การปรับปรุงบ้านเรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในความมุ่งมั่นของเฉินฟาง
บนผืนแผ่นดินกว้างใหญ่แห่งนี้ นอกจากจะได้กินอิ่มและมีเสื้อผ้าให้อบอุ่นแล้ว ความใฝ่ฝันอันเรียบง่ายที่สุดของผู้คนก็คือการมีบ้านหลังใหญ่
ถ้าจะพูดว่าบ้านของเขาใหญ่ ก็ถือว่ามีพื้นที่อยู่กันได้สบาย
แต่ลมกลับลอดเข้ามาได้ทั่วทุกสารทิศ พอฝนตกก็ต้องเอากะละมังมารองน้ำในบ้าน
ก้าวแรกของการยกระดับคุณภาพชีวิต ย่อมต้องเริ่มจากแก้ปัญหาเรื่องที่อยู่อาศัยก่อน
ระหว่างที่เฉินฟางครุ่นคิดถึงรายละเอียดการปรับปรุงบ้าน เขาก็มาถึงบ้านหัวหน้าหมู่บ้านพอดี
“ฟางจื่อมาแล้วหรือ เข้ามาเร็ว”
“พี่เจิ้นหัว”
“กินข้าวหรือยัง พี่สะใภ้ต้มน้ำข้าวไว้ กินสักชามสิ”
“กินมาแล้วครับ”
ตอนนี้อวี๋เจิ้นหัว หัวหน้าหมู่บ้าน พอใจเฉินฟางเป็นอย่างมาก
ก่อนหน้านี้เขาเอาแต่เที่ยวเตร่ หากพูดให้แรงหน่อยก็เป็นภัยแฝงของหมู่บ้าน
บางครั้งอวี๋เจิ้นหัวนอนกอดภรรยาอยู่ ยังกลัวว่าเฉินฟางกับพวกพ้องจะไปก่อเรื่องวุ่นวายที่ไหน
เขาเป็นหัวหน้าหมู่บ้านมาสิบกว่าปีแล้ว หากมีคนตายขึ้นมาจริง ๆ ตำแหน่งของเขาคงถูกปลดจนหมดสิ้น
“หัวหน้าครับ ทีมช่างที่บ้านพี่เรียกมาปรับปรุงคราวก่อน พอจะแนะนำให้ผมรู้จักได้ไหมครับ”
“นายก็อยากปรับปรุงบ้านเหมือนกันหรือ?”
อวี๋เจิ้นหัวแปลกใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา
“ก็จริงนะ นายเข้าป่าหาของป่าได้เงินไม่น้อย ถึงเวลาซ่อมบ้านแล้วเหมือนกัน”
บ้านเก่าของเฉินฟางสร้างขึ้นหลังจากพ่อของเขาแต่งงานได้ไม่นาน