เมื่อเปลี่ยนจากหุ่นรบ B ระดับมาเป็นหุ่นรบ A ระดับ เจียงหลินก็รู้สึกถึงแรงกดดันที่ส่งมาจากสมองได้อย่างชัดเจน เธอกวาดตามองระบบควบคุมอย่างรวดเร็ว ก่อนชักดาบมือเดียวที่ด้านหลังออกมา
แสงเย็นวาบผ่าน หนวดปลาหมึกขาดสะบั้นตกลงบนพื้น ดิ้นกระตุกอยู่สองครั้งก็แน่นิ่งไป
แต่คลื่นพลังงานที่ปล่อยออกมายังคงดึงดูดหนวดปลาหมึกรอบข้างให้เคลื่อนเข้ามา เจียงหลินมองตำแหน่งของผู้กลายพันธุ์ที่ระบุอยู่บนแผงควบคุม แล้วอดชื่นชมในใจอีกครั้งไม่ได้ว่าเจ้าหนุ่มช่างหุ่นรบคนนี้มีพรสวรรค์อยู่จริง ๆ
“ฉันจะคุ้มกันพวกคุณไปข้างหน้า อีกไม่ถึงร้อยเมตรก็จะออกไปได้แล้ว” เจียงหลินฟันหนวดปลาหมึกอีกเส้นขาด ก่อนคุ้มกันเด็กหนุ่มกับเฉวียนหย่าไว้ด้านหลัง “ไป! อย่าหันกลับมา”
เด็กหนุ่มผอมบาง แต่ก็ยังสูงกว่าเฉวียนหย่าครึ่งศีรษะ เขาหน้าซีดเผือด มองบาดแผลที่ขาตัวเอง ก่อนเม้มปากผลักเฉวียนหย่า “เธอไปเถอะ ฉันวิ่งไม่ไหวแล้ว”
หากเฉวียนหย่าต้องพาเขาไปด้วย ความเร็วคงลดลง แถมกลิ่นเลือดยังจะดึงดูดอสูรกายกลายพันธุ์เข้ามาอีกมาก
เฉวียนหย่าไม่สนใจเขา กลับหันไปมองหุ่นรบสีเทาที่รับมือกับหนวดปลาหมึกได้อย่างคล่องแคล่ว “เจียงหลิน เธอยังทนไหวอีกนานแค่ไหน?!”
“สักชั่วโมงมั้ง?” เจียงหลินเพิ่งดื่มชาพลังงานเข้มข้นสองเท่าหมดไป พอเปลี่ยนมาใช้หุ่นรบ A ระดับก็ยิ่งเหมือนเสือติดปีก เธอฟันดาบลงไปทีเดียว หนวดปลาหมึกที่กรูเข้ามาก็ขาดร่วงไปหลายเส้น “มีอะไรเหรอ?”
“ไม่มีอะไร”
เฉวียนหย่าทรุดตัวลงตรงหน้าเด็กหนุ่ม ใช้กรรไกรพกพาเล็ก ๆ ตัดกางเกงขายาวของเขาให้กลายเป็นกางเกงขาสั้น ยังไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะร้องอุทาน เศษกางเกงที่เปื้อนเลือดก็ถูกยื่นมาจ่อปากเขา กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นทำให้เขาขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว