สุดท้ายทีมงานก็แทบหอบ ต้องขับรถไปซื้อรองเท้าที่ตลาดในเมืองใกล้ ๆ กลับมา
เชิ่งอวี้เซียวยอมจ่ายค่าเสียหายให้หลีเสี่ยวหยาจนเธอยอมกลับนี่แหละ
หลีเสี่ยวหยาสวมเสื้อฮู้ดของเขา ใส่หมวกใบใหญ่ ค่อย ๆ เลี่ยงแอ่งน้ำในลานบ้าน เดินออกจากบ้านผู้ใหญ่บ้านไป
เธอไม่แม้แต่จะหันมามองเขาสักแวบ
เชิ่งอวี้เซียวหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
"คุณชายเชิ่ง" ผู้ใหญ่บ้านเข้ามาตีสนิทอีกแล้ว
เชิ่งอวี้เซียวถึงได้หันกลับมา กวาดตามองรอบบ้านผู้ใหญ่บ้าน แล้วสบถว่า "บ้านอะไรเนี่ย ห่วยชะมัด"
ผู้ใหญ่บ้าน "..."
ผู้ใหญ่บ้านฝืนยิ้ม "คุณชายเชิ่งหิวมั้ย กระหายน้ำหรือเปล่า ดูทีวีไหม ...ที่นี่ก็มีคอมนะ ถ้าอยากเล่นเกมก็ได้ครับ"
เชิ่งอวี้เซียวหน้าบึ้ง "ไม่เล่น"
พอถึงตอนเย็น
เชิ่งอวี้เซียววิจารณ์มื้อค่ำที่บ้านผู้ใหญ่บ้านว่า "อะไรเนี่ย อาหารหมูชัด ๆ"
ผู้ใหญ่บ้านจึงเอาใบชามาชงชาให้เขา แต่คุณชายก็ยังดูถูก "น้ำล้างหม้อชัด ๆ"
ทีมงานไม่รู้จะพูดยังไงดี
เอาเป็นว่า เชิ่งอวี้เซียวคนเดิมกลับมาแล้ว
*
หลีเสี่ยวหยาถูกส่งกลับบ้าน
อากงยังนอนแอ้งแม้งอยู่บนเตียง แต่วันนี้แปลกที่ไม่ด่าเธอ
หลีเสี่ยวหยาเดินไปที่เตาฟืน เปิดฝาหม้อ มันฝรั่งข้างในเย็นชืดไปแล้ว เธอหยิบขึ้นมา ปอกเปลือกออกนิดหน่อย แล้วเดินกินไปหาอากง
"อากงกินมันฝรั่งมั้ย" เธอยื่นให้อีกคน
อากงไม่รับ แต่ตาแก่ ๆ ขุ่นมัวกลับสว่างวาบขึ้นเป็นพิเศษท่ามกลางแสงสลัว มือหยาบกร้านข้างหนึ่งคว้าตัวหลีเสี่ยวหยาไว้แน่น "ที่มาวันนี้เป็นใคร ชาวเมืองหรือเปล่า"
หลีเสี่ยวหยาพยักหน้า "ป้าเต็มบอกว่าพวกเค้ามาอัดรายการ"
อัดรายการ อากงก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร
เขาแค่ยิ้มแล้วพูดว่า "ดี ดี คราวหน้าพาพวกเขากลับมาบ้านอีก"
หลีเสี่ยวหยาชะงัก ไม่เข้าใจว่าทำไม
"ฟังอากงนะ ต่อไปอากงจะไม่ขายหนู" อากงว่า
ดวงตาหลีเสี่ยวหยามีประกายวูบหนึ่ง แล้วก็ดับวูบลง เธอค่อย ๆ ส่ายหน้า "พวกเค้าจะไม่มาอีกแล้ว"
อากงถามอย่างโมโห "หนูรู้ได้ไง วันนี้หนูทำให้พวกเขาไม่พอใจรึเปล่า"
หลีเสี่ยวหยานิ่งเงียบ
เธอไม่รู้จะเล่าให้อากงฟังยังไง
เธอนึกถึงตอนที่เธอเปิดหนังสือนิทานเก่า ๆ ขาด ๆ เล่มหนึ่งในมุมหนังสือที่มีคนใจดีบริจาคให้โรงเรียน มีเรื่องหนึ่งชื่อ "เด็กหญิงขายไม้ขีดไฟ"
พี่ชายตัวสูงที่พาเธอกลับบ้าน แล้วพาไปอาบน้ำร้อนที่บ้านผู้ใหญ่บ้าน แล้วยังให้เสื้อกับรองเท้าเธอใส่
อืม เหมือนตอนที่เธอจุดไม้ขีดไฟ จึงได้เจอความฝันที่สวยงามนี้
ไม้ขีดจะดับ ความฝันจะหายไป
ดังนั้นพวกเขาจะไม่กลับมาอีก
หลีเสี่ยวหยาจึงกินมันฝรั่งกับน้ำเย็นจนหมด ถามอีกว่า "อากงไม่หิวเหรอ"
อากงทำเสียงฮึ่ม "หนูทำให้โกรธจนอิ่มแล้ว"
หลีเสี่ยวหยาตอบเบา ๆ "อ้อ"
แล้วก็มีเสียงกรุ๊งกริ๊ง หลีเสี่ยวหยาล้างหน้าแปรงฟันด้วยน้ำเย็น แล้วมุดเข้าไปนอนบนเตียงเล็กของตัวเอง
อากงโมโหกว่าเดิม แต่ตอนนั้นนิ้วก็ไปสัมผัสกับมุมแข็ง ๆ เขาจึงสงบลงทันที
นั่นคือเงินที่พวกคนที่บอกว่าเป็นทีมงานทิ้งไว้ให้ เป็นค่าทำขวัญเสียหายทางจิตใจให้หลีเสี่ยวหยา รวมหนึ่งพันหยวน
หนึ่งพันหยวนนะ!
อากงหรี่ตานับทีละใบอีกครั้ง แล้วยัดไว้ในกางเกงใน
เขาเป็นอากง เงินก็ต้องให้เขาจัดการสิ
*
เชิ่งอวี้เซียวมองเตียงใหญ่ในห้องนอนหลัก
เตียงใหญ่ยังกางมุ้งอยู่ ในมุ้งปูผ้าปูที่นอนลายดอกโบตั๋นใหญ่
เชิ่งอวี้เซียวเดินไปนั่งบนเก้าอี้ไม้แข็ง ๆ อย่างรังเกียจ
นี่มันจะนอนหลับได้ยังไงเนี่ย
เชิ่งอวี้เซียวนั่งนิ่งอยู่สองชั่วโมง แล้วก็นึกถึงหลีเสี่ยวหยาขึ้นมา
ที่นี่ยากจนมาก
ทำไมถึงมีที่ยากจนขนาดนี้
กลับไปเมื่อไหร่ เขาจะบริจาคเงินที่นี่ บริจาคสัก六七ล้านก่อน แบ่งให้หลีเสี่ยวหยามากหน่อย
คิดไปคิดมา เชิ่งอวี้เซียวก็โมโหอีก ลุกขึ้นถีบเตียงหนึ่งที
แม่ง ยังไม่รู้เลยว่าจะได้กลับเมื่อไหร่
เชิ่งอวี้เซียวหงุดหงิดใจไม่หาย วนอยู่ในห้องสองสามรอบก็ผลักประตูออกไป ดูพระจันทร์ก็ยังดี
ประตูไม่มีเสียงแม้แต่น้อย เชิ่งอวี้เซียวเพิ่งก้าวไปสองก้าว ก็มีเสียงพูดคุยดังชัดในคืนเงียบ ลอยตามลมมาเข้าหู
"คุณชายเชิ่งนี่แหละคุณปู่เลยนะ" นั่นเป็นเสียงผู้ใหญ่บ้าน กำลังบ่นให้ใครฟัง
"พ่อ ลืมที่ชิงชิงพูดแล้วเหรอ บ้านคุณชายเชิ่งมีทรัพย์สินเป็นพัน ๆ ล้านนะ พัน ๆ ล้าน เขาไม่ใช่คุณปู่ แต่เป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภของพวกเรา" ชายอีกคนปลอบ นั่นคือลูกชายผู้ใหญ่บ้าน
เชิ่งอวี้เซียวได้ยินถึงตรงนี้ เกือบจะหัวเราะเยาะออกมา
พวกเขาฝันสวยอยู่รึไง
ต่อให้เขามีเงินก็ไม่แบ่งให้พวกเขาหรอก
"เฮ้อ ตรงคุณชายเชิ่งยังพอว่า ไม่คิดว่าตอนเขาเข้าหมู่บ้าน จะเจอหลีเสี่ยวหยาเข้าพอดี" ผู้ใหญ่บ้านเป็นกังวล
"อะไรนะ" เสียงลูกชายผู้ใหญ่บ้านเปลี่ยนไป
"เบา ๆ หน่อยสิ"
"ครับ ครับ ทำไมมันบังเอิญขนาดนี้"
"ไม่รู้ไอ้เด็กนั่นสังเกตอะไรได้รึเปล่า"
"เป็นไปได้ไง มันเพิ่งกี่ขวบ มันจะไปรู้อะไร"
สีหน้าเชิ่งอวี้เซียวค่อย ๆ เปลี่ยนไป
ฟังดูแล้วครอบครัวผู้ใหญ่บ้านมีแผนร้ายอะไรกับหลีเสี่ยวหยา
เขาคิดอะไรไม่ออกก็หยิบมือถือขึ้นมา กดอัดเสียง
"ถ้าคุณชายเชิ่งรู้ความจริงล่ะก็..."
"พ่อ คิดมากไปแล้ว รู้แล้วจะทำไม แค่อัดรายการ ใครจะสนเด็กไม่มีพ่อแม่คนนึง"
"แกไม่เห็นน่ะสิ วันนี้คุณชายเชิ่งดีกับหลีเสี่ยวหยาขนาดไหน เอาเสื้อตัวเองให้ใส่ เป่าผมให้ ยังซื้อรองเท้าให้อีก..."
ลูกชายผู้ใหญ่บ้านเงียบไปครู่นึง
พักใหญ่ เสียงเขาถึงดังอีก "เรื่องนี้พ่อไม่ต้องห่วง พ่อดูแลคุณชายเชิ่งให้ดี ต้องทำให้แน่ใจว่าคุณชายได้อยู่บ้านเราอย่างสุขสบาย ส่วนหลีเสี่ยวหยา..."
ลูกชายผู้ใหญ่บ้านพูดพลางหัวเราะเย็น "ผมจะไปหาอากงมัน ให้แปดร้อยหยวน รับรองเขาจะคุมหลีเสี่ยวหยาไว้แน่น ไม่ให้เจอหน้าคุณชายเชิ่งอีก"
ตอนนี้เชิ่งอวี้เซียวกำหมัดแน่นแล้ว
ไอ้พวกโง่
พวกมันจะทำอะไร
แม้แต่เด็กคนเดียวยังทำร้าย
ผู้ใหญ่บ้านไม่รู้เลยว่าคำพูดพวกนี้เชิ่งอวี้เซียวได้ยินหมด ยังยิ้มร่าตบไหล่ลูกชาย "เรียนมหาวิทยาลัยมานี่มันไม่เหมือนกันจริง ๆ สมองดี"
เชิ่งอวี้เซียวเดินลงบันไดสองขั้นด้วยสีหน้าเย็นชา
เขาอยากจะต่อยหน้าพวกมัน
แต่พอได้ยินเสียงหัวเราะลำพองใจของพ่อลูกคู่นี้ จู่ ๆ เขาก็ชะงักฝีเท้า
ต่อยสองสามหมัดมันถูกเกินไป...
พวกมันไม่ได้พยายามสุดชีวิตให้เขาอยู่ต่อไม่ใช่เหรอ ไม่ยอมให้หลีเสี่ยวหยาเจอเขาสุด ๆ ไม่ใช่หรือ
กล้าดียังไงมาคิดแผนร้ายกับเขา!
เชิ่งอวี้เซียวหัวเราะเย็นในใจ หมุนตัวกลับห้องอย่างเงียบกริบ เก็บกระเป๋าอย่างคล่องแคล่ว
เช้าวันรุ่งขึ้น เชิ่งอวี้เซียวที่นอนไม่หลับทั้งคืนลากกระเป๋าเดินทางมาปรากฏตัวหน้าบ้านผู้ใหญ่บ้าน คนแรกที่รู้ตัวคือทีมงาน
ทีมงานแทบบ้า "คุณชาย คุณจะกลับเมืองแล้วเหรอ"
เชิ่งอวี้เซียวเลิกคิ้ว "ไม่กลับ"
ทีมงานงง "แล้วคุณนี่..."
เชิ่งอวี้เซียว "เปลี่ยนที่พัก ไม่ได้หรือไง ไม่อยากอยู่บ้านนี้ มันแย่เกินไป"
ทีมงาน "ในหมู่บ้านนี้ มีแต่บ้านผู้ใหญ่บ้านที่สภาพดีที่สุดแล้ว"
เชิ่งอวี้เซียวก็นึกได้ว่าตัวเองพูดไม่ถูก จึงแก้ทันที "คิดดูสิว่าแม่ส่งผมมาที่นี่ทำไม"
ทีมงานตอบอย่างระวัง "เปลี่ย เปลี่ยนแปลงเหรอครับ"
เชิ่งอวี้เซียวเหล่มอง "ใช่ พวกนายเอาผมมาอยู่บ้านผู้ใหญ่บ้านที่สภาพดีที่สุด อยากตีรวนกับแม่ผมรึไง"
ทีมงาน "...ไม่ ไม่กล้าครับ"
เชิ่งอวี้เซียว "ไป เปลี่ยนบ้าน เร็วเข้า" เขาพูดจบก็โยนกระเป๋าเดินทางแล้วขึ้นรถไปก่อน
ทีมงานเห็นเขานั่งบนที่นั่งคนขับ วิญญาณแทบกระเจิง
คุณชายคนนี้ยังไม่สิบแปดเลย จะขับรถได้ยังไง
"ได้ ๆ เราพาไปเปลี่ยนก่อนครับ" ทีมงานปวดหัวเดินตามไป
ผู้ใหญ่บ้านได้ข่าวรีบมา มือข้างหนึ่งยังดึงกางเกงอยู่ เข็มขัดหายไปไหนไม่รู้ ได้แต่รักษาท่วงท่าตลก ๆ นี้ไว้ ตกใจสุดขีด "คุณชายเชิ่งจะไปไหน"
"คุณชาย คุณชาย คุณไปไม่ได้นะ"
เหยียบคันเร่งทีเดียว รถก็ขับจากไป พ่นควันใส่หน้าเขา
ผู้ใหญ่บ้านทั้งไอทั้งร้องคร่ำครวญ "คุณชาย ข้อแลกเปลี่ยนที่คุณกับบ้านเราทำไว้ คุณไปอยู่ที่อื่นไม่ได้นะ คุณชาย"
"แย่แล้ว แย่แล้ว"
ในรถ ทีมงานคอยชำเลืองมองสีหน้าเชิ่งอวี้เซียว คิดไม่ออกจริง ๆ ว่าผู้ใหญ่บ้านไปทำอะไรให้โกรธขนาดนี้ได้ในคืนเดียว
เชิ่งอวี้เซียวปิดตา นิ่งเงียบ สีหน้าดุดัน
ในหูเขายังมีเสียงสนทนาของพ่อลูกผู้ใหญ่บ้าน
แต่ภาพที่แวบผ่านในสมองคือ...
ตอนที่รองเท้าหลีเสี่ยวหยากระเด็น เขาก้มลงมอง เห็นหลังเท้าเธอเต็มไปด้วยรอยข่วนจากพงหนาม เธอไม่เจ็บหรือไง