ที่ห้องสมุด เจียงอิงยึดที่นั่งบนชั้นสิบสองไว้ได้ห้าที่
คังเหยาและเฉวียนหย่าที่เพิ่งเรียนวิชาเฉพาะทางเสร็จก็มาปรากฏตัวที่ห้องสมุด ทั้งห้าคนจึงจับจองโต๊ะตัวใหญ่กันเสียเลย
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเพิ่งเปิดเทอมหรือเปล่า ช่วงนี้ห้องสมุดมีคนเยอะทุกวัน ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป วันหยุดสุดสัปดาห์ที่ไม่มีเรียนคงหาที่นั่งไม่ได้แน่
“คนพวกนี้ขยันกันเกินไปหรือเปล่าเนี่ย”
เจียงอิงกำลังขบคิดอย่างหนักว่าจะเขียนบันทึกสำนึกผิดของตัวเองอย่างไร เขาหันไปคิดจะดูของเจียงหลิน เผื่อจะได้แรงบันดาลใจบ้าง แต่พอเหลือบเห็นตัวหนังสือแน่นขนัดบนหน้าจออีกฝ่าย เขาก็ร้อง “อ๊าก” แล้วหันหน้ากลับทันที
บอกแล้วไง นี่เป็นแค่บันทึกสำนึกผิดเรื่องทะเลาะวิวาทในห้องเรียนเองนะ เจียงหลิน เธออย่าเว่อร์เกินไปสิ!
“รู้ไหมว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลกคืออะไร” หยางซิงกำลังเปิดดูภาพบันทึกประวัติศาสตร์ที่ห้องสมุดไม่อนุญาตให้ยืม เธอถอดหูฟังออก มองเจียงอิงแล้วพูดทีละคำ “ก็คือคนที่มีพรสวรรค์สูงกว่าเรา แต่ยังขยันกว่าเราอีก”
เจียงอิง: “……”
“เห็นเด็กผู้ชายที่นั่งเยื้องไปฝั่งตรงข้าม ก้มหน้าทำหัวข้อวิจัยอยู่ไหม” หยางซิงรู้สึกอึดอัดใจ “เขาเป็นผู้บัญชาการระดับ SSS ที่หลีหมิงเรียกเข้าพิเศษในปีนี้ ส่วนคนที่นั่งข้างเขา ปีที่แล้วได้เข้าร่วมค่ายฤดูร้อนของโรงเรียนนายร้อยหลีหมิง แถมยังมีส่วนร่วมในการออกแบบและประกอบหุ่นรบระดับ S ด้วย”
เจียงหลิน: “……”
“ยังมีภูเขาสูงกว่าเขา ยังมีคนเก่งกว่าเรา” หยางซิงแบมือ “พวกเรายังต้องพยายามไล่ตามอีกเยอะเลย”