พายุทรายในเขตทะเลทราย บางครั้งก็เป็นอันตรายถึงชีวิตสำหรับหุ่นรบ
เม็ดทรายเล็ก ๆ มีโอกาสสูงที่จะถูกพัดเข้าไปในซอกของหุ่นรบ ทำให้หุ่นรบสึกหรอหรือถึงขั้นลัดวงจร ดังนั้นทั้งตอนออกแบบหุ่นรบและตอนที่หน่วยเดี่ยวบังคับหุ่น จึงต้องคำนึงถึงเรื่องนี้ ไม่เช่นนั้นจะไม่ผ่านการประเมิน
ลมพายุบ้าคลั่ง เม็ดทรายเล็ก ๆ จับกลุ่มกันบดบังทัศนวิสัย พ้นระยะสิบเมตรไปก็แยกไม่ออกแล้วว่าคนหรือสัตว์ เห็นได้เพียงเส้นเนินทรายที่ทอดตัวขึ้นลงราง ๆ
“เจอเจียงหลินหรือยัง?” หุ่นรบสีเงินขาวที่อยู่หน้าสุดกำลังสำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบ หน้าต่างมองภาพแคบทำให้เห็นได้ในระยะจำกัด ส่วนเรดาร์ก็ตรวจจับตำแหน่งของเจียงหลินไม่ได้ “ยัยนั่นหนีไปอยู่ที่ไหนแล้ว?”
“หาไม่เจอเลย เหมือนระเหยหายไปอย่างนั้นแหละ” หุ่นรบสีน้ำเงินเข้มอีกตัวก็มองไม่เห็นจุดสีแดงตรงหน้า “หรือว่าเธอข้ามเขตทะเลทรายไปแล้ว?”
หุ่นรบสีเงินขาวมองกองกำลังขนาดใหญ่ที่กำลังจะตามมาจากด้านหลังบนแผนที่ แล้วกัดฟันเลิกล้มความคิดที่จะตามหาเจียงหลินก่อน “...ไปข้างหน้าก่อน ไว้ค่อยดูสถานการณ์”
ใจกลางทะเลทราย
หุ่นรบสีดำสนิทกำลังแบกหุ่นรบสีเทาเดินไปข้างหน้า แม้น้ำหนักที่มากเกินไปจะทำให้หุ่นรบจมลงในทราย แต่ความเร็วก็ไม่ได้ลดลงมากนัก
“เจียงหลิน นี่คือวิธีที่เธอพูดถึงเหรอ?”
“อือ เธอก็พูดมาสิว่ามันประหยัดดีไหม” เจียงหลินนอนแผ่อยู่ในหุ่นรบของตัวเอง ยืดเส้นยืดสายอย่างสบายใจ จากนั้นก็เริ่มศึกษาฟังก์ชันต่าง ๆ ที่คังเหยาออกแบบไว้ “เขตทะเลทราย เธอแบกฉัน เขตป่าหิน ฉันแบกเธอ เธอไม่เสียเปรียบหรอก... แถมฉันยังเอาผ้าใบของเหยี่ยวร่อนมาให้เธอใช้คลุมหุ่นรบด้วย ใช่ไหมล่ะ?”