ฐานที่มั่นก็คือห้อง 1102 ที่โรงเรียนจัดสรรให้คังเหยานั่นเอง
เมื่อวานถูกไล่ออกจากห้องสมุด ทั้งห้าคนจึงปรึกษากันแล้วตัดสินใจใช้ที่นี่เป็นฐานกิจกรรมเสียเลย ใช้เวลาเพียงคืนเดียว เฉวียนหย่าก็เติมของจำเป็นเข้ามาในห้องเรียนอีกมากมาย ทั้งโต๊ะยาว เก้าอี้ เครื่องจ่ายน้ำ และอื่น ๆ
ดีที่ห้องเรียนในตึกทดลองล้วนใช้สำหรับออกแบบและสร้างหุ่นรบ ทั้งความสูงและพื้นที่ก็กว้างขวางเพียงพอ คังเหยาจึงไม่ได้มีข้อคิดเห็นอะไร
ไม่เป็นไร แค่ห้องเรียนกลายเป็น “รังโจร” ก็เท่านั้น
“ตอนที่เราอยู่จี28 ไม่ได้เคยสู้กับทหารกบฏกันมาครั้งหนึ่งแล้วหรือไง” พอปิดประตูห้องเสร็จ หยางซิงก็รีบเอ่ยขึ้นทันที “ฉันรู้สึกมาตลอดว่า วิธีเพิ่มขีดความสามารถที่เร็วที่สุดก็คือการรบจริง”
ทฤษฎีผสานการปฏิบัติ คือวิธีพัฒนาที่ดีที่สุด
ทฤษฎีจงอยู่กับหลีหมิง ส่วนการปฏิบัติจงอยู่ในสนามรบ
“ฉันเห็นด้วย” เจียงหลินพยักหน้า “อย่างน้อยตอนรบจริงครั้งก่อน ฉันก็จับทางการควบคุมหุ่นรบทหารได้แล้ว ถ้าได้ลองอีกสักหลายครั้ง ฉันต้องควบคุมได้อย่างสมบูรณ์แน่”
เจียงอิงยังไม่ทันได้ออกความเห็น คังเหยาก็ทำหน้าขรึมแล้วปฏิเสธเสียก่อน “ไม่ได้ อันตรายเกินไป”
“ถึงเจียงหลินกับเจียงอิงจะเป็นหน่วยเดี่ยวระดับ SS ทั้งคู่ แต่พวกเขายังเรียนรู้ความรู้ในโรงเรียนไม่มากพอ แถมยังฝึกจำลองไม่เพียงพอ แล้วจะบุกเข้าสนามรบโดยไม่ไตร่ตรองได้ยังไง อันตรายและหุนหันเกินไปแล้ว! ถ้าเกิดปัญหาที่พวกเราแก้ไม่ได้ขึ้นมาจะทำยังไง? ตอนนี้ผลตอบแทนจากการเข้าร่วมรบจริงต่ำกว่าความเสี่ยงมาก ฉันไม่เห็นด้วย”