“……หมิงเต๋อมีหน่วยเดี่ยวห้าคน ทุกคนยังมีชีวิตอยู่ พวกเราอยู่ในห้องใต้ดิน” คังเหยาอธิบายสถานการณ์ตอนนี้อย่างกระชับ “คนไม่ตาย แต่หุ่นรบเสียหายหมด ฉันต้องการวัสดุ”
วัสดุ?
เมื่อได้ยินคำนี้ หน่วยเดี่ยวทั้งห้าของหมิงเต๋อก็สบตากัน
ช่างหุ่นรบเหรอ?
“ได้ ฉันจะหามาให้” เสียงของเจียงหลินดังขึ้น “รอสัญญาณจากฉันนะ ห้องใต้ดินกว้างพอไหม?”
คังเหยาพยักหน้า เมื่อได้ยินเสียงเจียงหลินก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด “พอ”
การสื่อสารถูกตัดไป ภายในหุ่นรบฝ่ายป้องกันเงียบลง ครู่หนึ่งนักเรียนชายผมทองจึงลองถามอย่างลังเล “พวกคุณมีกันกี่คน? กำลังเสริมพอไหม?”
“สามคน” คังเหยาตอบตามตรง “ในนั้นมีหน่วยเดี่ยวสองคน”
หน่วยเดี่ยวสองคน
เมื่อได้ยินคำตอบนี้ นักเรียนหมิงเต๋าที่เพิ่งมีความหวังก็พากันหมดแรงลงอย่างรวดเร็ว ราวกับลูกโป่งที่ลมรั่ว
หน่วยเดี่ยวสองคนจะช่วยอะไรได้?
อย่างน้อยพวกเขาที่นี่ก็มีหน่วยเดี่ยวตั้งห้าคนไม่ใช่หรือ แต่ยังถูกตีจนแตกพ่ายยับเยิน
อีกด้านหนึ่ง เจียงหลินกับพวกเดินทางมาถึงบริเวณรอบนอกแล้ว แต่ยังไม่กล้าบุกเข้าไปโดยพลการ จึงหาที่โล่งซึ่งพอจะปลอดภัยชั่วคราวเพื่อพักเตรียมตัว
“คังเหยาส่งแผนที่มาให้” หยางซิงกวาดตาอ่านเนื้อหาบนแผนที่อย่างรวดเร็ว กลั้นยิ้มไว้ในใจ “คังเหยาหมอนี่……”
ปากแข็งใจอ่อน
แม้แผนที่จะมีรายละเอียดไม่มาก แต่ก็ทำเครื่องหมายตำแหน่งสำคัญของกองทัพกบฏบริเวณรอบ ๆ ไว้คร่าว ๆ สำหรับหยางซิงแล้ว นี่คือข่าวกรองที่สำคัญและมีประโยชน์ที่สุด