“ก่อนหน้านี้ฉันยังรู้สึกว่าห้อง 1102 เงียบเหงากว่าห้องอื่นอยู่เลย” เฉวียนหย่าเลือกจังหวะสอดบทสนทนา เธอเท้าศีรษะ มองคนอื่นด้วยรอยยิ้ม “ตอนนี้ดูเหมือนคนเยอะจะครึกครื้นกว่าแฮะ...อ้อ เราไม่ได้คุยกันเรื่องตามหาผู้กลายพันธุ์ระหว่างดาวอยู่หรอกเหรอ ฉันนึกอะไรขึ้นมาได้อย่างหนึ่ง พวกเธอรู้จักองค์กรดาวมืดไหม”
“ดาวมืด?” คังเหยาถูกเบี่ยงความสนใจไปจนได้ตามคาด เขาค้นหาชื่อนี้ในความทรงจำ ก่อนเอ่ยอย่างไม่ค่อยแน่ใจ “องค์กรเอกชนที่รับมือกับผู้กลายพันธุ์ระหว่างดาวโดยเฉพาะนั่นหรือ”
“ใช่” เฉวียนหย่าพยักหน้า “ได้ยินว่าองค์กรนี้จะประกาศภารกิจต่าง ๆ เป็นระยะ คนที่ทำภารกิจสำเร็จจะได้รับคะแนนสะสม ยิ่งคะแนนเพิ่มขึ้น ระดับภารกิจที่รับได้ก็ยิ่งสูงขึ้น แน่นอนว่าเพราะเป็นองค์กรที่พลเมืองรวมตัวกันเอง ต่อให้ทำภารกิจสำเร็จก็ไม่มีรางวัลให้ แต่สิ่งของที่ชิงมาจากผู้กลายพันธุ์ระหว่างดาวก็เป็นของตัวเองได้”
“กำลังง่วงจะนอน ก็มีคนเอาหมอนมาส่งให้ถึงที่สินะ?” หยางซิงเลิกคิ้ว เธอค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับองค์กรดาวมืดในคอมพิวเตอร์แสง ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย “องค์กรดาวมืดนี่...ดูวุ่นวายชะมัด”
“วุ่นวาย?” พอพูดถึงเรื่องนี้เจียงหลินก็สนอกสนใจขึ้นมา เธอขยับเข้าไปดูเนื้อหาบนคอมพิวเตอร์แสงของหยางซิง “...อ๋อ องค์กรมีหน้าที่แค่ประกาศภารกิจ เรื่องอื่นไม่รับผิดชอบทั้งนั้น”
“ก็หมายความว่าไม่ห้ามแย่งภารกิจกัน แล้วก็ไม่ห้ามทะเลาะกันเอง...สรุปคืออะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น” คังเหยาอธิบาย “ฉันรู้จักองค์กรดาวมืดก็เพราะก่อนหน้านี้มีหน่วยเดี่ยวระดับ SS เปิดฉากยิงถล่มกันในระบบดาวใกล้บ้านฉัน สุดท้ายก็ยิงดาวเทียมพังไปดวงหนึ่ง”