รุ่งเช้าวันถัดมา เจียงหลินฟื้นตัวได้เกือบเต็มที่แล้ว
ที่สำคัญคือเธอเติมพลังจิตจากคุณเจียงมาเต็มเปี่ยม ตอนนี้จึงรู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งจนน่ากลัว
【เฉวียนหย่า: ตื่นหรือยัง จะไปเยี่ยมคังเหยาคนนั้นไหม?】
มือที่กำลังแปรงฟันของเจียงหลินชะงัก
ก่อนหน้านี้เธอมุ่งไปทางวิศวกรรมเครื่องกล เธอเข้าใจดีว่าการออกแบบเป็นเรื่องหนึ่ง ส่วนการลงมือปฏิบัติจริงก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ผู้สมัครสอบที่สามารถออกแบบและสร้างหุ่นรบ A ระดับได้ด้วยตัวเอง คบไว้เป็นเพื่อนก็ไม่เสียหาย
【เจียงหลิน: ได้สิ อีกสิบนาทีเจอกันที่ปากทางเข้าเขตหอพัก】
เจียงหลินปิดคอมพิวเตอร์แสง สวมเสื้อยืดตัวหลวมตามสบาย เปลี่ยนเป็นกางเกงขายาวกับรองเท้าผ้าใบ แล้วเดินออกจากหอพัก พอเงยหน้าก็เห็นหญิงสาวจากห้องที่อยู่เยื้องตรงข้ามเดินออกมา ขณะที่กำลังลังเลว่าจะทักอีกฝ่ายดีไหม ก็เห็นหญิงสาวผู้เย็นชาคนนั้นเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังเดินลงบันไดไป
อา ได้ยินมาว่าคนนั้นเป็นผู้สมัครสอบสายผู้บัญชาการ ผู้บัญชาการนี่เย็นชากันขนาดนี้ทุกคนเลยหรือ?
เจียงหลินไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ เธอลงบันไดมุ่งหน้าไปยังปากทางเข้าเขตหอพัก ก็เห็นเฉวียนหย่านั่งยอง ๆ หลบแดดอยู่ในร่ม
“ไปกันเถอะ แวะซื้อของเยี่ยมไข้ก่อน” เจียงหลินตบหัวเฉวียนหย่าเบา ๆ แล้วหยิบหมวกจากกระเป๋ามาสวมให้ “วันนี้แดดแรงมาก ไม่ได้ดูพยากรณ์อากาศหรือไง?”
เฉวียนหย่าเบ้ปาก ใบหน้าแดงระเรื่อเพราะโดนแดดเผา “ฉันไม่ชอบออกจากบ้าน ไม่มีนิสัยดูพยากรณ์อากาศหรอก...เจียงหลิน เธอดีกับฉันจัง”