ว
เขาถามเสียงเย็น “เชิ่งอวี้เซียวไม่ได้อยู่กับเธอ ทำไมทีมงานรายการพวกนี้ยังตามถ่ายเธออยู่? ตัวเอกของรายการนี้ไม่ใช่เชิ่งอวี้เซียวกับคนที่ชื่อหลีจิงจิงหรอกเหรอ?”