“จริงสิ เจียเซิง ถ้าเจออะไรเข้าจริง ๆ อย่าเพิ่งเอะอะไปนะ ถ้าถังป้าล่าหมายตาเธอเข้า...”
เฉินฟางที่กำลังจะหันหลังจากไปนึกขึ้นได้ จึงย้อนกลับมาอีกครั้งเพื่อกำชับเฉินเจียเซิง
“วางใจเถอะพี่ฟาง ผมรู้ว่าควรทำยังไง”
“ได้ งั้นพี่ไปก่อนล่ะ”
เฉินฟางกลับบ้านไปหยิบปืนล่าสัตว์ ก่อนจะมุ่งหน้าเข้าเขาฉางไป๋ท่ามกลางความมืด
คืนนี้ฟ้ามืดมาก บนท้องฟ้ายามราตรีแทบไม่มีดาวสักดวง
เดิมทีเฉินฟางตั้งใจจะล่าเก้งสักตัวหรือสัตว์ป่าอย่างอื่นกลับบ้าน เอาไปขายแล้วค่อยเข้าเมืองอำเภอไปซื้อปืนล่าสัตว์หัวเสือกระบอกนั้น
แต่เดินหาอยู่ตั้งนานก็ยังไม่เจออะไรที่น่าล่าเลย
คนขึ้นเขาหาของป่าจะกลับบ้านมือเปล่าไม่ได้ ต่อให้เป็นแค่ผลไม้ป่าสักกำมือ ก็ต้องเอาอะไรกลับไปด้วย
มีเส้นด้ายคอยช่วย เฉินฟางย่อมไม่ถึงกับไม่ได้อะไรกลับมาเลย
หลังจากล่ากระต่ายได้ห้าตัว เฉินฟางก็ปลดเข็มขัดออกจากเอว ร้อยกระต่ายเป็นพวงแล้วพาดไว้บนบ่า ก่อนเดินกลับบ้าน
ถ้าเป็นเฉินฟางคนก่อน กระต่ายไม่กี่ตัวนี้ก็นับว่าได้ของมาไม่น้อยแล้ว
แต่ตอนนี้ความอยากของเฉินฟางค่อย ๆ เพิ่มขึ้น
ของตัวเล็ก ๆ แค่นี้ไม่เข้าตาเขาแล้วจริง ๆ
เมื่อเดินผ่านหน้าบ้านเฉินเจียเซิง เฉินฟางก็วางกระต่ายไว้สองตัวตรงธรณีประตู
แค่พูดประโยคเดียวก็ทำให้อีกฝ่ายต้องอดนอนออกไปเฝ้าดูยามดึก เฉินฟางจึงรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง
ตอนกลับถึงบ้าน เขากะว่ายังไม่ถึงช่วงดึกมากนัก
เฉินฟางโยนกระต่ายลงบนแท่นโม่หิน แล้วผลุบเข้าไปในห้องของตัวเอง