ช่วงบ่ายเป็นการสอบยิงกระสุนจริง
ผู้เข้าสอบต้องค้นหาชิ้นส่วนที่เหมาะสมจากกองอะไหล่ แล้วประกอบเป็นปืนให้เสร็จก่อน จากนั้นยิงเป้านิ่งระยะ 30 เมตรหนึ่งชุดและเป้าเคลื่อนที่อีกหนึ่งชุด รวมทั้งหมด 20 นัด คะแนนสุดท้ายคำนวณโดยถ่วงน้ำหนักระหว่างเวลาและอัตราการยิงโดนเป้า
ข้อสอบที่เจียงหลินจับได้คือปืนพกคาลิเบอร์ 9 มิลลิเมตรแบบมาตรฐาน ซองกระสุนบรรจุได้ 17 นัด หมายความว่าระหว่างทางเธอต้องเปลี่ยนซองกระสุนหนึ่งครั้ง
เธอกำลังคิดอยู่ว่าจะบรรจุกระสุนระหว่างวิ่งไปสนามเป้าเคลื่อนที่ หรือจะหาซองกระสุนมาสองใบเลย
“เธอจับได้ข้อสอบอะไร?” เจียงอิงเข้ามาแนบข้าง พอเขาเข้ามาก็ทิ้งเงาทะมึนลงมาครอบตัวเธอ ก่อนจะยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว “ไม่แน่นะ เราสองคนอาจได้อยู่กลุ่มเดียวกันอีกก็ได้”
เจียงหลินเม้มปาก “ปืนพกคาลิเบอร์ 9 มิลลิเมตร”
“บังเอิญจริง เราสองคนจับได้ข้อเดียวกัน” เจียงอิงไม่คิดปิดบัง ยกข้อสอบให้เจียงหลินดู ดวงตาเป็นประกาย “พี่ชายฉันบอกว่าที่หลีหมิงมีหน่วยเดี่ยวฝีมือแกร่งอยู่เต็มไปหมด ตอนแรกฉันยังไม่เชื่อ แต่เธอนี่น่าสนใจดีนะ”
เดิมทีก็มีคนที่รูปร่างพอ ๆ กับเขาอยู่ไม่มากแล้ว ยิ่งเจียงหลินมีฝีมือไม่เลวด้วย เจียงอิงจึงรู้สึกเหมือนได้พบกันช้าไป อยากลากอีกฝ่ายไปประลองกันที่สนามฝึกเดี๋ยวนี้เลย
“...เธอก็น่าสนใจเหมือนกัน”
เจียงหลินพยักหน้าอย่างพูดไม่ออก ในที่สุดเธอก็นึกออกแล้วว่าทำไมรัศมีรอบตัวเจียงอิงถึงคุ้นนัก ที่แท้ก็เป็นพวกเข้ากับคนง่ายเหมือนเฉวียนหย่า เธอรับมือคนปากไม่ตรงกับใจอย่างคังเหยาได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่กับพวกเข้ากับคนง่ายนี่ เธอจนปัญญาจริง ๆ