พอคำว่า “ลงโทษ” หลุดออกมา คราวนี้ทุกคนถึงกับไม่มีแรงจะครวญครางแล้ว ต่างพากันนอนแผ่บนพื้นแกล้งตาย
“สิบอันดับท้าย รอเดี๋ยวทำวิดแพ้มือให้ครบหนึ่งร้อยครั้ง ส่วนทุกคนที่ร่วมต่อสู้ต้องเขียนบันทึกสำนึกผิด” สายตาของอังเดรกวาดผ่านเหล่าหน่วยเดี่ยว ก่อนจะหยุดอยู่ที่เจียงอิงชั่วครู่ แล้วเลื่อนหนีไปอย่างรวดเร็ว “เขียนให้จริงจังด้วยนะ นับเป็นคะแนนเก็บระหว่างเรียนด้วย”
“หา? เขียนบันทึกสำนึกผิด? ให้ฉันไปวิ่งเพิ่มอีกสองรอบยังจะดีกว่า นี่มันจะเอาชีวิตกันหรือไง?!”
“คนที่ลงมือก่อนก็ไม่ใช่พวกเรา ทำไมพวกเราต้องเขียนด้วย? ถ้าจะเขียน ก็ควรให้พวกที่ลงมือก่อนเขียนสิ อย่างมากพวกเราก็แค่ป้องกันตัวโดยชอบธรรมเท่านั้น!!”
“ใช่แล้ว เดิมทีพวกเราก็วิ่งกันดี ๆ ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ทำไมต้องเขียนบันทึกสำนึกผิดด้วย?”
ไม่พูดเสียยังจะดีกว่า พอคำพูดนั้นหลุดออกมา เจียงอิงที่เพิ่งปลอบตัวเองจนสงบก็เริ่มแยกเขี้ยว สายตาของเขาราวกับคมมีด กรีดผ่านคนที่พูดเหล่านั้นจนพวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
เจียงอิงคนนี้นี่นะ!
ท่าทางไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดินก็ว่าไปอย่าง แถมยังเก่งเรื่องต่อสู้อีก ทำให้คนอื่นได้แต่โกรธอยู่ในใจ ไม่กล้าพูดออกมา