เจียงหลินไม่ได้คิดถึงเรื่องที่เฉวียนหย่ากับคังเหยาคุยวิดีโอกัน เธอถูกเจียงอิงจับสองมือไว้แน่น กึ่งลากกึ่งดันไปยังสนามฝึก
ก็จริงที่เธอเป็นฝ่ายเบี้ยวนัดคนอื่น ตอนตัวเองผิดก็ไม่ควรลงมือก่อน
ตลอดทาง เจียงอิงพูดจ้อไม่หยุดเหมือนคนปากมาก “เราได้ยินพวกเขาพูดกันแล้วว่า ตอนสอบต่อสู้กันวันนี้ เธอใช้ท่ารัดไขว้กลางอากาศใช่ไหม? ไม่เลวนี่ ไม่นึกว่าเธอจะใช้ท่านี้เป็นด้วย...”
เจียงหลินทำหน้าเรียบเฉย เธอถนัดนักกับการแสร้งทำเป็นฟังเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา จนกระทั่งเห็นเจียงอิงหยิบบัตรออกมาแตะเปิดประตูสนามประลองของสนามฝึกอย่างเป็นธรรมชาติ
“เธอจะทำอะไร?” เจียงหลินรู้สึกได้อย่างเฉียบไวว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล เธอใช้สองมือยึดประตูไว้แน่น สีหน้าดูดุอยู่บ้าง “ระหว่างการสอบ ผู้เข้าสอบแอบต่อยตีกันเองจะถูกลงโทษนะ เธอคงรู้เรื่องนี้อยู่แล้วใช่ไหม?”
“เรื่องที่หน่วยเดี่ยวอย่างพวกเราแลกเปลี่ยนฝีมือกัน จะเรียกว่าต่อยตีกันลับ ๆ ได้ยังไง?” เจียงอิงไม่สนใจคำพูดพวกนั้น เขายื่นมือไปแกะมือเจียงหลินออกทันที ก่อนจะยิ้มแยกเขี้ยวลากเธอเข้าไปในสนามปะทะ “ต่อยกันในสนามปะทะไม่นับ เราไปสืบมาแล้ว... เข้ามาเลย!”
เดิมทีทั้งคู่ก็รูปร่างสูงใหญ่กันอยู่แล้ว แถมดูเหมือนจะไม่ถูกกันอีก ยังไม่ทันเข้าไปในสนามปะทะเต็มตัว ทั้งสองก็เรียกสายตาของผู้คนในสนามฝึกได้เกือบหมดแล้ว
“สองคนนั้นเป็นใคร? นักเรียนใหม่หน่วยเดี่ยวของปีนี้เหรอ? ทำไมไม่คุ้นหน้าเลย?”
“นักเรียนใหม่หน่วยเดี่ยวมาสนามฝึกก็พอเข้าใจได้ แต่ทำไมสองคนนั้นดูเหมือนกำลังจะต่อยกันล่ะ? ถ้าต่อยกันขึ้นมาจริง ๆ พรุ่งนี้ยังต้องสอบอีกนะ”