จากประตูลับหลังครัวของบาร์ลงไปตรง ๆ ก็จะถึงตลาดมืดใต้ดิน เจียงหลินก้าวไปบังข้างหน้าเฉวียนหย่าโดยไม่รู้ตัว คอยสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างระแวดระวัง
ชายที่เดินนำหน้าดูสงบนิ่งเป็นปกติ เมื่อหันกลับมาเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเจียงหลินก็ได้แต่หัวเราะในใจ
ก็แค่เด็กเมื่อวานซืนสองคนเท่านั้น ไม่ต้องพูดถึงว่าไม่มีหุ่นรบ ต่อให้มีหุ่นรบ นับจากอดีตจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เคยมีใครรอดออกจากการล้อมปราบของสีสันยามราตรีไปได้สักคน
“เอาล่ะ ผลักประตูบานนี้เข้าไปแล้วจะมีคนพาพวกคุณไปลองหุ่นรบ” บุรุษยืนอยู่หน้าประตูทรงกลมที่ให้ความรู้สึกล้ำยุค ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกแสงสีน้ำเงินหม่นสาดส่อง อีกครึ่งซ่อนอยู่ในความมืด “สิ่งที่ไม่ควรดูก็อย่าดู สิ่งที่ไม่ควรพูดก็อย่าพูด สิ่งที่ไม่ควรฟังก็อย่าฟัง”
เฉวียนหย่าทำมือ “โอเค” อย่างคุ้นเคย “กฎฉันรู้ดี ออกจากประตูไปฉันจะทำเหมือนไม่เคยมา”
ตี๊ด ประตูเปิดจากตรงกลาง เสียงตะโกนเอะอะด้านในทะลักออกมาในชั่วพริบตา กวาดทั้งสองคนเข้าไป
ชายหนุ่มในชุดรบสีดำเดินมาหยุดตรงหน้าเจียงหลินกับเฉวียนหย่า ก้มศีรษะเล็กน้อยกล่าวว่า “เชิญตามผมมาครับ”
“ไม่ต้องกังวล พวกเราเป็นผู้เข้าสอบของโรงเรียนนายร้อยหลีหมิง พวกเขาไม่กล้าทำอะไรหรอก” เฉวียนหย่าสงบนิ่ง บีบแขนที่ตึงเครียดของเจียงหลินเบา ๆ “อีกอย่างฉันมาที่นี่บ่อย นับว่ามีธุระกับเจ้าของร้านอยู่บ้าง นายกังวลเกินไปจะยิ่งดึงดูดความสนใจ”