บทที่ 16 เปิดโต๊ะอาหาร
เฉินหงเซี่ยพยักหน้า “ได้ แม่จะให้พ่อจัดการซ่อมจักรยานให้ลูกเอง”
ขณะนั้นเอง เสียงตะโกนแสร้งทำเป็นร่าเริงของฉีโฉวก็ดังขึ้น “เปิดโต๊ะข้าวแล้ว!”
อาหารกลางวันทำเสร็จแล้ว
หมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วเงาวับ สีแดงเข้ม เนื้อนุ่มจนแทบละลายในปากและซึมซับรสชาติได้ดี
ซี่โครงหมูตุ๋นถั่วฝักยาว น้ำซุปเข้มข้น
ปลาคาร์ปตุ๋นซีอิ๊ว กลิ่นหอมฟุ้งชวนรับประทาน
ยังมีไข่ผัดยอดกระเทียมอีกจาน สีเหลืองสลับเขียว มองแล้วชวนให้น้ำลายสอ
อาหารสามจานกับซุปหนึ่งถ้วย วางเต็มโต๊ะ
ในยุคเจ็ดสิบ อาหารมื้อนี้หรูหราราวกับฉลองตรุษจีน
ฉีโฉวคีบหมูสามชิ้นใหญ่ที่สุดให้ลูกสาว แล้วคีบเนื้อส่วนท้องปลามาให้อีกชิ้น เลาะก้างออกจนหมดก่อนใส่ลงในชามของเธอ “กินเยอะ ๆ หน่อย เวยเวย ดูสิ ผอมขนาดนี้แล้ว”
เฉินหงเซี่ยตักซี่โครงตุ๋นให้เธออีกถ้วย “ดื่มซุปก่อน จะได้อุ่นท้อง”
ฉีเวยเวยก้มหน้ากินข้าว
หมูสามชั้นละลายในปาก กลิ่นหอมเข้มข้น เป็นรสชาติที่เธอจดจำได้
ซี่โครงตุ๋นจนเนื้อหลุดจากกระดูก ถั่วฝักยาวดูดซับน้ำซุปไว้เต็ม ๆ จนหอมยิ่งกว่าเนื้อเสียอีก
เนื้อปลาสดนุ่ม ไข่ก็เนียนนุ่ม...
เธอกินทีละคำ ช้า ๆ อย่างตั้งใจ
พ่อกับแม่คอยคีบอาหารให้เธอไม่หยุด แต่ตัวเองกลับกินเพียงนิดเดียว
ฉีเวยเวยรู้ว่าพวกเขาอยากเก็บของดีทั้งหมดไว้ให้เธอ
“พ่อ แม่ พวกคุณก็กินด้วยสิ” เธอคีบเนื้อให้พ่อกับแม่คนละชิ้น
ฉีโฉวกินอย่างอารมณ์ดี แต่เฉินหงเซี่ยกลับคีบเนื้อคืนไปใส่ชามลูกสาว “แม่ไม่ชอบกินของมัน ๆ ลูกกินเถอะ”
ฉีเวยเวยไม่ปฏิเสธอีก