ในที่สุดวิชาเลือกที่ทำเอาปวดก้นก็เรียนจบเสียที หลังจากอาจารย์เฒ่าทิ้งการบ้านเรียงความสั้น ๆ ให้ทุกคนแล้ว ก็ประกาศเลิกเรียนตรงเวลาเป๊ะ
“พวกเธอจะไปทำอะไรกันต่อ?” เฉวียนหย่าเก็บของ พลางหยิบกระเป๋าดินสอรูปหมีขนนุ่มฟูใส่เป้ “จะไปห้องสมุดกันไหม?”
“พวกเธอไปกันเถอะ ฉันกับเจียงอิงนัดกันว่าจะไปยิงปืน” ของเจียงหลินมีไม่มาก แค่โยนลงกระเป๋าสะพายข้างก็เรียบร้อย “เที่ยงนี้กินข้าวด้วยกันไหม? ส่งข้อความในกลุ่มแล้วกัน”
ทั้งห้าคนแยกย้ายกันที่หน้าตึกเรียนหมายเลข 1 เจียงหลินกับเจียงอิงเดินคล้องคอกันมุ่งหน้าไปยังสนามฝึก พลางคุยกันว่าจะฝึกอะไรบ้าง
“เดี๋ยวฝึกเป้านิ่งครึ่งชั่วโมง เป้าเคลื่อนที่ครึ่งชั่วโมง แล้วก็ต้องเผื่อเวลาคลายกล้ามเนื้อด้วย” เจียงหลินวางแผนอยู่ พอกำลังจะพูดอะไรต่อก็เงยหน้าขึ้นเห็นหน่วยเดี่ยวหลายคนอยู่ไม่ไกล “เจียงอิง... ดูข้างหน้าสิ”
เจียงอิงเงยหน้ามองไปตามสายตาของเจียงหลิน เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วเอ่ยเสียงต่ำ “พวกหน่วยเดี่ยวระดับ SSS นั่น”
ทั้งสามคนสวมชุดรบสีดำทอง ผมตัดสั้นเกรียนเรียบร้อย ดูสะดุดตาไม่น้อย
“พวกเขาก็มาฝึกยิงปืนเหมือนกันเหรอ?” เจียงหลินเลียเขี้ยวของตัวเอง “ดูท่าเดี๋ยวคงได้เจอกัน”
สายตาของทั้งคู่จ้องไปอย่างเปิดเผยเสียจนหน่วยเดี่ยวทั้งสามหันกลับมาสบตากับพวกเขาจากระยะหลายสิบเมตร
เจียงหลินยกยิ้มมุมปาก แล้วโบกมือทักทาย
หน่วยเดี่ยวทั้งสามฝั่งตรงข้ามพยักหน้ารับเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปในสนามฝึก