ผู้บัญชาการที่มีพลังจิตระดับ SS?!
เฉวียนหย่าตกใจจนพูดไม่ออก แม้ออกจากลิฟต์มาแล้วก็ยังไม่ได้สติ
เห็นสีหน้าเหม่อลอยของเฉวียนหย่า คังเหยากระตุกมุมปาก “เธอเป็นอะไรไปน่ะ?”
“อ๋อ คงตื่นเต้นมั้ง” เจียงหลินเข็นรถเข็นไปพลางพูดอย่างจริงจัง “คงเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นผู้บัญชาการระดับ SS ตัวเป็น ๆ”
คังเหยา “……”
“ว่าแต่ เธอรู้จักนางหรือเปล่า?” เจียงหลินเป็นคนพูดตรงมาแต่ไหนแต่ไร เทียบกับการแอบคาดเดาลับหลังแล้ว เธอชอบพูดกันตรง ๆ มากกว่า “พวกเธอสองคนไม่ถูกกันหรือไง? อยู่ในลิฟต์เดียวกันยังไม่ทักทายกันเลย”
“เพื่อนบ้าน น่ารำคาญมาก” คังเหยาทำหน้าไร้อารมณ์ ตั้งแต่ต้นจนจบสีหน้าแทบไม่เปลี่ยน “ทุกวันเอาแต่พูดใส่หน้าต่างบ้านฉันว่า ‘ใต้หล้าสยบใจ’ ‘รบไม่มีวันแพ้’ ‘รับบัญชาจากสวรรค์’ อะไรทำนองนี้ เหมือนคนป่วย”
เจียงหลิน “……”
ก่อนหน้านี้เธอยังคิดอยู่ว่าคังเหยาคนนี้มีเรื่องอะไรกับเธอเป็นการส่วนตัวหรือเปล่า แต่ตอนนี้ก็วางใจได้แล้ว คังเหยาแค่โจมตีทุกคนแบบไม่เลือกหน้า ไม่สนหรอกว่าอีกฝ่ายจะมีสถานะอะไร
ร้านอาหารที่เฉวียนหย่าแนะนำอยู่ห่างจากโรงเรียนออกไปราวหนึ่งร้อยเมตร เดิมทีเข็นรถเข็นขึ้นบันไดไม่สะดวก เฉวียนหย่ายังไม่ทันหาทางลาดสำหรับผู้ใช้รถเข็น ก็เห็นเจียงหลินอุ้มคนด้วยมือข้างหนึ่ง หิ้วรถเข็นด้วยมืออีกข้าง แล้วข้ามสิ่งกีดขวางไปได้อย่างง่ายดาย
สีหน้าของคังเหยาเปลี่ยนจากตกตะลึงเป็นหวาดกลัว ก่อนจะแกล้งทำเป็นตาย ใช้เวลาเพียงสองนาทีเท่านั้น
เฉวียนหย่าคิดในใจ: ร่างกายของหน่วยเดี่ยวแข็งแรงจริง ๆ