ผู้เข้าสอบที่สอบเสร็จแล้วสามารถขึ้นยานแสงไปพักผ่อนได้ก่อน รอให้ผู้เข้าสอบคนอื่นสอบเสร็จแล้วค่อยเดินทางกลับโรงเรียนนายร้อยหลีหมิงพร้อมกัน
เจียงหลินนั่งดื่มยาโภชนาการอยู่ตรงมุมห้อง เธอนั่งขัดสมาธิ คาบหลอดไว้ในปาก สีหน้าเหม่อลอย ดูไร้พิษภัยอย่างยิ่ง
“อันนี้ไม่อร่อยเลย” เจียงอิงก็คาบหลอดยาโภชนาการไว้ เดินมาจากที่ไม่ไกลแล้วนั่งลงข้างเจียงหลิน เขาใช้ไหล่ดันไหล่เธอเบา ๆ ก่อนลดเสียงถามว่า “ระหว่างทางโดนใครต่อยหรือเปล่า พรุ่งนี้ยังสู้ในการประลองหุ่นรบไหวไหม”
เจียงหลินดื่มยาโภชนาการที่เหลือจนหมดรวดเดียว ยัดหลอดเปล่าใส่มือเจียงอิง แล้วเอนตัวไปด้านข้าง น้ำเสียงเจือความเหนื่อยล้าอย่างหนัก “เดี๋ยวค่อยเล่าให้ฟังนะ ขอฉันนอนก่อน”
เจียงอิงยังไม่ทันได้ซักถามต่อ เจียงหลินก็หลับสนิทไปแล้ว ลมหายใจสม่ำเสมอและยาวลึก
เจียงอิง: “……”
ตอนเจียงหลินตื่น ยานแสงกำลังลงจอดพอดี เธอยืดเส้นยืดสายอย่างสดชื่น แล้วลงจากยานแสงพร้อมกับเจียงอิง ก่อนจะไปลงทะเบียนข้อมูลการสอบของวันพรุ่งนี้
รองเท้ารบเหยียบพื้นดังเอี๊ยดอ๊าด เจียงอิงถามอย่างตื่นเต้นอยู่หลายส่วนว่า “สรุประหว่างทางเธอดึงสายออกซิเจนของคนอื่นเหรอ”
“……เขาเป็นฝ่ายจะมาแย่งเสบียงของฉันก่อน” เจียงหลินถอนหายใจอย่างจนใจ “ทำไมพอออกจากปากเธอแล้วฟังดูแปลก ๆ ก็ไม่รู้”
เจียงอิงยกมือปิดปากอย่างมีชั้นเชิง แล้วถามส่ง ๆ ว่า “เดี๋ยวเธอจะไปทำอะไร”
เพราะวันนี้มีผู้เข้าสอบที่ถูกยุติการแข่งขันก่อนกำหนดมากเกินไป การประลองหุ่นรบในเช้าวันพรุ่งนี้จึงเหลือผู้เข้าสอบไม่ถึงสามพันคน หลีหมิงเลยตัดสินใจพาทุกคนไปยังสนามแข่งออฟโรดใกล้ ๆ บนดาวลาฟูที่อยู่ข้างเคียง ให้ตะลุมบอนกันเสียก่อน แล้วค่อยแข่งออฟโรดต่อได้พอดี