“สองวันนี้ซิ่วซิ่วมีประจำเดือน เธอคิดอะไรอยู่?”
เวลาเจอคำถามที่ตอบยาก การตอบตรง ๆ คือวิธีที่โง่ที่สุด
พอได้ยินเฉินฟางพูด อู๋เสวี่ยเหมยก็ขมวดคิ้วนึกทบทวน
หลินซิ่วซิ่ว...ดูเหมือนจะเป็นช่วงสองสามวันนี้ของทุกเดือนจริง ๆ
“ห้องฉันลมรั่ว เลยไปอาศัยนอนที่ห้องซิ่วซิ่วคืนหนึ่ง เสวี่ยเหมย ให้ฉันไปนอนห้องเธอสักสองวันได้ไหม?”
“ไปตายซะ! รู้ไหมว่าเราหย่ากันแล้ว?”
“หย่ากันแล้วก็ห้ามนอนด้วยกันหรือ ใครเป็นคนกำหนด?”
“หน้าด้านจริง ๆ”
“ถ้าไม่หน้าด้าน แล้วจะหาเมียได้ยังไง?”
เห็นความขุ่นเคืองจาง ๆ บนใบหน้างามของอู๋เสวี่ยเหมย เฉินฟางก็ยิ่งฮึกเหิม
บนถนนไม่มีใครสักคน ความกล้าของเฉินฟางจึงค่อย ๆ เพิ่มขึ้น
เขาขยับเข้าไปใกล้อู๋เสวี่ยเหมยบนกระบะรถอย่างเงียบเชียบ แนบชิดกับเธอ ก่อนวางมือข้างหนึ่งลงบนไหล่
อู๋เสวี่ยเหมยเหลือบมองเขาค้อน ๆ อ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ส่งเสียงออกมา
เห็นท่าทีเหมือนอยากปฏิเสธแต่ก็ไม่เต็มใจ เฉินฟางก็ยิ่งได้ใจ
มือลูบไล้จากไหล่ลงไป สัมผัสส่วนโค้งเว้าอันงดงาม
เฉินฟางรู้สึกว่ามือถูกอะไรบางอย่างขวางไว้ กำลังจะลองคลึงดูสักหน่อย ก็รู้สึกได้ว่าหูถูกบิดขึ้นมา
“เฉินฟาง นายจับตรงไหน?”
“เจ็บ ๆ เสวี่ยเหมย ฉันผิดไปแล้ว รีบปล่อยมือเถอะ”
“เจ็บให้ตายไปเลย!”
อู๋เสวี่ยเหมยถุยใส่เขาทีหนึ่ง แล้วหันหน้าไปไม่สนใจอีก
อดีตภรรยาคนนี้รู้จักเฉินฟางมาตั้งแต่แรก ๆ และเป็นคนที่ถูกเขาทำร้ายจิตใจมากที่สุด ดูท่าเธอยังตัดใจจากเขาไม่ได้ทั้งหมด