เจียงหลินออกมาจากหุ่นรบสโนว์อีเกิล ก้าวเท้าแตะพื้นวินาทีนั้น ขาของนางก็อ่อนยวบลงไปคุกเข่าข้างเดียว
ใจนางดิ่งวูบ
แย่แล้ว คราวนี้นางซวยแน่
หลังจากที่ได้บังคับหุ่นรบระดับ S นางรู้สึกว่าชีวิตของตัวเองยอมพลีให้กับความรู้สึกที่ได้ควบคุมหุ่นรบนั้นได้เลย
ถ้าคุณนายเจียงรู้ว่านางย้ายจากหมิงเต๋อมาที่หลีหมิง แล้วยังเปลี่ยนจากช่างหุ่นรบมาเป็นหน่วยรบเดี่ยว คงด่านางเละเทะเป็นแน่
“เจียงหลิน เธอยังไหวไหม” เมื่อเห็นท่าทางเหม่อลอยของเจียงหลิน เฉวียนหย่าก็เดินเข้าไปประคองนางด้วยความเป็นห่วง “ไม่เป็นไรนะ กำลังใจของเธอรับได้หรือเปล่า”
“ฉันไม่เป็นไร” เจียงหลินส่ายหน้า “แค่ต้องใช้เวลาปรับตัวน่ะ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันใช้หุ่นรบระดับ S”
แน่ใจว่ารูม่านตาของอีกฝ่ายไม่ขยาย เฉวียนหย่าถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก หยิบหลอดสารอาหารยื่นให้เจียงหลิน “ดื่มก่อนเถอะ เติมพลัง”
ชายที่อยู่ข้าง ๆ ก็ไม่ได้เร่งให้เจียงหลินรีบไปลองกระบี่สังหาร ยืนรออยู่เฉย ๆ เหมือนหุ่นยนต์ไร้อารมณ์
พักไปสิบนาที ในที่สุดเจียงหลินก็ฟื้นพละกำลังกลับมาได้แปดสิบเปอร์เซ็นต์ นางรับกุญแจหุ่นรบของกระบี่สังหารมา สูดลมหายใจลึก
กระบี่สังหาร หุ่นเกราะต่อสู้ประเภทคล่องตัวระดับ SS อย่าว่าแต่ควบคุมเลย แค่นางได้เห็นได้จับก็แทบจะตื่นเต้นจนเป็นลม
แสงสีขาววาบหนึ่ง หุ่นรบสีเงินขาวที่ออกแบบประณีตซับซ้อนยิ่งกว่าสโนว์อีเกิลก็ปรากฏต่อหน้าเจียงหลิน เส้นสายลื่นไหล ข้อต่อประดับด้วยสารเคลือบสีน้ำเงินหม่น ดาบคู่ซ่อนอยู่ด้านหลัง โผล่มาแค่ปลายด้ามดาบ ราวกับหมาป่าเดียวดายที่ซุ่มในหิมะ พร้อมจะโจมตีถึงตายหมัดเดียวใส่เหยื่อทุกเมื่อ