ทีมงานรายการมีหมอประจำทีม หมอหากล่องยาแล้วตัดขากางเกงออกก่อน พอบาดแผลเปิดออก ก็เผยให้ทุกคนเห็นเต็มตา
“น่าจะถูกสะเก็ดหินกระเด็นบาด เพราะผ้ากางเกงบางเลยกันไม่อยู่” หมอบอก
ทุกคนมองบาดแผลเลือดอาบแล้วสูดลมหายใจ “ต้องเย็บแผลมั้ยเนี่ย?”
หมอตอบ “อืม”
เชิ่งอวี้เซียวก้มมองแวบหนึ่ง ตัวเองกลับคิดในแง่ดี “ไม่โดนเส้นเลือดหลักกับเส้นประสาทก็ดีแล้ว ยังดีกว่าชุลมุนแล้วลื่นล้มหกล้มจนกระดูกหัก ดวงไม่ดีแต่ก็ยังโชคดี”
ผกก.ใหญ่น้ำตาคลอ แต่แบบนี้ก็ไม่ดีสักนิดนะ! จะให้เราไปอธิบายกับประธานเชิ่ง กับคุณสวี่ชิวไหลยังไง?
เชิ่งอวี้เซียวถามหมอ “เย็บที่นี่ได้มั้ย?”
หมอคิดครู่หนึ่ง ก็ส่ายหน้า “สภาพแวดล้อมไม่เหมาะ ไปโรงพยาบาลอำเภอดีกว่าครับ ผมฆ่าเชื้อให้ก่อน ใช้ผ้าก๊อซกดห้ามเลือด”
หลักๆ คือไม่มีใครกล้ารับผิดชอบ
นี่คือลูกชายคนเดียวของตระกูลเชิ่งนะ! คนเดียวเลยนะ!
ปรกติเชิ่งอวี้เซียวดูดุดัน พูดจาด้วยยาก
ตอนนี้กลับง่ายๆ สบายๆ มาก ยืดขาตามสบาย “เอาสิ จัดการตามสบาย”
หมอรีบหาไอโอดีน สำลี ผ้าก๊อซ...
เชิ่งอวี้เซียวไม่อยากเห็นวิธีทำแผล ก็หันไปมองหลีเสี่ยวหยา คิดว่าจะหลอกเด็กน้อยมาปลอบเขา
ท่าทางเอาจริงเอาจังตอนปลอบคนน่ารักดี
แต่พอเชิ่งอวี้เซียวหันไปมอง ถึงได้รู้ว่าหลีเสี่ยวหยาไม่ได้อยู่ใกล้ๆ เขาแล้ว
เธอถูกเบียดออกไปนอกวงคน ยืนงงๆ อยู่ตรงนั้น ตาแดงก่ำมีน้ำตา มองเขาอย่างน่าสงสาร
เหมือนลมแค่พัดก็ปลิว
เชิ่งอวี้เซียวรีบโบกมือเรียก “มานี่ มานี่”
หลีเสี่ยวหยาเดินเซถลาไปข้างหน้าสองก้าว แล้วหยุด
เชิ่งอวี้เซียวงุนงง “เธอตกใจเหรอ?” แล้วชี้สั่งทีมงานคนหนึ่ง “คุณไปอุ้มเธอมานี่หน่อย”