กลิ่นกำมะถันลอยกระจาย
หลีเสี่ยวหยาชูท่อนไม้ที่หนากว่าข้อมือของเธอ ฟาดลงบนเสื้อผ้า
"เสร็จแล้วเหรอ?" สวี่หรูอิงถามด้วยความแปลกใจ
หลีเสี่ยวหยาพยักหน้า ปลดเสื้อผ้าออกจากเชือก คืนให้สวี่หรูอิง จากนั้นหันไปหยิบตะกร้าไม้ไผ่ใบเล็กออกมา ข้างในอัดแน่นด้วยกระสอบทรายเล็ก ๆ มากมาย เย็บจากเศษผ้า เมื่อเข้าไปใกล้ ๆ จะได้กลิ่นประหลาดผสมผสานกัน
"นี่อะไร?"
"ถุงหอม"
สวี่หรูอิงไม่เคยเห็นถุงหอมที่อัปลักษณ์และหยาบกร้านขนาดนี้มาก่อน
แต่หลีเสี่ยวหยาหยิบขึ้นมา ยื่นให้ทีละใบ "นี่คือฮั่วเซียง" "นี่คือโรสแมรี่" "นี่คือตะไคร้" "นี่คือมินต์..."
"ทั้งหมดมีสรรพคุณไล่แมลง แต่กลิ่นไม่เหมือนกัน เลือกที่ชอบนะ" หลีเสี่ยวหยาพูด
สวี่หรูอิงอึ้งไป "เธอทำเมื่อไหร่?"
หลีเสี่ยวหยาตอบว่า "เมื่อคืนไง"
สวี่หรูอิงพูดตะกุกตะกัก "เธอ เธอเอาใจฉันเหรอ?"
หลีเสี่ยวหยามองเธออย่างงุนงง "เอาใจ?" เธอส่ายหัว "เพราะพี่ดูท่าทางกลัวมากเลยนี่นา"
สวี่หรูอิงรู้สึกเสียหน้าเล็กน้อย แต่พอคิดว่าหลีเสี่ยวหยาตัวเล็กแค่นี้ ยังยอมขึ้นไปบนภูเขากลางดึกเพื่อเก็บพืชพรรณและสมุนไพรต่าง ๆ มาให้ แล้วทำเป็นถุงหอมกลิ่นต่าง ๆ ให้เธอเลือก สวี่หรูอิงกลับรู้สึกเหมือนถูกห้อมล้อมด้วยความจริงใจและความอบอุ่นแบบเด็ก ๆ จนทำตัวไม่ถูก