คู่ต่อสู้ของเจียงหลินเป็นผู้ชายที่เตี้ยกว่าเธอครึ่งหัว ชื่อฉีเหริน ผิวคล้ำ กล้ามเนื้อแน่น แววตาคมกริบ
“ไม่คิดเลยว่าจะจับสลากได้เจอผู้หญิงด้วย ฉันนี่โชคดีจริง ๆ” ฉีเหรินหรี่ตามองเจียงหลินตั้งแต่หัวจรดเท้า แม้เจียงหลินจะสูงกว่าเขาครึ่งหัว แต่เมื่อมีน้ำหนักเท่ากันก็แปลว่าอีกฝ่ายผอมกว่า ลงมือสู้กันจริง ๆ ยังไม่รู้เลยว่าใครจะได้เปรียบ “ต้องให้ฉันออมมือให้สามกระบวนท่าไหม?”
เจียงหลินพยักหน้าอย่างไม่สะทกสะท้าน “ได้สิ คุณนี่ใจดีจัง”
ฉีเหรินตั้งใจแค่จะวางท่า แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกล้าตอบตกลงจริง ๆ “……”
“เห็นไหม คุณเป็นคนบอกเองว่าจะออมมือ พอฉันตกลงคุณกลับไม่พอใจ” เจียงหลินขยับแขนขาเตรียมพร้อม แล้วยื่นมือไปทางฉีเหริน “เชิญเลย”
ถูกเจียงหลินหักหน้าเสียต่อหน้าคนมากมาย ฉีเหรินจึงไม่พอใจอยู่ในใจ เขากำหมัดแน่นแล้วชกใส่ใบหน้าของเจียงหลินทันที
เจียงหลินถอยหลังสองก้าวอย่างรวดเร็ว หลบหมัดนั้นพร้อมกับใช้มือทั้งสองข้างล็อกแขนของอีกฝ่าย แล้วฉวยโอกาสเตะเข้าที่หน้าอก ฉีเหรินเองก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ธรรมดา เขาชักหมัดกลับมาตั้งรับทันที ยกแขนทั้งสองข้างไขว้กันขวางลูกเตะของเจียงหลินไว้ได้
ทั้งสองคนผลัดกันรุกผลัดกันรับ สู้กันไปสิบกว่ากระบวนท่าก็ยังไม่รู้แพ้ชนะ สีหน้าของเจียงหลินยังคงปกติ ตรงกันข้าม ฉีเหรินกลับยิ่งร้อนรนขึ้นเรื่อย ๆ
ในสายตาคนอื่น ทั้งคู่คงมีฝีมือสูสีกันถึงได้สู้กันอย่างสูสีเช่นนี้ แต่ความจริงคือจังหวะหายใจและท่าทางของเจียงหลินไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย เธอโจมตีอย่างเป็นแบบแผน ป้องกันแน่นหนาจนไม่มีช่องโหว่ ทำให้ฉีเหรินรู้สึกเหมือนชกหมัดลงบนปุยนุ่น