ตอนออกจากหลีหมิง เชิงฟ้ายังอยู่ในสภาพดี แต่ตอนนี้คมดาบของดาบมือเดียวเชิงฟ้าถูกฟันจนเป็นหลุมเป็นบ่อ ทำเอาคังเหยาเจ็บปวดใจจนแทบเป็นลม
หุ่นรบคือหัวใจและผลงานทุ่มเทของเขา เจียงหลิน นายทำอะไรกับผลงานทุ่มเทของฉันกันแน่?!
เรื่องอบรมสั่งสอนค่อยเก็บไว้ทำทีหลังตอนมีเวลาว่างก็ได้ ในช่วงเป็นตายเช่นนี้ คังเหยายังคงตัดสินใจซ่อมดาบมือเดียวให้เสร็จโดยเร็ว หลังตรวจสอบเสร็จ เขาก็รีบวิ่งไปยังหุ่นรบทางทหาร เริ่มถอดชิ้นส่วนที่ต้องใช้ จากนั้นก็หยิบเครื่องมือที่เหมาะสมจากกล่องเครื่องมือของตัวเองแล้วลงมือทันที
หลังจากเปิดเผยตำแหน่งทางนี้ สิ่งมีชีวิตต่างพันธุ์ก็เคลื่อนเข้ามาไม่หยุด เชิงฟ้าใช้มือเปล่าบิดสิ่งมีชีวิตต่างพันธุ์จนขาดเป็นสองท่อน เมือกบนเปลือกนอกเริ่มแห้งกรัง ดูเป็นด่างดวงน่าเกลียด
ข้าง ๆ นักเรียนหมิงเต๋อเบิกตาค้าง มองเชิงฟ้าที่กำลังต่อสู้ฝ่าฝูงสิ่งมีชีวิตต่างพันธุ์ แล้วพึมพำว่า “นี่ นี่ก็เป็นหน่วยเดี่ยวเหมือนกันหรือ?”
พวกเขาไม่เคยเห็นหน่วยเดี่ยวที่ต่อสู้เอาชีวิตเข้าแลกด้วยมือเปล่าเช่นนี้มาก่อน แต่กลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก
รูปแบบการต่อสู้ที่ไม่กลัวตายและกลยุทธ์ที่จู่โจมโดยไม่ให้ตั้งตัวแบบนี้… มองอย่างไรก็รู้สึกคุ้นเคยเหลือเกิน
“พวกคุณเป็นคนของหลีหมิงหรือ?!”
ชายหนุ่มผมทองที่เป็นหัวหน้าหันไปมองเฉวียนหย่าทันที ก่อนหน้านี้ตอนพูดคุยกับอีกฝ่าย เขามองไม่ออกว่าทั้งสองคนมีระดับเท่าไร จึงเข้าใจไปเองว่าพวกเขาเป็นผู้รักสันติจากกาแล็กซี G37 แต่ดูจากท่วงท่าตอนนี้แล้ว นี่เหมือนแบบแผนของโรงเรียนนายร้อยหลีหมิงเกินไปแล้ว
เฉวียนหย่ายิ้มอย่างอ่อนโยน “ใช่ค่ะ พวกเราเป็นนักเรียนใหม่ของโรงเรียนนายร้อยหลีหมิง”