ยินดีด้วย เจียงอิง
หลังจากเพิ่มเฉวียนหย่าเป็นเพื่อนได้สามชั่วโมง เจียงอิงก็ได้รับสิทธิพิเศษ “โหมดห้ามรบกวน” เป็นของขวัญ
เพราะเขาเสียงดังเกินไปจริง ๆ
เฉวียนหย่าแทบไม่เคยเจอใครที่เสียงดังกว่าตัวเองมาก่อน ข้าวผัดไข่กับซุปเต้าหู้ชามนั้นราวกับเปิดสวิตช์บางอย่างที่ไม่ควรเปิด จนเฉวียนหย่ามองข้อความที่หลั่งไหลเข้ามาเป็นระลอกแล้วอยากล้วงคอเจียงอิงให้คายของที่กินเข้าไปออกมาเสียให้หมด
เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงอิงกับเจียงหลินพบกันอีกครั้งที่หน้าห้องสอบ เจียงหลินกำลังจัดเชือกเดินทางของตัวเองอยู่ ก็รู้สึกว่ามีใครชนไหล่เบา ๆ
ก่อนเจียงอิงจะได้เปิดปาก เจียงหลินก็ยกมือปิดหูตัวเองอย่างชาญฉลาด
เจียงอิง “……”
ระหว่างที่การสอบยังไม่เริ่ม เจียงอิงกัดฟันพยายามง้างมือเจียงหลินออก พูดไปก็เข่นเขี้ยวไป “ฟังฉันก่อน เป็นเรื่องสำคัญ……”
เจียงหลินกัดฟันต้านเจียงอิง ปิดหูแล้วหลบอีกฝ่ายราวกับปลาไหล “ฉันไม่ฟัง ปล่อยนะ!”
เหล่าผู้เข้าสอบรอบข้างมองคนสองคนที่ดูท่าจะ “ตีกัน” แล้วเงียบ ๆ เว้นที่ให้กว้างพอสำหรับกางหุ่นรบ
“สองคนนี้ไม่ถูกกันจริง ๆ สินะ ได้ยินว่าเมื่อวานหลังอาหารเย็น ทั้งคู่ไปตีกันที่สนามปะทะ ว่ากันว่าดุเดือดน่าดู ถึงขั้นชนประตูพังเลย”
“ไม่ใช่แค่ได้ยินนะ พวกเขาตีกันจริง ๆ ฝั่งสนามปะทะยังเปิดดูภาพย้อนหลังได้เลย ทั้งคู่สู้กันจนหมดแรงนอนแผ่อยู่กับพื้น ฉันว่าแค่วันแรกก็ผูกใจเจ็บกันแล้ว ฮ่า ๆ ๆ ต่อไปเข้าเรียนด้วยกันจะเป็นยังไงนะ……”